Güle güle 2008

Aslında gönlüm hiç el vermiyor 2008i göndermeye. 2008 benim herhalde şimdiye kadar geçirdiğim en mutlu yıl oldu.

Şubat sonuydu senin bizimle olduğunu öğrendiğimizde.

Marttı seni 5mmlik boyunla ilk gördüğümüzde.

Nisandı seni kaybetme korkusuyla yaşadığımda.

Hazirandı seni üç boyutlu görüp yok ona benziyor yok şuna benziyor diye babanla çekiştiğimizde.

Temmuzdu ilk tekmelerini yediğimde.

Eylüldü senlen benim iç içe ilk bayramımız.

Ekimdi seninle ilk bakıştığımız.

O günden beri de ne günleri sayıyorum ne saatleri.

2008 e güzel bir haberle başlamıştım. Ardından tadı damağımda kalan şahane hamileliğim ve küçük oğlumun ailemize katılması. 2008 de ikiydik üç olduk biz. Onun için bu yılı uğurlamayı hiç istemiyorum ama günleride durdurma şansım yok.

Herkese sağlıklı, huzurlu ve hepsinden önemlisi barış içinde çocukların acı çekmediği, ölmediği, öldürülmediği bir yıl geçirmesini diliyorum..

Aşağıda takip ettiğim bir forumda yazılmış bir yazı. Çok hoşuma gitti paylaşayım dedim. Şu anda gaza sevinme kısmındayım ben :) Gaz çıkarsında rahatlasın diye gözünün içine bakıyorum

Ben anne olmasaydım eğer...

Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmeyecektim.

Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa biralanda rekorumu kıramayacaktım.

O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kâğıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.

Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarınızorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.

Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadarkendimden geçmeyecektim.

Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikizkardeşlerde olduğunu sanacaktım.

Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.

Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim.

Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.

Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.

Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.

Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.

Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.

Annesinden zorla ayırdılar diye 'Uçan Fil Dumbo!' çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım.

Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.

Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.

Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.

38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı .

Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.

Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.

Sen olmasaydın eğer ben asla 'anne' olmayacaktım.

Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım!

Yer gök kan bugün

Canım oğlum, bu sayfada hep senin gelişimin, yaşadıklarımız, eğlencelerimiz olsun istiyorum. Kötü şeyler yazmak bunları sana hatıra bırakmak hiç içimden gelmiyor ama ikinci kez kendimi tutamıyorum.

Türk bir anne ve Filistinli bir babanın çocuğu olarak maalesef terör kelimesiyle iç içe yaşayacaksın hayatın boyunca. Hep ölümler duyacaksın, Ağrı'da, Hakkari'de, Gazze'de. Bazen PKK terörü olacak ölümün adı bazen İsrail terörü.

Canım oğlum, ben bunları yazarken sen yan odada mışıl mışıl uyuyorsun ama kilometrelerce ötece kardeşlerin ölüyor. Küçücük bedenler koca koca roketlerin altında kalıyor. Zaten aylardır ambargolar yüzünden açlıkla başa çıkmaya çalışan bedenler şimdi hayatta kalma savaşı veriyor. Halan, kuzenlerin iyiler diye sevinemiyoruz bile. Bugün seni bir güzel giydirip süsledim, resimlerini çekip hediyesi için Ahmet amcana teşekkür edecektim. Öğrendimki Ahmet amcanın üç akrabası vefat etmiş.

Bugün Gazze'de katliam var oğlum. Kardeşlerini katlediyorlar. Bebecikler Allah'ın cennetinde yerini alacaklar. Büyükler ise inşallah Allah katında şehittirler. Peki ya geride kalanlar, bizler. Orada 300 kişinin ölmesinde hiç mi suçumuz yok. Hesap gününde başı öne eğik duracak olanlar önce Arap sonra Müslüman alemi. Irak kan ağlıyor, Bosna kan ağlıyor, Afganistan kan ağlıyor, Filistin'de ise yer gök kan ve biz üç maymunu oynuyoruz. Ölenlere değil geride kalanlara ağlamak lazım. Bunların hesabını biz nasıl vereceğiz diye...

Daha bir sürü fotoğraf var elimde ama en sadelerini seçmeye çalıştım, Birçoğuna bakmaya yürek dayanmaz. Türk televizyonlarında asıl görüntülerin çoğu gösterilmedi. Biz daha erken Al-Cezire televizyonunu açmıştık, burada anlatmayayım ama görüntüler yürek yakıyor. Allah ölenlere gani gani rahmet, geride kalanlara ise sabır versin.

Dastini dastini danalı bebek elleri kolları kınalı bebek

İnsanın çocuğu olunca hayatı ne kadar değişiyormuş. Ben olmaktan çıkıp biz oluyormuş insan. O kadar küçük bedeni bir birey olarak kabul edemiyor, kendini çoğalmış gibi hissediyorsun. Ortada küçücük bir canlı var ama senden ayrı düşünemiyorsun onu. Belki de dokuz ay içinde büyüttüğün için onun senden ayrılmasını kabullenmek çok zor. Bugün uyurken seyrettim bebeğimi. Göğsümde uyuyordu öyle huzurlu öyle güzel görünüyordu ki onu gögsümden içeri sokmak geldi, onunla tekrar bütünleşmek. Bugünlerin çabuk geçeceğini bilmek beni çok üzüyor. Her anını kafama kazımak istiyorum ama şimdi bir ay önceki halini bile unuttum, sanki sadece şimdiyi yaşıyoruz, geçmişimiz geleceğimiz yok. Şu anın mutluluğu o kadar büyük ki ne geçmiş ne gelecek umurumuzda.

Bu aralar kafam karışık, artık Ahmetin kendi kendine uyumayı öğrenme vakti geldi ama o kadar şarkılı türkülü uyuyoruz ki nasıl yanlız ve sessiz uyumayı öğreteceğim bilmiyorum. Bir sürü kitap aldım düzenli uyku alışkanlıkları ile ilgili ama fırsat yok ki okumaya. Anne adaylarına şiddetli tavsiye. Hamile iken sadece hamilelik ile ilgili kitaplar okuyup doğum sonrasını ihmal etmeyin. Bebek olunca hiçbir şey okumaya fırsat olmuyor çünkü. En azından ilk altı ayı ile ilgili bilgilenin. Ben yapmadım hata ettim.

Başlıkta dedemizden inci. Hep beraberken herkese değdi bebek uyutma işi. Babam en son ninniyi 25 yıl önce söylediği için "dandini dandini dastana danalar girmiş bostana" olmuş "dasdini dasdini danalı bebek" arkasına da yıllar öncesinin meşhur şarkısı "elleri kolları kınalı bebek" eklenince tam olmuş :) Şimdi eğlence olsun diye ben bile böyle söylüyorum. Daha bir çok şarkı ile beraber, saçma sapan sözleri arka arkaya ekleyip şarkılar yapıyoruz. Dedemiz ilkokul öğretmeni olduğundan malzemesi çok. Bizde ondan ne kaptıysak artık. Listemiz çok hareketli, şimdilik Top 3 şarkımız, "Mini mini bir kuş donmuştu", "Yepyeni bir topacım var ucu süslü kırbacım var" ve "Köpek uçmak istemiş bir gün kargaya gitmiş" olarak şekilleniyor. Babamdan yenilerini öğrendikçe repertuarımı genişleteceğim. Üst kat komşumuz ne düşünüyor acaba şahane sesimle ilgili :)

Bu kadar küçük bebek bizim söylediğimiz şarkıları anlıyor mu? Bilmem ve aslında hiç sanmam ama kendisine yapıldığını kesinlikle anlıyor ve durup dinlemeye başlıyor. Keyfi yerindeyse gülücükler atıyor.

Geçen doktora gittiğimizde gaz işine yoğunlaştık yazamadık. Aylık kontrolümüzü de yaptı doktorumuz. 6300 gr ve 61 cm olmuşuz. Boyumuz genetik olarak biraz uzun. Onun haricinde gelişimimiz normal. Pazartesi verem ve karma aşılarımız vurulacak. İnşallah çok problem yaşamadan atlatırız o günü.

Sepet sepet yumurta sakın beni unutma :)

Çok hareketli geçti günler Edirnede. Onun için bol resim az yazı koydum bu seferlik.

40ımızın çıkışını üç gün süren törenler ile kutladık. Önce havayı güzel bulduğumuz için 39. günde Maltepe Carrefoura gittik. Çok şükür oğluş iki saat gezmemize izin verdi. Sonra yaygarayı kopardı. Arabaya kendimizi nasıl attığımızı bilemedik. Açlığa hiç tahammülü yok bu çocuğun.

40. gün giyindik süslendik, apartmandan komşumuz Nihal ablaya gittik. Sağolsun çok güzel şeyler yapmıştı. Orada da baştan kıyameti kopartsa da sonradan uyuduğu için rahat ettik. Nihal abla çok güzel bir yelek verdi el öpme hediyesi olarak.

Sonrası malum, 41. günü Edirneye yola çıktık. Araba sarstığı için beşik gibi geldi tüm yol uyudu ama tam Edirneye girmek için gişelerden çıkmıştık ki kıyamet koptu. Eee bütün Edirne duymalıydı oğlumun geldiğini, nitekim de duydu. Sesi kısılmış ağlamaktan.

Annemle babam sağolsun Ahmete baktıkları için biz Cumartesi günü de dışarı çıkmaya fırsat bulduk. Ahmeti oyalamayı başaramadıkları noktada bizi arayıp eve çağırıyorlardı. Oğlum ikişer saatten iki defa dışarı çıkmamıza izin verdi sağolsun. Edirne acayip değişmiş güzelleşmiş ama en güzel mevsimi bahardır bi de o zaman gidip görmek lazım.

Bol bol aile fotosu çekildik onu sakin yakalayabildiğimiz zamanlarda.

Dede bir tarafa anneanne öbür tarafa. Biri sallar uyutur, diğeri bir sürü şarkı türkü söyler. Oğlumun her türlü konforunu tamam ettiler. Sırf o yüzden ilk gülümsemesini anne babasına değil de onlara gösterdi.

Sonunda bayram geldi çattı. Bende özene bezene aldığım bayramlıklarını giydirdim üstüne. Maşallah pek bi güzel durdu üstünde. Eh kıyafet bu kadar güzel olunca dededen de kocaman bi harçlık koparttık tabi..

Bayram sonrası, bayram süresince bebek görmeye gelen bazı misafirlerimize bebişi götürdük. Yumurtalarımızı topladık. 40 uçurmaya gidildiğinde yumurta verilirmiş, yeni öğrendim. Nedenini sordum, yumurta gibi olsun diye dediler. Ne alaka anlamadım. Adet işte yerini buldu.

En sonda bebek mevlüdünü yaptık. Yine özene bezene aldığım, fakat büyüme hızını hesaplayamadığım için oğluma memur ceketi gibi duran yeleği ile mevlüt kıyafetimiz. Ekruya bayılırım diye bu renk aldım çok hoşuma gide gide. Büyüğü de vardı oysa ama emanet gibi durmasın dedim yine de durdu :P Yeleğin düğmeleri öne almak zorunda kaldık yine de ancak geldi.

Bu da şakacıktan lohusa ben. 60 günlük bebeğe neden böyle yapıyoruz giyeyim üstüme güzel bir kıyafet dedim. Olmaz adet böyle illa o geceliği giyeceksin, o yatağa yatacaksın dediler. Bir önceki gece oğlum mevlüt heyecanından herhalde, hiç uyumadı. Sabah dört buçuktu anneannesi ve ben sızıp kaldığımızda. Anneanne erken kalkıp işler yapacaktı, uyanamamış. Mevlüde yapılacak pirinçleri vaktiyle ıslayamadığı için çok üzüldü ama sonrasında güzel oldu herşey. O gecenin ardından aslında hiç te fena gelmedi o yatakta oturmak, keşke baştan itiraz etmeseymişim :)

Auvvvv

Babasıyla benim çıkardığım sesler felaket. Daha çok ta benim çıkardığım sesler :) Çevreye verdiğimiz geçici rahatsızlıktan dolayı özür dileriz.

Evimize döndük

17 günlük Edirne tatili bitti artık evimizdeyiz. Çok hareketli günler geçirdik ama yine kuzu ile başbaşa kaldığım için şimdilik yazacak vakit yok. Ahmedim bu aralar çok çok huzursuz. Hiç uyumuyor ve sürekli ağlıyor. Doktorlar gazdır ya da kum döküyor olabilir dediler ama verdikleri ilaçta çare olmadı maalesef. Perşembe günü yine gideceğiz inşallah sadece gazdır sıkıntısı. Aşağıda en son 3 gün önce uyuduğu günlerden kalma bir resim. Keşke tekrar uyusa böyle yavrum... Elimden hiçbir şey gelmiyor sadece dua edebiliyorum. Hem kendini hem de beni o kadar üzüyor ve yoruyor ki, açıkçası çok çaresiz günler geçiriyoruz iki gündür.

40 ımız çıktı çıkacak

Bugün 38 günlük oldu Ahmetçik. Perşembe günü kırkımız çıkıyor. Hayatımda duymadığım kadar çok hurafe duydum kırkıyla ilgili. Hurafemi değil mi onu da bilmiyorum ya. Ama en beğendiğim kırk çıkınca bebeği ve annesini dışarı çıkarmak lazımmış. Ne kadar uzağa götürülürse o kadar uzun ömürlü olurmuş bebek. Son iki aydır evin 3-5 km uzağına gidemediğim için bunu çok beğendim. Biz de Cuma günü anneanne ve dedeye bayramı geçirmek ve bayram sonrası bebek mevlüdünü yapmak için gideceğiz. Tahminen 15-20 gün Edirnedeyiz. Bebek mevlüdü hiç görmedim ama annemin anlattığı kadarı ile enteresan bir şey. Bakalım bunu da tecrübe edeceğiz ve dönüşte başıma neler geldi yazacağım.

Dün tekrar kuzuyu oyun halısına yatırdım, oynama performansını babası beğemedi sanırım bana bunu iki-üç ay sonra çıkar dedi :( Oysa oğlum elini oyuncaklara vuruyor, babası bunun rastgele olduğunu düşünüyor ama olsun istemeden de olsa vuruyor işte.

Bizim zamanımızda yoktu böyle şeyler deyip bende yanına sığıştım.

Cicimiz babamızın arkadaşı Samir abimizin hediyesi. Kendisine çok çok teşekkür ederim bir kere daha.

Kuzunun favori uyuma pozisyonu. O ayakları poposunun altına toplayıp uyumaya bayılıyor. El kadar bebenin favori pozisyonunu nereden biliyorsun derseniz, öyle uyuduğunda uzun uyuyor. Sırt üstü yattığında daha çabuk uyanıyor oradan biliyorum :) Aslında bunun birçok sebebi var, birincisi karnının üstüne yattığı için gaz sancısı az oluyor ve yüzüstü yatarken ellerini oynatamadığı için kendini uyandıramıyor. Yine de doktorlar bu uyku pozisyonunu tavsiye etmiyorlar. Rahat etsin diye gündüzleri bu pozisyonda yatırıp sürekli kontrol ediyorum. Geceleri ise sırtüstü yatıyor.

Oğlumun ilkleri-1

Aslında hiç yazacak keyfim yok ama ilk yaptığı şeyler dikkatimi çekti. Oğlum Perşembeden beri çok ama çok ağladı. Sakinleştiremedik bir türlü. Dün en sonunda ben yorgun düştüm uykusuzluktan. Allahtan babamız çok yardım etti de biraz daha hafif atlattık yoksa depresyonun kapısını çalacaktım :) Sebebinin ne olduğunu bulamadık ama kucağımıza alıp gezdirince sustuğu için ağrı sızıdan ziyade gaz sancısı olduğuna kanaat ettik. İkimizi de o kadar çok yordu ki aklımıza gelen herşeyi tedarik ettik. Önce yıkadık bir işe yaramadı. Daha sonra babası marketten yalancı emzik, mama ve rezene çayı aldı. Yalancı emziği ne yaptıysak almadı. Mama son çare diye kullanmadık. Az az rezene çayı verdik. Geceyi biraz rahat geçirdik. Bugün de ben bol bol rezene çayı içiyorum inşallah gaz sancısıdır da kolay atlatmasına yardımcı olabiliriz.

Cuma gününden beri kuzu başını epey tutmaya başladı. Özellikle benim üstümde yatarken başını kaldırabiliyor. Eskiden çok anlık tutup düşürüverirdi başını. Artık daha manalı bakmaya başladı bir de. Her yerimizi incelermiş gibi yüzümüze dakikalarca bakıyor..

Ayrıca Cuma günü ben ona biraz sataşınca güldü ama denk mi geldi bilmiyorum o zamandan beri bir daha yapmadı. O an beni çok mutlu etti onu da bebeşin ilkleri diye not düşeyim.

Dün yine oyalansın diye oyun halısına yatırdım. Az biraz vurdu etti oyuncaklara ama sonrasında orada da ağlamaya başladı. Ertuğrul abisine acayip teşekkür ediyoruz. Hala efektif kullandığımız söylenemez ama umutluyum biz bu oyun halısını çok kullanacağız çook...

Bugün kuzunun doğumu sonrası ilk alışverişini yaptım. Ona hem bayramlık ciciler hem de mevlüt kıyafetini aldım. İnşallah sağlıkla sıhhatle giydirmek nasip olur.

Bir aylık olduk

Zaman ne çabuk geçiyor(muş). Çünkü Ahmet doğduğundan bu yana benim için zaman Ahmet uyurken ve Ahmet uyanıkken şeklinde ikiye ayrılıyor. Onun haricinde bir zaman birimi yok ve neredeyse her şey Ahmet uyurkene göre planlı. Ahmet uyurken dinlen ve uyu, Ahmet uyurken duşa gir, Ahmet uyurken evi topla, Ahmet uyurken yemek yap (3 gün oldu annemler gideli bunu hala yapamadım rezervlerden tüketiyoruz :) ama iddalıyım bugün kesin yemek yapacağım.) . İşin en kötü tarafı Ahmet bu aralar uyumuyor :(. Hastalığından mı büyümesinden mi bilinmez uykusu çok hafifledi. Tam uyudu diye yatağa yatırıyorum ki 10 dakika sonra uyanıyor. Uyanması mesele değil de ağlamaya başlıyor ve susturmanın yolunu bulmak çok zor oluyor.

Bu yazıyı salı günü yazmalıydım aslında. Bir ayı o gün bitirdik ama o gün doktora gitmiştik ve oğlum çok ama çok huysuzdu. Aşıda ağlamaya başladı. Kalça ultrasonunda sanki canı yanıyormuş gibi devam etti. Doktor teyzesini çok zorlamadı ama hemşire ablamız kilosunu, çok kıpırdadığı ve içlene içlene ağladığı için doğru düzgün tartamadı. Allahtan hemşire ablamız acayip sevimli ve bir o kadar da sabırlı da oğluma dayandı. Çok zor bir gün geçirdim açıkçası. Son ara susmasa bende oturup yanına ağlamaya başlayacaktım. Yaşlar gözümde kaldı.

Çok şükür huysuzluğu haricinde herşeyimiz yolunda. Hırıltı kesilmiş, iyileşme sürecine girmişiz ama hala öksürüyor oğlum. Kilomuz 5 kilo olmuş, boyumuz 56 cm maşallah. Baş çevresi 38 cm. Eğer başka hastalığımız olmaz ise bir ay sonra doktor kontrolüne götüreceğiz.

Sürekli emmek isteyip ağladığını söylediğim için doktor mama tavsiye etti ama daha kullanmayı düşünmüyorum. Kendi sütümle idare etmeye çalışacağım. Eğer huzursuzluğu artarsa ya da uzun sürerse o zaman ek mama veririm diye düşündüm. Mamanın tadını alıp anne sütünden vazgeçmesini istemiyorum daha şimdiden.

Daha çook şey yazasım var ama oğlan durmuyorrrr.. Bir aylık fotoğraflarımız ile şimdilik bitireyim.

Siz hiç sarı kuzu gördünüz mü? Ben giydirdim oldu. Zerrin'e bir kere daha teşekkürlerimi ileteyim. Çok severek giydiriyorum. Çok ta güzel duruyor oğlumun üstünde. Kreasyonun diğer parçaları da teyzemizin aldığı şapka ve 0-3 aylık eldivenler artık küçük olduğu için, Şeniz ablasının eldivenleri. Battaniye ve eldivenleri çok kullanıyorum ona da çok teşekkürler. Diğer parçalar için biraz daha büyümesini bekliyoruz.. Çoraplar renk olarak biraz uyumsuz kaçsa da onu giydirdiğime şükrediyorum. Ayaklarına dokunulmasından, altının alınmasından hiç hoşlanmıyor. O ayaklar kıpır kıpır, tutup ta bir şey yapabilene madalya veriyoruz :)

blogu ihmal ettim farkındayım

Bir hafta oldu hiç ilgilenemedim blogumuzla. Yazmayı çok özledim ama hastalanır gibi diye yazdığım küçük oğlum maalesef hastalandı. Bir haftadır gün aşırı doktora gidiyorduk. Bu arada bende moral sıfır çünkü ben bulaştırdım ona bu hastalığı. Yeni annelere küçük bir not düşeyim hemen. Eğer grip olursanız bebeği maske ile emzirmek gerekiyormuş. Ben bilemedim ondan küçüğüme antibiyotik başlamak zorunda kaldık :( Çok huzursuzdu hiç uyuyamıyordu. Burnu tıkalı emmek istiyor ememiyor. Karnı doymadığı için ağlıyor. Uyumak istediğinde boğazında balgam var o rahat bırakmıyor. Çok şükür şimdi daha iyi oldu. Tekrar keyfi yerine geliyor maşallah. Yarın hem aylık kontrolümüz, hem kalça ultrasonumuz, hem 1. ay aşımız hem de hastalığının durumu için doktora gideceğiz. Ne çok işimiz varmış bizim öyle. İyi tarafı hepsi bir günde bitecek.

Bir de anneanne ile dede de hastalandı. Ve Ahmede bir daha bulaşmasın diye hemen evlerine döndüler. Bugün babamızda işe gittiği için ilk defa evde oğlumla başbaşayız.. İnşallah kolay geçecek bugün :) 15 gün sonra bayram için gideceğiz anneanne ile dedenin yanına o zamana kadar idare edebilsek bari...

Dün fotoğraflar çektik günler sonra onu ilk defa gülümser görünce, bugün yarın bir aylık fotoğraflarımız ile blogda arzı endam edeceğiz inşallah... Aşağıdakiler maalesef hastalık fotoğraflarımız.

Doktora giderken, oto koltuğunu seviyor Allahtan uyuyuveriyor içinde hemen.

Hastalığında yatağında bir türlü dalamıyor diye koynumda uyutmak zorunda kaldım. O çok rahat ediyordu böyle uyumaktan ama kötü tarafı sanırım böyle uyumaya alıştı. Hiç istemediğim şeyler başıma geliyor. Antibiyotik kullanmayı da istememiştim, kucağa alışmasını da ama bakalım tamamen iyileşince belki vazgeçer.

Hastayız hasta canımız istiyor pastaaaaaa

Geçen Çarşamba, sürekli evde olmama rağmen grip olmayı becerdim. Hem de ne grip, Ahmeti emzirmekten başka sürekli yatak yorgan yatarak. Hala düzelmiş sayılmam ama çok şükür biraz daha toparladım. Sebebi de şu. Herkese aynısı olur mu bilmiyorum ama bedenim sürekli terleme ile atıyor ödemi. Bizim kaldığımız oda da evin en sıcak odası. Tabi gece ben Ahmeti emzirmek, altını almak için gerekli şeyler için o odadan diğer soğuk odalara geçip gidince hasta olmayı başardım.

Ama daha kötü haber küçük oğlum hastalanır gibi bu aralar. Hırıltılı bir öksürüğü var. Nasıl oldu anlamadım ama çok huzursuz, uykuları çok kısaldı. Gaz sancıları arttı. İki üç gündür keyifsiz yani. Güzel fotoğraflar koyayım derdim ama babamız kendi bilgisayarına aldığı için resimleri makinadan silivermiş, resim falan yok yani..

İnşallah en kısa zamanda hem ben hem oğlum iyileşir sapasağlam, gülen resimlere pozlar veririz.

Kocacım başlıkta söylediğim şeyi ona da söylediğim için geçen gün küçük bir pasta alıp gelmiş, biraz düzeldik yiyince ama onun bir de meyvelisinden yemek lazım tam iyileşmek için. Duyurulur.

Siyah Süt

Baştan iş ilişkisi, ardından öğrencilik ilişkisi derken, çok iyi dost olduğum, ofis arkadaşım, kader ortağım, yol arkadaşım Özlemcim doğum günümde bana Elif Şafak'ın Siyah Süt isimli kitabını hediye etmişti. Kitabı okumadan önce takip ettiğim bir forumda lohusalıkta sıkıntı yaşayan bir arkadaşa bu kitabı okuması tavsiye edildiğinde okuduğunu ve daha kötü olduğunu yazınca kitabı doğum ve lohusalık sonrasına saklamaya karar verdim. İyiki de öyle yapmışım. İlk 10-20 sayfayı doğumun hemen öncesi ve sonrasında okunmasını tavsiye etmiyorum çünkü. Elif Şafak o an içinde olabileceğiniz ruh halini öyle güzel tarif etmiş ki işte diyorsunuz ben birkaç gün önce bu haldeydim.

Doğumdan hemen önce bir kurbanlık koyun ruh hali vardı üzerimde. Kocaman karnımı taşımakta oradaki bebeğin dışarı çıkışını hayal etmekte ruh halimi pamuk ipliğine bağlamıştı. Allahtan annem benimleydi ve onunla çok eğleniyorduk ve eşim elinden geldiğince destek olmaya çalışıyordu da çok düşünmeye fırsatım olmadan geçti günler. Doğumdan sonra ise öncesinin gerginliğini odama çıkar çıkmaz hıçkıra hıçkıra ağlayarak anneme kocama sarılarak attığımı sanmıştım ama o ruh hali beni 1 hafta 10 gün kadar daha bırakmadı. Dokunsalar ağlayacağım denilen haldeydim ve ağladım da zaten. Böyle durumlarda ağlanacak bir omuz bulmak ağlamaktan daha mühim oluğu için eşimin omzunu hiç bırakmadım ben. O da benim niye ağladığımı anlamasa da elinden geldiğince destek oldu sağolsun bana. Ağlamayı her zaman için bedenimin ve ruhumun sibobu diye düşündüğüm için bir eksiklik, zayıflık diye hiç düşünmem. Hatta bazen ağlayınca acayip rahatladığım için kasmam kendimi oturup bir güzel ağlar hayatıma devam ederim.

Neyse gelelim kitaba, lohusalık depresyonu ilk 10 gün içinde başgöstermezse daha başa çıkılabilirmiş o yüzden bebekten fırsat buldukça Siyah Süt'ü okumaya başladım. Hatta bugün bebeğim emzirirken diğer elimde kitapla görünce babamız ne yaptığımı anlayamadı. Kitap okuyorsa Ahmet nerede, Ahmeti emziriyorsa kitabı nasıl okuyor diye düşünüp bir bocalamış. Ee ben süper anne değil miyim? Çocuk ta bakarım entellektüel de takılırım :P

Kitap zaten yazarın kendi yaşadığı lohusalık depresyonunu anlattığı hayali bir hikaye olmadığı için çok daha sardı beni. Ve yanlız değilim değilmişim dedirtti. Mükemmel anne olma isteği, herşeyi yüzüne gözüne bulaştırınca yaşanan hayal kırıklıkları .... Demek hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz.. Bazılarımız ne yaşadığının biraz daha farkında sadece...

Ama yine de ısrarla tekrarlıyorum şimdilik okuduğum 80 sayfanın en can alıcı ve en depresif kısmı ilk 20 sayfası :)

Özlemcim çok teşekkür ederim hem dostluğun hem de beni bu kitapla tanıştırdığın için... Daha Özlemin annesinin oğluma ördüğü yeleği paylaşacağım ama fotoğraflayamadım. Üzerinde bir fotoğrafı olsun istiyorum ama şimdiden ellerine kollarına sağlık diyeyim çok ama çok beğendim..

Yazıyı da Ahmetciğin fotoğrafları ile süsleyeyim.. Maşallah oğlum büyümeye çalışıyor yavaş yavaş .. Boyu uzamış gibi geliyor bana ama bakalım kontrolde ne çıkacak...

hastane valizi üzerine

Hastane valizimi doğumdan çok önce hazırlamıştım. İnternetten yararlanmıştım listemi oluştururken ama bir taraftan da aklımda ne kadarı gerekli nesi eksik diye düşünüp duruyordum ve doğum sonrası bununla ilgili bir şeyler yazmayı düşünmüştüm. Şimdi küçük oğlum uyurken yazmaya çalışayım.

Yorumlarım bir gece hastanede kalacak olanlar için. Sezeryanınız olacak ise benim kaldığımdan daha çok hastanede kalacak ve büyük ihtimalle daha çok şeye ihtiyacınız olacaktır.

Çantamdakiler:

Bebek için:

penye battaniye

(bebeği sarmak için bunu gayet verimli bir şekilde kullandık.)

2 tane alt üst takım (şapka ve eldivenleri ile birlikte)

2 tane tulum (şapka ve eldivenleri ile birlikte)

4 tane body

3 tane çorap

10-15 tane bebek bezi

(yukarıdakilerden sadece bir hastane çıkışının body ve ikili takımını ve 1 çift çorap giydirdik. Küçük kuzu doğru düzgün ememediği için kusmadı da altını da kirletmedi. Çıkmamıza yarım saat kala ilk kakasını yaptığı içinde sadece 3 tane bez kullandık.)

pişik kremi

(kesin gerekli)

alt açma

(biz ne olur ne olmaz diye kullandık ama bazı hastanelerde hemşireler gelip kendileri bebeğin altını değiştiriyorlarmış)

uni baby yenidoğan ıslak pamuk mendil

(bence kesin gerekli çünkü en doğalı bu ama normal pamuğu kaynamış soğumuş suda ıslatıp da yapılabilir. Yine de hastanede böyle şeylerle uğraşmamak için en az bir paket)

Biberon

(kullanmadım, zaten yenidoğan bebek az emip hemen yorulup uyuyup kalıyor)

Ağız bezi

(kusmadığı için lazım olmadı ama eve çokça lazım, sonradan kusmalar başlıyor. Hemencecik kirleniyorlar.)

saç fırcası

burun aspilatörü

(ikisine de hiç ihtiyaç olmadı)

Oto koltuğu

Kalın battaniye

(hastaneden çıkartamak için oto koltuğunu kullandık. Çıkartırken yüzüne örtmek için bir tülbent te olsun. En ufak hava değişiminden etkileniyorlar. Battaniyeyi de penya battaniyenin üstüne attık. Oto koltuğunda kafalarını tutmakta biraz problem çekiyorlar ama onun çözümü nasıl bulunur bilmiyorum. Elde çıkartmak bence daha zor.)

Benim için:

iki gecelik (biri doğum öncesi giymek için gündelik,diğeri doğum sonrası giymek için anneciğimin hediyesi )

(doğum öncesi hastane kendi kıyafetini giydirdiği için öncesinde kıyafete ihtiyaç yokmuş. Cici geceliğimi de kullanamadım. Sürekli terlediğim için hastanede ziyan etmedim, evde giydim)

bir pijama

(ilk gün kullandım gecelikten daha akıllıca.)

bir sabahlık

(doğum öncesi yürüdüm hastane koridorlarında bol bol o zaman kullandım)

5 iç çamaşırı

(tek kullanımlık çamaşırları aldığım için hiç kullanmadım. )

2 atlet

banyo havlusu

bir yelek

2 tane çorap

(üsttelilerin hiç birini kullanmadım. Doğum sonrası ödem terleme ile atıldığı için ve kadın doğum bölümü küçük bebekler için hamamdan beter ısıtdığı için ne yelek gördü gözüm ne atlet ne de çorap. Bir günde çıkınca duşa girmek te aklıma gelmedi :) )

hijyenik ped

sabun

ıslak/kuru mendil

(ıslak mendil illaki lazım bir de misafirlere alınan kolonya terlemeye karşı. Sabun hastanede bol bol vardı zaten.)

diş fırçası ve macunu

göğüs pedi

(süt doğru düzgün gelmediği için hiç ihtiyaç olmadı)

göğüs pompası

silikon göğüs ucu

emzirme sütyenleri

pamuk

(hiç birine ihtiyaç olmadı ama evde hepsi lazım.)

kırmızı kurdela

(taktım çok eğlenceliydi :) babacık çok güzel göründüğümü bile söyledi kırmızı kurdela ile :) )

makyaj malzemeleri

(hiç görmedi gözüm)

saç fırçası, toka

(bana çok faydalı oldular.)

hasta bezi

(ilk gün için gerekli)

terlik

tüm tahlil sonuçlarının bulunduğu dosya

lansolin krem

(özellikle krem mutlaka ama mutlaka lazım.)

tek kullanımlık çamaşır

(mothercarede var. Ben çok faydasını gördüm yanlız kendi bedeninizden bir büyüğünü almak gerekiyor. Bedenler biraz küçük eh bir de hamilelikten yeni çıkma olayı var)

Hastane ve Misafirler için:

fotoğraf makinası

telefonlar için şarj aletleri

kolonya

bebek şekeri/çikolata

şeker sepeti

kapı süsleri

(hepsini kullandık tabi babamız şarjını unuttuğu için bir arkadaşımızdan aldık :))

3 Neslihan 1 Ahmet

Doğum hikayemizi en kısa zamanda paylaşmam lazım. Günler geçtikçe çekilen acılar unutuluyor çünkü. Hele tamamen toparlandığım şu günlerde sanki iki hafta önce o sancıları ben çekmemiş gibiyim. Hatırlayabildiğim kadarıyla yazmaya başlayayım da gerisi gelir nasıl olsa.

Doğum öncesi haftadan özet: Salı günki doktor muayenesinde çatı kontrolü yapılmış 1-2 cm açılma olduğu söylenmiş. Doktorumuz muayene sonrası olabilecek bazı durumlardan bahsetmiş bizi göndermişti. Doktorumuzun lekelenme dediği kanamaya dönünce hemen gece acile koşup normal cevabını alıp geri evimize gelmiştik.

Bu arada hep doktorumuz falan diye şifreli gidiyordum artık isimleri paylaşmanın vakti geldi. Böylece başlığımın manası da ortaya çıkacak. Doğum yapabileceğim evimize yakın normal doğum için gidilebilecek mesafede bir hastane seçmemiz gerekiyordu. Benden 5 ay önce doğum yapan arkadaşım hastaneden memnun kalınca bizde aynı hastaneyi hatta onun doktorunu tercih edecektik. Gittiğimiz gün onun doktoru olmadığı için aslında hastanenin en çok hastası olan, bu yüzden de çok yoğun olan, doktoru Neslihan Şeker'le 25. gebelik haftamızda tanışmış olduk. Kendisi hakkında internette biraz araştırma yapmaya çalıştım ama çok bilgi yoktu. Başta biraz şüphe duyarak gitmiştim açıkçası ama Neslihan Hanımı görünce insanda şüphe falan kalmıyor. Soyadı gibi şeker ötesi bir insan kendisi. Gayet güler yüzlü ve çok ilgili bir doktordu. İlk görüşmemizde normal doğum istediğimi söyleyince bir daha sezeryanı doğru düzgün ağzına bile almadı. Tüm motivasyonu hep normal doğum üstüne kurduk. Kendisine her muayenede elimde küçük post-itler ile giderdim. Üzerindeki notlarda ise birer kelime yazardı. Neslihan Hanım o kağıda bakıp tek kelimeden sorumu anlar cevabını çok tatlı ve açıklayıcı bir şekilde verirdi. Kendisine herşey için çok teşekkür ederim bir kere daha buradan.

Neyse dönelim doğum hikayesine. Kanama durunca rahatlamıştım ama Perşembe ve Cuma günleri kendimi çok zor taşımaya başlamıştım. Bebek ne kadar ağırlaştı diye düşünüp duruyordum ama aklıma aşağıya indiği hiç gelmedi. Cuma günü bir mülakat bile yaptım, telefondaydı ama olsun oğlum bunu da yaşadı anne karnında :) Akşam hafif lekelenme şeklinde tekrar başladı ve cuma gecesi 1 gibi tekrar kanamaya dönünce yine önemli bir şey değildir ama gidelim dedim şimdinin taze babasına. Gece 2 de hastaneye gittiğimizde açılma 3-4 cm., doğum başlamış yatırıyoruz dediler. Bu arada bende doğumla ilgili herhangi bir belirti yok, ne ağrı ne sızı ne sancı ne kasılma var. Nöbetçi doktor biraz enteresan çıktı ve eş öndeymiş, kanama da var sezeryan yapacağız dedi. Bu bilgiyi bana 13. haftada konan tanıdan aldı ve ultrason ile kontrol etme gereği bile duymadı. Adını yazmaya niyetim yok ama onu çoktan Allaha havale ettim ben. Normal doğumda birşey olursa riski kim alacak çok kan kaybedersin dedi. Açıkçası tavrını da hiç beğenmediğimden doktorumun normal doğum yapabileceğimi söylediğini ama kanama yüzünden ciddi risk varsa sezeryan olabileceğini aksi halde istemediğimi çok açık belirttim. Ben biraz bilmiş konuşunca sabahı bekle deyip gitti. Bizde kocacık ve annemle beraber kocacığımın ettiği dualar okuduğu Kuranlarla beraber sabahı beklemeye başladık. Hemşirelerimiz gelip uyumamı sabaha çok enerjiye ihtiyacım olacağını söylediler ama heyecandan uyumak ne mümkün. Karnımda oğlum yanımda kocacım ile teoride 3 pratikte 2 kişi olarak son gecemizi geçirdik. Canımcımla el ele göz göze...

Sabah gelen doktor şimdiye kadar neden niye tanışmadım dediğim, o sabahıma güneş niyetine doğan Dr. Neslihan Alan. Çok güler yüzlü, bir o kadar ilgili hem çok samimi hem de çok profesyonel. 9:30 da beni muayeneye aldı. Açılma 5-6 cm., bugün bir şekilde bu bebek doğacak ama madem normal doğum diye başladık öyle devam edeceğiz dedi. Bu arada bende hala sancı kasılma yok. Fotoğrafta da görüldüğü üzere bir saat sonra başıma geleceklerden habersiz sırıtıp duran ben :)

Plesanda önde değil biraz aşağıdaymış rahim açıldıkça o da azar azar kanıyormuş. Suni sancı ile doğumu hızlandırmaya karar verdiler. 11:00 gibi ben sancı hissetmeye başladım sonunda :) 12:00 gibi doktorum Neslihan Alan güler yüzü ile gelip doğumun çok yaklaştığını haber verdi ve hayatımın en ilginç ve o an için en zor bir saatini geçirdim. Sancı zordu ama çekilmez değildi doktor ve tüm hemşireler beni o kadar motive ettiler eşim o kadar üzerime düştü ki zor biraz da olsa kolaylaştı. Bir elim anneciğimde diğeri eşimde, bir saat kadar okuduğum tüm sancı ile başa çıkma tekniklerini denemeye çalışarak geçti. Son ara ben normal doğumdan vazgeçmek üzere iken oksien verdiler. O oksijen bende uyuşturucu etkisi yaptı :) Sonunda çok şükür 13:10 da doğumhaneye indirildim. 13:35 te küçük kurbağam dünyaya gelmişti. Aradan geçen 20 dakika nasıl geçti hiçbir fikrim yok. O kadar hızlı oldu ki herşey, öyle güzel bir telaş vardı ki. Doktorumun gelişi ve ona yardım etmem için bana komutlar verişi, benim her söyleneni yapmaya çalışmam. Ona edeceğim teşekkürün ise haddi hesabı yok. Eğer onun çabaları ve yönlendirmesi olmasa, ebe hemşirelerimin güler yüzleri olmasa ben bu doğumu kesinlikle bu kadar güzel atlatamazdım. Hepsine ömrümün sonuna kadar duacı olacağım.

Bebeğimi gördüğüm anı anlatmamın mümkünü yok o yüzden uğraşmayacağım. Hiçbir zaman güzel mi çirkin mi olduğunu bilemeyeceğim biri var artık hayatımda. Onu gördüğüm andan beri dünyanın en güzel bebeği benim bebeğim. Babamın da dediği gibi kuzguna yavrusunun şahin görünmesi bu demekmiş... Ağlaması doktorumuzun söyledikleri herşey hayal ile gerçek arasında bir yerde. Oğlum 4 kilo 51 cm olarak dünyaya gözlerini açtı maşallah. Kordonu uzunmuş boynuna dolanmış ama kordon kaygan bir şey olduğundan zarar vermezmiş.

Doğum sonrası genel anestezi verdiler öyle iyi geldiki o yorgunluğun üzerine sanki üç gün uyumuşum gibi. Sanırım 2 gibi de ben odama çıktım. Kapıda zamanında özene bezene aldığım süslerimiz karşıladı beni.. Ahmedimi getirdiler emzirme provaları yaptık. O da bende yorgun ama mutlu bakıştık durduk birbirimize.

Sonra hastanede tek gece kalacağımız için misafirlerimiz geldi. Saolun arkadaşlarımız bizi yanlız bırakmadılar. Bu arada özene bezene hazırladığımız şekerlerimizi misafirlerimizin bir kısmına vermeyi bile unuttuk :) O telaş ve heyecan ile ne şeker ne kolonya kaldı aklımızda :( Çok özür diliyoruz... Oysa babamız şekerlerimize Arapça bile yazı yazmıştı, yabancı arkadaşlarımız için :(

Normal doğum hiç ama hiç korkutulduğumuz kadar değilmiş. Bir kadının bu duyguları yaşamaktan mahrum edilmesi o kadar kötü ki. Zamanında ameliyatta geçirmiş biri olarak bir ameliyat iyileşme sürecini yaşamaktansa 3 tane normal doğumu tercih ederim çok net bir şekilde.

Allah bu güzel duyguları bana yaşattığı gibi isteyen herkese yaşatsın inşallah.

Yazının başlığındaki 3. Neslihan nerede? Onunla da doğumdan sonra 4. gün yapılan ilk muayenede tanıştık. Çocuk doktorumuz Dr. Neslihan Çiçek Deniz. Bu doktorumuz da bebeğimiz ile ilgili her soruya çok ilgili cevap verdiği için kendisini de çok sevdik. Oğlumuzu çok güzel inceledi. Bize çok güzel açıklamalar yaptı. Şimdi ilk ay kontrolümüzde

tekrar onunla buluşmayı bekliyoruz bakalım...

Geçen bir arkadaşım bunları anlatınca takıldı senin oğlan sonunda Neslihan isimli biriyle evlenirmiş diye.. Neslihan ismi bize çok uğurlu ve hayırlı geldi.

Maceralar Serisi- 1

Kuzu bugün itibarı ile tam iki haftalık oldu. Bana iki ay gibi geldi o ayrı. İlk günler gece uykusuzluğuna alışmak çok zor oldu. Zamanında bir yazı okumuştum çocuk sahibi olmaya ne kadar hazırsınız diye. Orada bir madde "Bir poşete 5kg doldurun. Gece iki saatte bir kalkıp bu poşetle evi turlayın." diyordu. Ben buna ekleme yapayım. Poşete mutlaka ağlayan oyuncak bir bebek koyun da bunu panik halinde yapmaya çalışın :) Bakalım siz ne kadar hazırsınız ?

Günlerimiz böyle geçiyor şimdilik 2 saatlik dilimler ile bebek emzirip altını almakla geçiyor, bebiş daha çok küçük olduğu için yaptıklarımızın karşılığı bir gülücük mükafatımız bile yok. Ama onu her kollarıma alışımda yüzünü görmek bile hediyenin en büyüğü.

6. günde göbeğimiz düştü 8. gün yıkadık oğlumu. Suya bayıldı hiç ağlamadan yıkayabildik. Sonrasında ise göbeğinde kan pıhtıları görmeye başlayınca bugün doktora götürdük. Batikon ile temizlememiz gerekiyormuş ve k-vitamini aşısı tekrarlanmalıymış. Ağla ağla içi çıktı bugün aşı sonrası ama inşallah faydası olacak.

Oğlum beni anlamasa da onunla sürekli konuşuyorum. Ben onun bana göre süper annesi evdekilere göre ise süt annesi İlknurum. Evde de herhangi bir şey olduğunda süper annen geldi oğlum diye yanına gittiğim için evdekilere eğlence olmuştum ki süper anne bebişle yanlız kaldığı ilk gecede tam bir fiyasko yaşadı :) İlk iki üç gece annemde benimle nöbetteydi, her ağlayışına koşup geliyordu. Baktık ki annem bu tempo ile sonunda yorgunluktan bayılacak, süper anne olarak gece nöbetini ben devralmaya karar verdim. Babamız da çalıştığı için neredeyse yanlız başıma gece oğluma ben bakacaktım. Genelde top patlasa uyanmayan ben kuzumun sesine çok şükür duyarlı çıktım hemencecik uyanıverdim. İlk emzirme seansını başarı ile atlattıktan sonra sıra alt açmaya geldi. Süper anne olarak ben ilk defa kendi başıma bebeğin altını alacağım diye de çok heyecanlıyım. Ertesi gün herkese ay ben bu işi kıvırdım diyeceğim. Neyse açtım altını tam temizlerken hoooop oğlum açık beze kakasını yapmaya başladı. Beni de bir güzel kirleterek. Tamam panik yapacak bir şey yok, hemen üstümü temizleyip geleyim de devam edeyim diye iki dakika başından ayrılmıştım ki döndüğümde oğlumu açık beze ya da her yere çişini yaparken yakaladım. Elim ayağıma dolaştığı için kıyafetlerini ıslatmasına mani olamadım. Bu durumda tüm kıyafetlerini değişirmek te gerekecekti ama bunu bebeği üşütmeden ışık hızında yapmam bu arada da canını acıtmamam gerekiyordu. Veee ben hayatımda hiç aceleye gelebilen bir insan olmadım. Panik havasında herşeyi birbirine karıştırırım zaten. Zar zor üstünü değiştirdikten sonra o kadar debelediğim için bir de kusmaya başlayınca kuzu ben kontrolü kaybetmişim zaten...... Böylece yarım saatte bitecek iş iki saat sürdü bu arada kuzu acıktığı için tekrar emzirmek tekrar gaz çıkarmaya çalışmak gerekti. Sonunda sabah altıda beni bulduklarında uykusuzluktan ve sinirden ağlıyordum. İlk gece süper anneye hiç ama hiç yaramadı özetle :)

Ha bu olay bize neyi öğretti. Erkek bebeğiniz varsa dikkat iki katına çıkmalı çişini yaptığında ıstlattığı yer her zaman bezi olmuyor. Ve mutlaka kuru bir mendil koyun ki önüne oraya buraya yapmasın siz bezini değiştiriken :) Allah razı olsun takip ettiğim bir forumda bir ablam bebeğin altını açınca ayaklarını yukarı kaldırıyorsan rahatlayıp yapıyordur dedi. İki oldu açmadan ayaklarını hareket ettrip öyle deniyorum çok şükür şimdilik bir yaramazlık yok ama artık çok daha dikkatliyim bende.

uyuyoruz buyuyoruz maasallah

Ahmetten secmeler

Simdilik yazmaya cok vakit yok. Onun icin resimlerimizi koyuyorum ama en kisa zamanda Ahmedim ve super anne Ilknurun maceralari gelecek. 5 gunde bile iyi malzeme biriktirdim acemilik konusunda anneannemiz yanimizda olmasina ragmen. O gidince ne yapariz bilmiyorum.

uykucu Ahmet

Küçük kurabiyem uyurken ....

Küçük oğlum geldiiiii teyzeleri amcaları

Oğlum çirkinim 25 Ekim günü saat 13:35' te 38+3 günlükken dünyaya gözlerini açtı. Çok şükür normal doğum yapmak kısmet oldu. İnanılmaz ve anlatılamaz bir duyguymuş normal doğum... Doğum hikayemiz ve yakışıklı oğlumun yakışıklı resimleri ile en kısa zamanda aranıza döneriz umuyorum. Şimdilik emme/emzirme ve uykusal sorunlar ile uğraştığımız için kendimizde değiliz.