30. haftanın içinden

İkiz hamileliği anlatılmaz yaşanır kıvamda gidiyor bende. Tek hamilelik ile neredeyse alakası yok desem yeridir. Kızlarla beraber 30. haftanın içindeyiz ama ikisinin kilosunu toplayınca ortalama 37 haftalık bir gebenin taşıdığı ağırlığı taşıyorum. Son trimesterin ikizlerde çok ağır geçtiğini okuyup duruyordum ama idrak etmem ancak başıma gelince oldu :)

 

Son kontrolümüz de iyi geçti, maşallah ikisinin de bir sıkıntısı yok, başaşağı pozisyonunu almışlar. Kiloları birbirlerine çok yakın (ki ikizlerde kilo farkının açılmaması önemli durumlardan biri) organları şimdilik maşallah sağlıklı sıkıntısız görünüyor.

 

Neler yaşıyorum bu aralar;

 

* Geçmeyen her şeyden huylanan bir mide yanması; dayanılmaz derecede hem de. Bazı geceler uykumdan mide yanması yüzünden uyanıyorum. Gaviscon denen ilaç en iyi arkadaşım haline geldi ama onun da etkisi iki saate geçiyor. Bazen yakacağını bile bile sevdiğim şeylere gömülüyorum.

 

* Uykusuzluk; rutin olarak her gece 2 saatte bir uyanıyorum. Bu uyanmaların birinde uykum iyice açılmış oluyor. Gecenin bir saati oturup duruyorum tek başıma. Seyredecek dizi de bulamadım kendime.

 

* Halsizlik; Düzenli şekilde demir ilaçlarımı almama rağmen her ay bir puan düşmüş oluyor demirim. 13.5 gibi başlamıştım, 9.8e inmiş durumda. Sonuç olarak doktorum duruma müdahale etmeye karar verdi, iğneye başladık. O da yan etki yaptı, elimi kolumu kaldıramıyorum. Sıcaklarla birleşince tadından yenmiyor.

 

* Tabi halsizlik yanında hafif derecede nefes darlığı da var. Yürüyüş yapmaya çalışıyorum ama genelde 10 dk içinde tıkanmış oluyorum, zaten doktorum da 20 dkya müsaade etmişti.

 

Bunların yanında hiç mi iyi şey yok derseniz, yukarıdaki belirtiler sebebiyle 30. haftadaki doğum iznimi bekleyemeden 27. haftada izne ayrılmak zorunda kaldım. İzne ayrılınca var olan bel ve karın ağrısı şikayetlerim çok çok azaldı.

 

Küçük kuzu Ahmedimle takılıyoruz. Öyle büyümüş ki, beni hiç zorlamıyor, zorlamak ne kelime yardımcı oluyor bir sürü konuda. (hakkını yemeyeyim evin her iki erkeği de ellerinden geleni yapıyorlar.) Yere düşen her şey oğlumdan soruluyor. Okullar açılana kadar o kadar iyi geldi ki bize bu başbaşa geçirilen günler. Sabahları istediğimiz saatte uyanıp, istediğimiz kahvaltıyı yapıyoruz, ödevlerimizi tamamlıyoruz, havuza iniyoruz, oyun oynuyoruz, bazen yürüyüş yapıyoruz. Sanırım yıllardır böyle başbaşa kalmamıştık onunla. Kızlar doğmadan çok iyi oldu ikimiz için de. Hayatın koşturmacasında oğlumla aslında hiç doğru düzgün vakit geçiremiyormuşuz.

 

Kardeşlerini şimdiden hırpalayarak seviyor, geçen gün seveceğim ayağına karnımı iki yandan öyle bastırdı ki, bebeler karnımdan çıkacaklardı :) Ama onlar da durumun farkındalar sanırım en çok tepkiyi Ahmede veriyorlar.

 

Diğer yandan bebeklere hazırlıklar tam gaz devam ediyor, eş dost arkadaş halimize acıyıp bebek eşyalarını bizimle paylaştığından hem de Ahmedden kalan bir çok şey olunca çok satın alınacak kalem yok ama kılık kıyafet, oto koltuğu, park yatağı derken hepsinin yıkanması, ütülenmesi, silinmesi gibi işler devam ediyor.

 

Sevgili fotoğrafçımın gelmesi ile birlikte resimlere de kaldığımız yerden devam edebiliriz :) 30. haftadan kızlar ve ben :)

 

 

 

 

6 yaş + 10 ayda neler oluyor?

Hamilelik için ufak ufak notlar alayım derken büyük bebemi de atlamayayım. Onunla ilgili bu aralar en enteresan şeyler neler derken iki tane not edilecek olaymız var. 

1. bu oğlanın dişlerinden çektiğimi başka şeyden çekmedim sanıyorum. Önce 5 aylıkken aşırı tükürük salgılamaya başladı. Annem hah kesin dişleri çıkıyor ondan demişti. Bir o dişleri bir 5 ay daha beklemiştik. 10 ayını doldurmak üzereyken artık doktora götürme noktasına geldiğimizde dişler görünmeye başlamıştı. Dişlerle sınavımız orada bitmemiş. Bu sefer de düşmek bilmiyorlar efendim. 7 yaşını doldurmak üzere ve ön alt iki kalıcı dişi de tamamen çıktı velakin süt dişleri düşmüyor.

Doktora götürdük 15 güne düşerler dedi. Üstünden iki ay geçti düşmediler. En sonunda önce biri sonra da çıkacağından ümidi kestiğimiz için diğeri çekilmek zorunda kaldı. Cengaver oğlum ağlayıp sızlamadı ikisinde de. Fakat bu sefer de doktor eşimi diğer dişler geldikçe çenesinde yer sıkıntısı ortaya çıkacağını daha detaylı incelenmesini söylemiş. İlk fırsatta tekrar muayene edilip duruma bakılması gerekecek.

2. ise sünnet mevzuları. Biz Ahmedi 7 aylıkken sünnet ettirirken düğün dernek işlerinden yırttığımızı düşünmüştük ama öğle değilmiş kazın ayağı. Düğün dernek istemedi kuzucum ama her gördüğü sünnet çocuğundan sonra ne zaman "sultan" olacağını sordu durdu. Bitmedi o muhabbet. Hatta bir ara tekrar sünnet olmak istediğini bile bildirdi. İyi bir şey sanıyor herhalde :) Sonuç ben onun çenesine, bu şeylere zinhar karşı olan kocam benim çeneme dayanamadı. Aldık bir "sultan" kıyafeti. Götürdük gezdirdik Fethi Paşa korusunda. Yıllarımın hayali ailece stüdyoda resim çekildik. Bitti bu iş de :)

26. hafta

Zaman hızla akıp gidiyor, ben bu hamileliğimde bir iyi bir kötü yuvarlanıp gidiyorum. Karnım inanılmaz bir hızla büyüyor, kilom da benzer şekilde :) Bir yere kadar böyle olmasını bekliyordum zaten ama fiziksel rahatsızlıklar bu hamilelikte beni bir nevi mızmız bir insan haline getirdi. İşe gelip gitmek olabildiğince zorlaştı. İkizlerde yasal doğum izni 8+2 doğumdan önce 8 doğumdan sonra olmak kaydıyla 18 hafta. Tabi baştan bu avantajmış gibi görünse de çokça hamileliğe faydası olan bir durum. İkiz hamilelerin 37. haftaya kadar çalışmaları ihtimal dahilinde değil çünkü. Çoğu 30. haftada doğum iznine ayrıldığından doğum sonrasına çok bir hafta atılamıyor ama olsun. Bendeki duruma gelince sanırım 30. haftaya kadar bile dayanamayacağım. Bebeklerin ağırlıkları işimin sürekli oturarak olması beni çok yormaya başladı. Öğlene doğru bir kasık ve bel ağrısı başlıyor ki o gece yatıp dinlenene kadar da bir daha geçmiyor.  Arada kalkıp yürümek, ayakları bir tabureye koymak gibi şeylerin hiçbiri işe yaramıyor. Haftaya doktor kontrolünde bu durumu konuşup erkenden havlu atacağım gibi duruyor. 

Bunun haricinde neler oldu son bir ayda. Bir kısmı Ramazan koşturmacasıyla geçti. Sanki oruç tutmuşum gibi yorgun çıktım Ramazan ayından. Bayram için aile ziyareti yapmak mümkün olacak mı diye düşünüp dururken doktordan 2 saatte bir mola vermek kaydıyla izin çıktı. Dönüşümüz benim için çok zorlayıcı olunca bundan sonra uzun araba yolculuklarına çıkamayacağımı da idrak etmiş oldum.  

Bayrama gidişim yine de iyi oldu. Hem anne-baba hem de karnı burnunda olmasa da :) hamile kardeşi görmek iyi geldi. Çok enteresan günler bizi bekler, iki ay arayla hem iki kız annesi hem de bir oğlan teyzesi olacağım. Kardeş ile Ahmed beylerin arasındaki ilişkiyi gördükçe teyze olmak nasıl bir duygu diye çok merak ediyorum. 7 yıl sonra aramıza yeni bir oğlan çocuğu katılıyor. Bir süre belki çok göremem küçük kuzuyu ama hissediyorum oğlumdan sonra ikinci oğlum olacak o benim.

Bu sefer fotoğraf yok maalesef çünkü küçük fotoğrafçım Gelibolu semalarında anneanne-dede ile tatil yapmakla meşguller :)

yolun yarısı

Teorik olarak yolu yarıladık, 20. haftayı bitirmek üzereyim. İkiz hamilelik oluşundan mı yoksa aradan 7 yıl geçtiğinden mi bilmiyorum ama daha zorlu geçiyor bu hamilelik. Her şeyden önce her türlü belirtiyi yaşıyorum. Ahmed de hiç başıma gelmeyen baş ağrıları, burun kanamaları ile geçti geçtiğimiz ay. İştahım neredeyse hiç yok, olması da mümkün değil çünkü ne yesem midem yanıyor, diğer yandan demir hapı yüzünden sindirim sistemim durmuş durumda. 

Karnım çok hızlı bir şekilde büyüyor ki buna hazırlıklıydım sanırım. Ara ara beni şoka soksa da oturmak, kalkmak, eğilmek daha bu haftadan zorlaşmaya başlasa da en az takıldığım bu sanırım :)

Kızların detaylı ultrasonunu atlattık bu hafta. Çok şükür ikisi de sağlıklılar ve iyi görünüyorlar. Yine de ikizlerde 2'li,3'lü gibi tarama testleri yapılamadığından harmony denilen başka bir test önerildi. Oturup düşündük ve yaptırmamaya karar verdik. En nihayetinde yapacağı yine bir ihtimal vermek. O ihtimali öğrenmek istemiyorum, hele ki detaylı ultrasonlarında hiçbir sıkıntı görünmemişken. 

20. haftadan kızlarımla selamlar :) Bu arada fotoğrafçıma da ayrıca teşekkürler. Kendisi pek işinin ehli, her pozu 4 defa çekiyor, anne bunu yap şu olmadı diye uyarıyor :) Çok ama çok heyecanla kardeşlerini bekliyor, inşallah umduğunu bulur :)

 

14. hafta bebelerimin aklımı alma şenlikleri haftası hoşgeldi

Tarih tekerrürden ibarettir derler, Ahmed'e hamileyken 12. hafta bitti çok şükür oh rahatladım deyip 13+5de acilde bulmuştuk kendimizi. Kızlar sağolsunlar abilerinin izinden gittiler, bu sefer de 14+2de hanımlar aklımı alarak yine acile koşturmama sebep oldular.  Gittik keyifleri yerinde çıktı. Çok büyük bir sıkıntı yok çok şükür. Zaten kaygı düzeyim yüksek böyle kötü sürprizler yapınca tam oluyor.

Ne olduysa ondan sonra oldu, ertesi gün artık hastaneden mi yoksa başka yerden mi kaptım bilmiyorum ama grip oldum çok şükür o da üç günde hafifledi ama hamilelikte hasta olmak çok zormuş o üç gün bile yetti canıma.

O bitti derken şiddetli başağrıları başladı son üç gündür. Dayanılmayacak gibi olduğunda doktorun tavsiyesi ile parasetamol içerikli ağrı kesici kullanıyorum ama bütün gün bilgisayara bakması gereken bir insanın bir saat bakınca başı ağrırsa gün biraz zor geçiyor. Şimdilik bizden haberler bu kadar. Eskiden de çok severdim resim koymayı, tekrar başlayalım bununla; 16. haftada kızlarla hamilelik keyfi :P

Kızlar bizi geçtiler!

Cumartesi günü 11-14 hafta detaylı ultrasonuna girdim. 13+4 olmuştuk bebecikler o gün. Bebekleri bir aydır görmediğimden epey endişeli gidip onları fıkır fıkır görünce içime bir su serpildi. Maşallah ikisi de çok iyiler, haftalarına göre gelişimleri iyi gidiyor. İkisi de 8er cm uzunluğunda (CRL) olarak. Şimdilik bir sıkıntıları yok. 

Asıl derdimiz ikizlerde ikili test yapılamadığından daha doğrusu doğru sonucu veremediğinden bebeklerin ense kalınlıkları, burun kemikleri, damarlarının gelişimlerinin incelenmesiydi. Çok şükür onlar iyiydi. Fakat doktora giderken ağzıma bir parça çikolata attım ki bebekler azıcık hareketlensin diye onlar yerinde durmadılar. O yüzden muayenenin zorlaştığını söyledi doktorumuz. O yüzden bir daha yemeden gitmeye karar verdim :)

Bir diğer mesele ise cinsiyetleriydi.  Ben Ahmed de olduğu gibi bu sefer de gönlümden hiçbir cinsiyet geçirmiyordum. Ama Ahmed içime hep erkek olarak doğmuştu. Bu sefer de bir kız bir erkek bebek doğuyordu içime. Fakat bebeler bize sürpriz yaptılar ikisi de kız çıktılar. Etrafta bir oğlun var bunlar da kız olsun diye dua edenlerin çokluğu sayesinde oldu sanırım ama iki erkek de olsa en az şimdiki kadar mutlu olurdum. Daha doğrusu cinsiyetlerini öğrenmem ekstra bir şey değiştirmedi benim için. 

Olan Ahmed beylere oldu. O da hep bir kız bir erkek olur diye söylüyordu ama o sabah doktora giderken iki erkek olsun dedi. Her zamanki muhabbeti yaptık, sağlıklı, sıhhatli olsunlar en önemlisi o diye. Doktorun ikisi de kız demesiyle "baba kızlar bizi geçti" diye yenilgi cümlesi çıktı ağzından :) Emin olmak için doktora sordu "nasıl bildiniz?" doktor da "içime öyle doğdu" deyince erkek olmaları gibi bir umut varmış gibi heveslendi tekrar. Sonra anlattım, doktorun neye bakıp kız ya da erkek olduğunu bildiğini. "doğsunlar ilk altlarını alırken bakacağım gerçekten kızlar mı diye" diyor şimdi :)

Tabi bizi aldı bir dert iki bebeğin aynı cinsiyette olduğunu öğrenince, "nasıl ayıracağız ikisini birbirinden", "ne isim koyacağız?" "belki de kız değillerdir". Sağlıkla doğsunlar hepsine çözüm bulacağız Ahmedcim :)

Baba kardeşlerim bugün ne kadar oldular?

Bu aralar bizim evin bütün muhabbeti kardeşler. Ben ilk 12 haftanın bitmesini bekleyelim dememe rağmen babası dayanamadı. Ahmede söyledik iki hafta önce. Öyle mutlu oldu ki, ilk şoku atlatamadı bir süre üstünden. Ondan sonra ben hep bir kardeş için dua ettim, Allah iki tane verdi diye sevinçten çıldırdı. Sürekli karnımı seviyor, öpüyor. Onlarla konuşuyor. İsimler uyduruyor.

İşte o günden beri bitmiyor kardeş muhabbeti. Her gün babasına soruyor, bugün ne kadar oldular? Baba da kafasına göre eliyle bir ölçü yapıyor, bu kadarlar diye. "Hmm onları ağzıma sokabilirim demek ki" diye yorumlar geliyor :) 

Kardeşleri nerede yatıracağımız dert oldu. En nihayetinde ev 3+1 ve 3 kişiye ancak yetiyormuş, e 5 kişi olunca 5+1 eve çıkmak lazımmış.Bebeklerle beraber o da anne sütü içebilir miymiş? Onlara yürümeyi, konuşmayı nasıl öğretecekmişiz? Onları da çok mu sevecekmişim? Her şeyden iki tane almamız gerekirmiş, yoksa kavga ederlermiş. Çok ağlarlarsa ona bir kulak tıkacı almamız gerekecekmiş. Kardeşler akıllı, uslu mu olacaklarmış? Kız mı erkek miymişler?

Bunlar devam ederken bu doktor muayenesinde 9+4te kardeşleriyle tanıştı. Doktorumuz bebekleri tek tek göstererek onları seslendirerek abilerine tanıştırdı. Onlar da ufacık olmalarına rağmen el kol hareketleri ile merhaba demiş oldular. Hareketli görünce çok daha mutlu oldu Ahmed. 

Bir diğer mevzumuz da bebeklerin eş-dost ile paylaşılmasıydı. Ahmede sıkı sıkı tembih ettik. 12 hafta bitsin, bebekler bir büyüsün işte o zaman söyleyeceğiz diye ama öyle olmadı tabi. Size bir haberim var diye diye sanırım İstanbulun yarısına olayı duyurdu :) Neredeyse bütün hamileliğini saklayabilenlere gıpta ile bakıyorum. Ben beceremedim.

Ha bu arada hala duymayan kaldıysa Ahmedin size bir haberi var. Kardeşleri olacak, hem de iki taneee :P

İki yıl sonra yeniden

Yeniden yazıyorum ama neden :)  Epey ihmal etmiştim. Yıllardır çok şey olmadı mı oldu mesela önce teyzesini gelin ettik, Ahmed de ben de çok zor kabullendik bu durumu. Neredeyse iki yıl boyunca nişanıydı, düğünüydü derken en gündem maddemiz buydu. 

Sonra Ahmedim kreşten mezun oldu, ilkokula başladı. Okula başladı ilk bir buçuk ay hastalıklar yüzünden gidemedi. Önce zatüre başlangıcı sonra beta virüsü kaptı. Yıllar sonra tekrar ona bakan bir teyzesi oldu. İlk teyzesi bizi ilk ayın sonunda bıraktı gitti, diğer teyzesi ile herşey yolunda görünüyor şimdilik.  Okulu hiç "sevmiyormuş" ama gayret gösteriyor, emek harcıyor ki benim için önemli olan da bu.

Haberler var birazcık benden, bizden. Ailemize katılmak üzere olan iki minik var tam 7 haftadır içimde. Bir bedende 3 kalp atıyoruz biz bir süredir. Daha çok yeni, çok heveslere, hayallere kapılmamak lazım. Ahmed daha bilmiyor durumu. Ona söylemek için vaktin biraz daha geçmesini bekleyeceğim. İki gün önce doktora gittiğimizde gördük onları. İki olduklarını öğrendiğimden beri çok ama çok karışığım. Heyecan, mutluluk bir yanda. Kaygı, korku, panik öbür yanda. 

Karşılaşabileceğimiz bir sürü sıkıntı olabilirmiş bu dönemde.  İkizlerden birini ya da ikisini birden ilk dönemde kaybetmeden başladı uyarılar, erken doğumdan, prematüreden, sürekli yatmalı bir hamilelik geçirmeye kadar gitti. Doktorum açık açık ikiz hamilelik riskli hamileliktir ve bizim istemediğimiz bir şeydir dedi. Yaşayıp günlerin bize ne getireceğini göreceğiz. Umudumu, iyi niyetimi kaybetmeyeceğim ben. Her şey çok güzel olacak.

Ama yavaş yavaş tarihe not düşmek lazım. Ahmed de 7 haftada başlayıp sadece 4-5 hafta süren mide bulantıları bu bebelerde 5. haftada başladı ve maalesef tüm yaşam kalitemi etkiliyor :( İki haftadır ne yattığımı ne kalktığımı biliyorum. Çok hırpaladı beni bu bulantılar. İkizlerde erken başlar daha uzun süre devam edermiş. Bebeler doğar doğmaz ilk şaplaklarını bu bulantılar sebebi ile yiyecekler :)

İkinci not da Ahmed'e yıllardır bana yaptığı duygu sömürülerinden yaka silker hale gelmiştim. Benim niye kardeşim yok, kardeşim olsa, sınıfta bir tek benim kardeşim yok, kardeşim olsa şimdi ne güzel oyun oynardım onunla diye uzun bir serzeniş listesi var elimde. Ben de ona sürekli Allah'a dua et sana iyi bir kardeş vermesi için deyip duruyordum. Hain çocuk, 100 kardeşim olsun, 13 kardeşim olsun diye dualar ediyordu :) Ahmedim gözün aydın sen daha bilmesen de Allah dualarını kabul etti. 100 ve 13 değilse de birden çok kardeşin olacak inşallah :)