Hikayenin sonu

Kız çok iyi biri demiştim ya. Araya 7si 40ı girer de kız isteme taa iki ay sonraya atılır diye bekledi. Pazar gecesinin geçmesini... Kız Pazartesi gününün gecesi bedenini bu dünyaya bırakıp ruhlar alemine geçti. Çok şükür ağırlaşmasından sonra çok çekmedi. Ölüm onun için bir kurtuluştu kurtuldu.

Kayınvalide cenazesine misafir gibi geldi. Zaten kız da kesinlikle istemiyordu ıonu cenazesinde ama kimse söyleyemedi. Gelmemesini.. Kızdan rol çalmak istercesine bir gece önce yaptıkları nişanı herkese duyurmaktan çekinmedi. Her cenazedeki bayılma senaryosunu oynadı. Sonra kızın büyüğü 13 küçüğü 9 yaşında iki çocuğu ardında bırakarak aynı misafirlikle oradan ayrıldı. Şimdi bu çocuklara kim bakacak belli değil.

Okuyup ta duasını esirgemeyen bütün herkese de minnettarım.

Bir hikaye

Kız zor bir hayat geçirmişti. Ailesinin durumu hiçbir zaman iyi olmadı. Büyük ihtimal ilkokul mezunuydu. Belki ortaokul. 15-16sında fabrikalarda çalışmaya başlamıştı. 20lerinde bir çocuğu sevdi. Ailesi çocuğu başkasıyla evlendirmek istiyordu. Gizlice evlendiler. İstenmeyen gelindi. Kayınvalide ele güne rezil olmamak için düğün yaptı onlara. Geline istenmediği açıkça bildirilsin diye babasının evinden çıkartmaya sadece kayınvalidenin (İlknurun deyimiyle) bacısının kocası gitti. Hiç kimse bir genç kızın o zaman neler hissedebileceğini düşünmemişti. Kocasıyla kötüsü bol olan bir hayat geçirdi. Önce bir kızları oldu ardından da bir oğulları. Oğullarının adını kocasının vefat etmiş (iyi ki de etmiş te ardından gelen rezillikleri görmemiş) kayınpederinin adını koydular. Çalışmak için şehirler değiştirdiler. Olmadı bir türlü, memleketlerine geri döndüler. Kızın bütün iyiliğine rağmen istenmeyen gelinliği hiç bitmedi. Şükür ki ne şirret bir görümcesi vardı (görümcesi yoktu zaten) ne de eltisi. Hatta eltisiyle çok iyi anlaşırlardı.

Kızın annesi göğüs kanseriydi. Yıllarca onu hastanelere o getirip götürdü. Sonra bir öğrendi ki o da göğüs kanseri. Tedaviler başladı. Kemoterapi gördü. Saçları döküldü. Peruk aldı kız kendisine saçsız görünmesin diye. Kına gecesine, düğüne katıldı o peruğuyla. Kına gecesinde gelinle traji-komik bir sohbetleri bile oldu. Arkasından yıllarca bol bol gülünen.

Durumları yoktu ya ondan bırak Amerikaya gitmeyi İstanbula bile gidemedi tedavi olmak için. Oldukları şehrin Tıp fakültesiydi bütün umutları. Gögsünü alacağız dediler. Sonra dediler ki kanser temizlenmiş. Rahat bir nefes aldılar belki. Gögsünün alınmasına içerlediyse de sevindi belki de kız bu lanet hastalıktan kurtulduğuna. Aradan zaman geçti biraz. Doktorlar bu sefer pankreasta gördüler o lanet şeyi. Tekrar başladı tedaviler. Bir ara bıraktı kız tedavileri ne olacaksa olsun diye. Çok yorulmuştu belki de. Sonra gene dayanamadı tekrar başladı tedaviler. İki tane çocuğunu düşünüyordu belki de. Bırakacağı kimi vardı ki onları. Zaten çocuk dediğin kime bırakılır ki. Annenin canları ciğerleri. Son ara işler kötüleşmeye başladı. Kan sayımları hep düşük çıktığı için tedaviler yapılamadı. İlaçlar verilemedi.

Kız herşeye rağmen çok güleryüzlüydü. Bilmediği şeyleri duyduğunda yüzünde muhteşem bir şaşkınlık belirir. "Yaaa öyle mi" derdi. Çok hoş bir konuşması vardı.

Tedavilerin bu noktaya geldiği zamanlarda ömrüm yetmez belki göremem diye oğlunun sünnetini yaptı. Çok eğlendi o gece.

Kendisine hastalığı yüzünden gezmeye geleceğini çok geç bildirenlere sakın hazırlanma diyenlere bile bin çeşit yiyecek hazırlardı.

Aklı fikri kızının okumasındaydı. Kendi gücünün yettiğince çaba gösterdi. Derdi yetmezmiş gibi onun için üzülüp dururdu.

Kız sonra kendini dine vermeye çalıştı. Kuran öğrenmeye başladı. Dili döndüğünce becebildiğince elinden geleni yaptı. Belki de hastalığının etkisiyle. Bir ara saçlarını bile kapattı.

Kız bebek mevlütlerine de katıldı. Çakma lohusanın yanında oturdu. Onun bebeğini sevdi, kucakladı uyutmaya çalıştı. Hadi elden ele gezdirelim denen kısmında lohusanın da ricasıyla bu saçmalıktan bebeği korudu. Maddi gücü hiç yoktu ama gene de kendilerine hediyelerin en iyisi götürülmesine rağmen bebeğe bunu layık görmeyen çok akrabanın aksine o gücünün o kadar ötesinde hediyelerle geldi ki arkasından saatlerce düşündürttü.

Bir yıl önce kendi hastalığı azmış gibi gelir olsun diye 80 küsurlarında bir teyzenin bakımını aldı üstüne herşeyiyle. Ne yapabilirim üç beş kuruş gelsin diye.

Kızın hayatı bir peri masalı değildi belli ki. Kız kötüleşti de kötüleşti. Ramazanda evlerine uğrayan bacının kocası onu hiç iyi görmedi. Hatta bayramda görüşürüz temennisine "inşallah, bakalım enişte" cevabını aldı. Ve kız haklı çıktı. Bayramda kız çok kötüleştiği için hastaneye kaldırdılar. Sarılık siroza dönmüştü artık. Doktorlar hiç ümit vermediler. Su alındı biraz vücudundan. Biraz rahatladı. Hatta bayramın üçünü günü kocasından poaça istedi diye dünyanın dört bir köşesinden sevinenler oldu.

Kayınvalide bayramın ikinci günü geldi sadece. Kız gelmesini istemiyor aslında.

Ondan sonra işler maalesef daha da kötüleşti. Kız gözlerini yumdu açmıyor. Belli ki vücudunda dayanılmaz acılar var. Karnı şişmeye devam ediyor, yüzü soldukça soluyor. Doktorlar kocasına artık hazır mısın? diye soruyorlar.

Peki hikayenin başından beri bir daha bahsetmediğimiz kayınvalide ne yapıyor?

a) Kızın başından hiç ayrılmıyor. Her işine koşuyor.

b) Evinde açmış kitabını elinden geldiğince kız için dualar edip yalvarıyor Allaha. Göz yaşı döküyor.

c) Pazar akşamı en küçük oğluna kız istemeye hazırlanıyor.

Son şıkka bakıp ta aaaaa olur mu demeyin. İnsanlık ölmüş. Cenazesini kaldıran yok da bir kız orada ölüyor kayınvalidenin elinden ne gelir. Hayat devam ediyor. "Show must go on."

Utanmasam yazacağım ki bu bir hikaye değildir. Gerçek hem de en acısından gerçek bir olaydır. Ama utanıyorum bu kızın benim yengem, kayınvalidenin ise öz be öz teyzem olduğunu yazmaya.

Sadece düşünüyorum. Nasıl olabilir de birinin aklına bu ortamda kız istemek gelir diye.... Ya da orada birinin ölüm döşeğinde yattığını bile bile sizi kız istemeye kabul eden aileden ve kızlarından ne hayır bekliyorsunuz diye.

Şefika ablamı çok çok iyi tanımam. Büyük olaylarda görüşürdük daha çok. Bir de ben buraya gelmeden önce veda etmek için gitmiştik onlara. Ben o şehirden ve adının yanında akraba sıfatı bulanan insanların çoğundan koptum çok şükür ama annemlerden bütün haberlerini alıyorum hala. Şefika abla burada onu yazdığımı bilse gene yüzünde o şaşkınlıkla "yaaaa" der ve kocaman gülümserdi muhakkak. Keşke keşke o yattığın ölüm döşeği olmasa. Keşke ben geldiğimde hayatta olsan capcanlı ve ben sana gösterebilsem şu yazıyı. Hiç olmayacak şeyler istiyorum ama seni bu halinde gören kardeşimin halini düşündükçe hatıramda hep iyi halinle kalmanı tercih ediyorum.

Niye bu kadar aile sırrını ortaya döktün derseniz. Bu oğluma bırakmak istediğim birşey değil belki bir süre sonra silerim bile bu yazıyı ama şuanda sadece ve sadece belki birilerinin dua etmesine vesile olurum diye. Onun acılarını dindirmesine belki biraz yardımı dokunabilirse......

11. Ay biterken

Bugün oğlum 11 ayını da bitirdi. İnanılır gibi değil. Bundan tam 30 gün sonra bir yıl olacak doğduğu. Canımdan koptuğundan beri canıma can kattığı koskoca bir yıl.

Her geçen gün gözlerimin önünde büyümesini seğretmek hem eğlenceli hem hüzünlü. Onun yeni yapabildiği şeylere mutlu olurken zamanın bu kadar hızlı akmasına hüzünleniyorum. Allah ömür verirse yürüdüğünü, koştuğunu, okula başladığını, üniversiteyi bitirdiğini, askere gittiğini, evlendiğini, kendi çocuklarını sevdiğini de göreceğim. O zaman da zaman hızlı akıyor diye üzüleceğim belki de. Onu daha çok öpebilseydim. Daha çok kucaklasaydım bak şimdi hiçbirini yapamıyorum diye hayıflanacağım belki de...

Son bir ayda neler oldu..

* Süpermen süpermen oldu :) Acayip çığlıklar atmalar, hızlı hızlı emeklemeler. Bir emekleme hızı var inanılır gibi değil. Hayırı biliyorsa da sallamıyor. Gitme çocuğum mutfağa diyorum bir duruyor gülüyor daha hızlı kaçıyor bu sefer.

* Dişler iki de kaldı. Alttan da üstten de kabarmışlar ama daha piyasa da yoklar.

* Hiç huyu olmayan şeyler başladı. Milletin çocuğu ek gıdaya ilk başladığında yapar benimki sonradan sonraya yiyecekleri diliyle dışarı çıkartmaya başladı. Karnı doyduğundan değil oyun olsun diye yapıyor. Baştan bağırdım bir iki kez. Kesti. Sonralarda ise ona bağırıyorum diye ağlamaya başladı. Ben de artık diliyle ilk dışarı ittiğinde kesiyorum vermeyi. Umuyorum ki vazgeçecek bu huyundan.

* Altını almak işkencenin yeni adı. Pehlivanların en büyük güreş mekanı olan bir memleketten geldiğini belli ediyor kendileri. O sırt yere gelmeyecek. Çığlık çığlığa ağlayıp hop yüzüstü dönüyor emeklemeye başlıyor. Etraf rezil olacak diye aklım çıkıyor.

* Bilgisayar ekranından da olsa babasını, dedesini, teyzesini, anneannesini tanıyor. Hele dedesinin yaptıklarına kıkır kıkır gülüyor.

* Tutma hastalığı var. Herşeyi tutacak. Banyo yaparken malum yerini, diğer zamanlarda da oyuncakları haricinde herşeyi. Karar verdim kendi istemeye başlayana kadar almayacağım oyuncak. Çocuk masrafsız şeyleri seviyor. Boş ya da dolu su şişesi, cips kutusu, peynir kutusu, terlik, ıslak mendiller, mutfakta bulgur paketi, süt kutuları gibi şeylerle oynasın başka da bir şeyi gözü görmesin. Oyuncaklar dekor niyetine evde.

* Sallanmaya bayılıyor. Burada onun ayına en yakın park oyuncağı öne arkaya doğru sallanan şeyler. Ben biraz sallıyorum durunca kendi kendini sallamaya başlıyor.

* Diş fırçası aldım. Sapını sokuyor ağzına. Diğer yönünü çeviriyorum hadi tekrar arkasını alıyor.

* Ekmek bu aralar favorisi ver eline kemirsin dursun.

* Mutfak favori mekan. Kaçıp kaçıp oraya gidiyor. Kapısı kapalıysa yere yatıp kilimini çekmeye çalışıyor. Bu da anamdan hayır yok bu akşam yemeği ben yapacağım modu.

* Kucakta oturmayı hiç sevmiyor. Bazen gel azıcık oturalım diyorum. Yok illa yere inecek emekliyecek. İyi hoş tabi de. Eskiden yürümeye merakı vardı. Hep ellerini kaldırıp ayağa kalkmak istediğini belirtirdi. Şimdi ben kaldırıyorum hop yere çöküyor hemen. Emeklemek kolayına geliyor galiba.

* Bakıcısına sorarsan baba dedi anne dedi diyor. İyi de bizim dilde mama anne demek değil ki demedim :) babababa da hep söylediği şey. Babasını yolcularken yüzüne bakıp baba demişti de kocamın ayakları onu zor bindirdi trene. Ondan beri hep söylüyor ama bilinçli mi bilinçsiz mi ben çok karar veremedim.

Şimdilik aklıma gelenler bu kadar...

Önyargılar-1

Efendim dünkü Fransızca kursumuzun konusu önyargılardı.

1) Fransaya gelmeden önce ne gibi önyargılarımız vardı, bunlar var mıymış gerçekten?
2) Fransızların bizim ülkemiz ile ilgili önyargıları nelermiş ve bunlar doğru mu?

diye sordu örtmenimiz. Anlattık biz de. Tabi ingilizce olarak. Ben bu kursttan kıllanmaya başladım bu arada. Size fransızca öğreteceğiz ayağına bizi bilmediğimiz bir psikoloji deneyine soktular da üstümüzde deneme mi yapıyorlar diye düşünmeye başladım. Önümüzdeki haftaki vaziyete göre kararımı vereceğim.

Neyse ilginç şeyler çıktı. Sınıftakilerin Fransa ile ilgili önyargıları üç aşağı beş yukarı şöyle:

* Kızlar: Sınıfımızın erkek nüfusu çok mutsuz bu konudan. Hayal kırıklığına uğramışlar. Tahmin edin bakalım bunu söyleyenlerden biri kimdi? Hintli arkadaşım...

* Kadınların Tarzı: Valla sınıfta en söz sırası bana geldiği ve o saate kadar aklıma gelenlerin çoğu söylendiği için bunu ben söyledim. Paris modanın başkenti deyince, bir de Fransız kadınlarını kafamda pek aristokrat kurduğumdan etraf 90-60-90 mümkünse 1.80 boyunda döpiyes takım giyen kadınlardan geçilmez sanıyordum. Haklarını yemeyeyim Amerikalılardan çok daha düzgün giyiniyorlar. Hatta yaşlı Fransız teyzeler benim hayalimdekine gayet yakın giyiniyorlar ama yaşıtlarımın hali içler acısı. Birincisi beni mutlu edecek kadar çok kilolu kadın var etrafta. İkincisi giyim tarzları için söyleyebileceğim tek şey sabah gözleri kapalı olarak dolaptan eşyaları şeçip giyiyorlar. Bu kadar alakasız giyinmek başarı ister yoksa... Zaten kırk milletten insan var. Kim Fransız ayırabilene aşk olsun. Onun da etkisi var sanırım bu enteresan giyim kuşam stilinde.

* İngilizce : Fransızlar bu konuda nasıl bir nam salmışlarsa sınıfın yarısı bunu söyledi. Fransızlar kendi dillerinden başka dillerde konuşmazlar. Dillerini yere göğe koyamazlar. Bilseler bile İngilizce konuşmazlar. Bunu geldiğimde de yazmıştım. Baştan aşağı yanlış. Bir çoğu İngilizce biliyor. Türkiyede arasan bu kadar çok konuşan bulamazsın. Ve her konuda yardımcı olmaya çalışıyorlar. Anlıyor ama konuşamıyor mu o zaman işaret diliyle anlatıyorlar. Örtmenimiz "bu önemli bir konu. Ben aynı zamanda Fransızlara da İngilizce öğretiyorum. Dillerini çok önemsediklerinden değil de bir kelimeyi yanlış teleffuz etme konusunda çok büyük kompleksleri var. Hata yapmaktansa susmayı tercih ediyorlar" dedi. Bana gayet makul bir açıklama gibi geldi çünkü kendimden biliyorum.

* Yemek: Sınıfın çoğu etlerin pişmeden servis edildiğinden şikayet etti. Umduklarını bulamamışlar. Ben bir şey ummadığımdan bulduğuma da çok bozulmadım. Geldiğimden beri burada hiç kırmızı et yemedim dışarıda ama yemekhanede gördüğüm evet etin dışı pişmiş içi resmen kırmızı duruyor. Hem bundan hem de daha ne eti diye soracak Fransızcam olmadığından hayatta en nefret ettiğim yiyecek olan balığın müptelası oldum. (Balıkların o insanın içini acıtan bakışları yok mu? Ondan yiyemiyorum ben bu mereti) Kocam iyi tarafından bak saçların cildin çok çok sağlıklı olacak diye moral vermeye çalışıyor ama nafile. İçim kalka kalka yiyiyorum onu da.

Bugün ise başıma öyle bir iş geldi ki. Sanırım bir kaç gün yemekhanenin önünden geçmem mümkün olmayacak. Her zamanki gibi balıkların olduğu yerden gayet balığa benzeyen yemeğimi aldım. Masaya oturduk. Ben bir yudum aldım yemeğimden ama bana bakan o gözleri gördükçe yaw dur bi sorayım dedim. Masadakilere bu balığın çeşidi ne olaki diye sordum. Japon bir kız bir şeyler dedi ama anlamadım sandım. Konduramamışım oysa. Yengeçmiş yediğim :( Allahım neydi günahım şeklinde geri kalan şeylerden tat almaya çalıştım ama yok zehir oldu öğle yemeği. Piti piti kumsalda yürüyen yengeçler düşünmekten yiyemedim hiçbir şey. Neden koyun, kuzu, tavuk ta değil de deniz ürünlerinde ben böyleyim of offf.

* Molalar: Biz Fransızları çalışır bilirdik. Çok mola veriliyor işlerde günün yarısı molayla geçiyor diye şikayet etti Hintliler. Hangi akla hizmet şikayet ettiklerini anlamadım. Valla bu konuda pek hak vereceğim onlara. Bir öğlen yemeği dediğin 1.5 saat sürer mi kardeş. Sabah ve öğlen kahve molalarını saymıyorum bile. Sabah işe gitme saatimi yazarsam Türkiyeden Fransaya beyin göçü başlayacak ondan korkarım. Molalarda kalkıp gitsem gruptan ayrı durduğumu sanacaklar diye bir yere de kaçamıyorum. Bazen çok keyifli sohbetler oluyor ama bazen de 1.5 saat Fransızca dinle dur. Arada laf atan olursa ne ala.

* İdari İşler: Çok ağır ilerliyor diye duymuştum dedi biri. Örtmenimiz de dahil bunun bir önyargı değil gayet gerçek bir tespit olduğuna dair mutabık olduk sonunda.

* Futbol: Hintli bir oğlan dedi ki ben Fransanın futbolunu meşhur bilirim. Zidanı dünya tanır ama gel gelelim bizim ofiste tek Fransız yok futbola ilgi duyan. Ne oynuyorlar ne seyrediyorlar dedi. Hiç uzmanlık alanım değildir. Çok şükür koca tarafından da kültürlenmiyoruz bu konuda.

* Gelişmişlik: Çinli bir kız ben Fransayı çok daha modern, gelişmiş bir ülke sanıyordum. E bizden bir farkınız yok dedi. O da benim gibi kafasında ne kurduysa. Birincisi her şehri aynı mıdır bilemem de. Pariste kural çok uygulayan yok. Kaldırıma, bebek arabalarını kaldırımdan indirmek için özel olarak eğimli yapılmış yaya geçitlerine araba park etmek pek moda burada. Ceza keseni de yok demek ki insanlar bu kadar rahatlar. Ahmedi bakıcısına götürürken acayip sıkıntı yaşıyorum.

Sık aralıklarla metal kutular var. Köpeğini dışarı çıkartan çekip oradan bir poşet alsın da hayvanın pisliğini içine koysun temiz olsun etraf diyerekten. O kadar çok köpek sahibi var daha bir tanesini görmedim o poşetlerden alırken. Asla temizlemiyorlar. Sokaklar hayvan pisliği dolu.

Demişlerdi inanmamıştım. Arabalar park etmek için gerçekten öndeki ve arkadaki arabaya çarpa çarpa girip çıkıyorlar park edecekleri yere. Daha bunun gibi bir sürü şey var...

Fransizlarin bizlerin ülkeleri ilgili onyargilarina gelince onu da yarın yazarım artık...

Je m`appelle Ilknur

Temmuzun ortasında mezun olduğumu varsayarsam şunun şurasında iki ay geçmişti öğrencilik kariyeme son vereli. Göbek bağımı okula mı gömmüşler ne. Yeniden okullu olduk sınıfları doldurduk. Buraya beni çağırırken gel Fransızca bilmesen de olur diye pazarlayan patronumun iş genelinde pek etkisi olmadığından bütün haberleşme Fransızca yapılıyor. Sunumların bile çoğu öyle. Aslında beni saçma sapan bir sürü şey dinlemekten kurtarsa da haberleşmede ve öğlen yemeklerinde biri acıyıp ta benimle İngilizce konuşmadığı sürece bütün olaylara Fransız kalamıyorum.

Hazır işyerinin kursları da var diye yazıldım. Bugün de başladık derslere. Hiç şakaları yok. İmza alıyorlar her ders. Gelmeyene ne yapıyorlar pek fikrim olmasa da. Bu benim ömrü hayatım boyunca Türkçeyi de sayarsak öğrenmeye niyet ettiğim 5. dil. Hangisini çok iyi konuşuyorsun derseniz hiçbirini diyeceğim fakat niyet önemli değil mi? Standarttan başladık. Ben kimim, nereden geldim, bu kaç para, iyi günler, iyi akşamlar diyebiliyorum artık ki Almanca ve Arapça da bundan öte de gidemedim :)

Buraya geldim geleli bol kahkahalı geçirdiğim ilk gün bugündü. Ne zamandır eğlenmemiştim bu kadar gülmekten gözümden yaşlar aktı. Cem Yılmaz kıvamındaki hocamızdan tutun da sınıfın yarısından çoğunu oluşturan Hintli ve Çinliler herkesi kırdı geçirdi desem yeri. 15 kişilik sınıfın 4ü Hintli (ki pek şakacı tipler çıktılar) 6sı Çinli. Dünya nüfusundaki yerlerine orantılarsak çok ta enteresan bir durum değil tabi. Hocamız olan kızcağızın isimlerimizi hatırlamak için çağrışım yapabilmesi için birşeyler söylememizi rica etmesi üzerine Çindeki sülalesini anlatanlar mı istersin, masaya resimler koyup içinden iki tane seçin ve niye seçtiğinizi bana anlatın demesi üzerine 40ına merdiven dayadığını düşündüğüm Hintli bir adamın çıtır bir Fransız kızın tek başına bankta oturur resmini seçip "benim geleceğimi simgeliyor, o benim gelecekteki eşim, yanlız oturmuş beni bekliyor" demesini mi istersin. Adı Miltos olan bir çocuğun Hiltondan aklınızda tutun demesi üzerine Paris Hilton mu diye soran aynı Hintliyi takdir ettim. Abinin evlenme yaşı gelmiş geçiyor acilinden bir kız bulmak lazım.

Benim çağrışımım hepsinden kolay geldi hocama (ismi Santhana olan bir Hintli oğlanın da Carlos Santhanadan çağrıştırılması hariç) . Kulakları çınlasın ilk İngilizce öğretmenim her "ignore" deyişinde yerimden sıçrardım şimdi bana soru soracak diye. İsmimi de her daim şiveli söylediğinden ikisini ayırabilmem biraz zaman almıştı. Resim niyetine de bir çocukla babasının el ele tutuşmuş bir resmi (Burada geçen gün Esranın tavsiye ettiği Alamanya treni fona girer:P) ile bir kütüphane resmi seçtim. İlk resim oğlumla kocamı simgeliyor ikincisi de bu kurs bittiğinde fransızca bir şeyler okuyabilirim belki diye dedim :P Milletin yaptığı onca geyiğin üstüne pek ciddi kaçtı ama elimin altında onlar vardı ya da bilmem benim elim onlara gitti.

Diğerlerinin dakikalarca kıvranmasına rağmen Fransızcada u diye yazılıp ü diye okunan harfi rahatlıkla çıkarıp hocamdan bir de aferim aldım günün bonusu olarak... Çok eğlenceli bir sınıfa düşmüşüm. Haftada iki gün terapi niyetine. Sonunda biraz da Fransızca öğrenirsem yanıma kar kalacak işte...

Bayram Şekeri...

Bu aralar sokaktaki vaziyetimiz budur. Hergün itinayla ben çorabını ayakkabısını giydiriyorum. Bakıcısına gidene kadar o aynı itinayla çıkartıyor. Sonra aynı itinayla sokağa atmaya çalışıyor. Kadın da üstü mont giydirilmiş çocuğu neden çıplak ayakla getirdiğimi merak eder gözlerle bakıyor.

Daha kaç gün önce Kuzey Tana akıl verme şu blog bebelerine demiştim. Geç kalmışım. Benimki almış tiyoyu çoktan. Burada damacana da olmadığından rahatlıkla evirip çevirebiliyor. Hatta üstünden atlamaya bile niyetleniyor.

Bu da bayram şekeri... Ramazanın başında almıştım bayramlıklarını. Kötü bir bayram günü geçirdik. O huysuz ben mutsuzduk. Baktım ev bastı bizi. Hadi dedim yürü parka gidiyoruz. Velakin buranın parkları pek çocuklara göre değil. Mesela şu zımbırtı bile 18 ay üstü için. Salıncak zaten yok. kaydıraklarda üç yaş üstü için. Mecbur bununla eğlendik azıcık..

Bu da babasını Skypeda gören Ahmet bey.... Nedense çekmediğim zamanlarda daha çok malzeme veriyor. Ben kamerayı açar açmaz formdan düşüyor. Ayrıca hem yönetmen hem baş rol oyuncusu olma heveslisi sanatçılara da helal olsun diyorum. Pek zormuş iki işi becermeye çalışmak..

Not: Gelemedi....Olmadı kısmet değilmiş demekten başka çarem yok. Elinde değildi ama ben o kadar hazırlamışım ki kendimi. İnanılmaz bir hayal kırıklığı yaşadım. İyi düşün iyisi olsun felsefesini kötüyü düşün iyi olursa sevinirsin felsefesi ile değiştiriyorum artık.

Bana kaderimin bir oyunu mu aldı sevdiğimi verdi zulumu

Hazır olun işte bendenizden bir depresif yazı daha. Amma velakin bu sefer çok eğlenerek yazıyorum bu yazıyı :) Deliliğe vurdum işi. Ben akıllı olup kırk deliyle uğraşacağıma deli olayım da akıllılar benlen uğraşsın diyerek.

Nedir garp çephesinden son haberler.

* Kocamın bayram için gelip gelemeyeceği gelirse ne zaman geleceği hala belli değil. Bayramda gelemezse daha ileri bir tarihte annemi o getirecek. Buraya geldiğinde uygun iş bulabilecek mi?

* Bana söyledikleri ama Ahmed hastalandığı için Cuma günü arayamadığım iki ev de kiralanmış ve şuanda ellerinde başka da ev yok.

* Oturma izninden hala haber yok. İştekilere arayın sorun bir kere daha bir buçuk ay oldu ses seda yok dedim. Çok yoğun olduklarına ve lütfen biraz daha sabırlı olmam gerektiğine dair bir cevap aldım.

* Neredeyse iki aydır çalıştığım işyerim hala bana yemekhane kartı çıkartmadığı için yemekleri herkesten daha pahalıya alıyorum. Ne zaman çıkacak Allah kerim.

* Bugün işte öğrendim ki Ekimde iş seyahati varmış. Üç gün. Ben gelmesem dedim. Yok illa gelmen lazım. Projedekilerle tanışacaksın hatta üstüne bi de sunum yapabilirsin dediler. E bu oğlan emiyor hala beni diyemedim. Zaten kardeşim döneceği için annem katiyen yalnız kalamaz.

* Son konuşmalarda annemle kardeşim geliyorlardı beraber eğer kocacım bayramda gelirse. Bir baktık o işte yattı. Kardeşimin işleri karıştı ve onun yerine babam gelecek. Geliş tarihleri biraz ileriye atılabilir. Madde bire bağlı olarak.

* Bakıcımıza ay sonunda bırakacağız dedik. O da öyle bildirmiş. Şimdi ay sonunda herhangi bir gün biri kontrole gelecekmiş. Bebek nasıl diye ama hangi gün geleceği meçhul. Ziyareti öne de çekemiyormuşlar. Ahmedi ay sonuna kadar getirebilir misin diyor.

* Her gece saat yedi yedi buçukta uyuyan oğlum dün gece ağlayarak on ikiye kadar uyumadı. Ateşi yok çok şükür ama kabarık diş te yok. Neden huysuzlanıyor anlamadım. Diş mi geliyor başka bir şey mi?

* Kurban bayramında Türkiye'ye gelmek istiyorum. Annemin dönüş biletini de buna göre alacağım. İş yerinde bir yoğunluktur gidiyor. Bir türlü soramadım cesaret edip. İzin verecekler mi vermeyecekler mi?

Bir çırpıda aklıma gelenler bunlar. Ben belirsizliklerden nefret ederim ama iki yıldır bunlarla yaşıyorum. Hamile miyim? Doğum nasıl olacak? Bu çocuk ne zaman doğacak? Doktora ne zaman bitecek? Vize ne zaman çıkacak? Ahmedin dişleri ne zaman çıkacak? derken rahat ederim sanmıştım. Yok ben nefret ettikçe belirsiz durumlardan gelip beni buluyorlar. Sadece sadece bir hafta sonrasını görmek istiyorum. Yapacak bir şey yok, madem kaçamıyorum arabeske bağladım işi. Başlıktaki şarkıyla başladım. Ardından Batsın bu dünya ile devam edeceğim sonrasında sanırım Neden saçların beyazlamış arkadaş gelecek :) İşin komik tarafı bu kadar karmaşanın içinde bana bir mutluluk geldi. Herkese gülücükler saçıyorum. Kulakları çınlasın üniversitede bir oda arkadaşım vardı. Platonik durumlardan dertlenir gider içer sonra da böyle koca bir gülümseme ile odaya gelirdi. Bir sürü de veciz söz ederdi tabi o çakır keyiflikle. "Ah ah içene değil içirtene bakacaksın." "Bu kafayla su bile içsen çarpar adamı" şeklinde. Ben de yazana değil yazdırtana bak diyorum ve suyu açıp denemelere başlıyorum:P

Yok yok bir iki güne kalmaz Ahmed beylerin şahane bir videosuyla dönüş yapacağım :) Olaki videoyu koymamış olursam bu demektir ki kocam geldi geziyoss tozuyoss adios olaylarına girdik. Eşe dosta "Allah sizi inandırsın bir bayram Paristeyiz ay şöyle de bir şey olmuştu canımm" şeklinde hava atacağımız günler için anı biriktiriyoruzdur :P

Herkesin Ramazan bayramı kutlu olsun ayrıca. Ramazan bayramına Şeker bayramı denmesinden nefret ediyorum. Nasıl çıkmış hiçbir bilgim yok. Çocukların şeker toplamasından falan geliyorsa onu kurban bayramında da yapıyorlar. Yılbaşında alternatif olsun diye Mekkenin fethini kutlayanlar ne kadar abes kaçıyorsa önünde Ramazan ayı olması sebebiyle kutlanan bir bayrama da Şeker bayramı demek o kadar abes geliyor bana. Bir rahatsızlığın varsa bayramın adından kutlama gitsin koy tepkini, ben işe gidiyorum kardeşim desene ama külli tatilci bir millet olduğumuzdan kaçırmayız hiçbir tatil fırsatını.

Nereden geldim ki ben buraya yıllardır içimde uktedir çünkü şimdi elime fırsat geçti yazayım bari. Öyle biri vardı çocukluğumda, hiç unutmam. Ramazan yetmez Kurban bayramında da hayvanların kurban edilmesini canilik (ki bahsettiği şu televizyonlara çıkan rezillikler de değildi) olarak bulurdu (kendi vejeteryan falan değil et yemeği gayet severdi) ve bunu bize üşenmeden her bayram ona kurban götürdüğümüzde yapardı. Anneme kaç defa demişimdir onlara gene vermeyelim diye ama komşu diye zorla gönderirdi o da. Büyüğümüz diye sesimizi çıkartamazdık ama içten içe bitse de gitsek ve bir dahaki bayrama kadar görüşmesek diye beklerdik. Bu caniliği desteklemeyen şahış bayramda ne yapacağının planını herkesten önce yapardı. Ta oralardan geldim buraya işte. Yüzüne söyleyemedim. Arkasından yazıyorum :) Ha şimdi ki aklım olsa söylermişim hepsini yüzüne.

Yine de bayramınız şeker gibi geçsin hatta benim için de iki baklava dilimi götürün. Bir daha ne zaman yerim annemin canım ev baklavalarını kısmet bakalım?

Empati

Ne zamandır yazmak istediğim ama araya çılgın ev sahibim ve Ahmet beylerin hastalığı girdiği için yazamadığım bir şey var. Kafamı delicesine kurcalayan. Yalnızlığın bana bir faydası olduysa o da bol bol düşünmeye fırsat bulmuş olmam. Yalnız kaldığımdan beri ise damdan düşeni ancak damdan düşer anlar misali kafamda hep yalnız anneler var. Daha önce hiç bu kadar düşünmemiştim. Aynen hamile kalmadan hamileleri, doğurmadan önce de yeni doğum yapmış kadınları görmediğim gibi yalnız anneleri de hiç görememişim. Şimdi ise aklımdan çıkmıyorlar. Ben yine de ne yaparsam yapayım kendimi tam olarak onların yerine koyamam ama elden geldiğince anlamaya çalışıyorum. Ben belki de yalnız anneler için de en şanslısıyım. Buraya gelmeye zorlanmadım, düşündüm taşındım ve doğru olduğuna karar verdiğim şeyin peşinden geldim. Kocam yanımda olmasa da umudum var bir araya gelebilmek için. Haftasonu gelme ihtimali var ve beni şimdiden uyku tutmuyor onu görebilme ihtimalinin heyecanından. Bana onun gibi eli çabuk, iş bitiren, canı burnunda bir kadın olmadığım için çok kızsa da benim için düzenini evini bozup gelecek olan bir annem var. Hem bana hem de torununa yardım etmek için. Gelince nasıl da güzel olacak diye şimdiden hayaller kurduğum.


Dediğim gibi benim kocaman bir umudum var. İyi şeylere dair. Peki bu umudu bile elinden alınmış, yalnız olmak zorunda olan anneler ne yapıyorlar? Kocalarından boşanmış, kocaları vefat etmiş kadınlar. Kimi öyle boşanmalar yaşıyor ki yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında da peşlerini bırakmayan acılarla ayrılıyorlar kocalarından. Ya hiçbir canlı ya da cansız varlığın haketmediği şiddete maruz kalanlar, ya karşısındakini aldattığını sanarken aslında kendi deli gibi aldanan kocalarını farkedenler, ya bütün bunların üstüne ailelerinden zerre kadar destek göremeyenler, ya canı gibi sevdikleri kocalarını bir şekilde serseri bir kurşuna, bir kansıza, bir canavarın dikkatsiz bir anına teslim edenler. Bu kadınlar ne yapıyor yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında? Gece yastığa başlarını koyduklarında akıllarından neler geçiyor? İyi güzel anılar? Kötü karanlık sonlar? Ve bu annelerin çocukları. Onlar neler yapıyor dünyaya hangi gözlerle bakıyorlar? Düşünmeye çalışıyorum. Büyük ihtimalle bu kadınların çoğu evlilik hayatlarında evlerini de tercih etseler başlarına böyle bir şey geldikten sonra bir gelir sahibi olmak için çalışmak durumundalar. Küçükse çocuklarını çok ta ince eleyip sık dokuma şanslarının olmadığı insanlara bırakmak belki de kazandıklarının büyük çoğunu bunun için harcamak zorundalar. Kendilerine ne kadar zaman ayırır? çocuklarına ne verirler? Küçük çocuk bakımı belki daha kolay, çok soru sormuyorlar ama büyüklere ne cevap veriyor bu anneler, yeni hayatları ile ilgili? Yaşadıkları yetmezmiş gibi toplumun bir kısmında da dışlanıyor kimi zaman itilip kakılıyor bu kadınlar bu yalnızlıkları yüzünden, bir kısmı daha da iğrencine maruz kalıp kolay lokma olarak görülüyor. Yeni hayatı kurmaya çalışmak bir veya daha fazla çocuğa bakmak, onlarını geçimini sağlamak derken bir de toplumun yargılarıyla uğraşmak zorunda kalıyorlar. Ve bir çoğumuz da bu kadınlar yokmuş gibi davranıyoruz aynen benim şu geçen ayın başına kadar davrandığım gibi. Hayat bazı kadınlar için çok ama çok zor. İnsanlar nasıl depresyona giriyorlar anlayabiliyorum artık. O kadar kırılgan o kadar naif oluyor ki insan herşey yolunda gitsin istiyor. Sorunlar üst üste gelince de beyin kendini zorlamaya başlıyor ve bir noktadan sonra bu yükü çekemez hale geliyor. Ben bunu düşünüyorum günlerdir. Trende giderken yolda yürürken hiç aklımdan çıkmıyorlar. Gözleri yılgın kadınlar ve mahsun çocuklar.....

Son haberler

O geceki ıslak bez ile soğutma uğraşlarım sonucu ateşini 37.7 de tutabildim ve ikimizde az biraz uyku çektikten sonra sabah daha iyiydi. Bir ara tekrar 38.5 i görsem de kendiliğinden düştü ve bir daha çıkmadı. Şimdi sadece burun akıntısı kaldı o da temizlenirse tamamen kurtulmuş olacağız hastalıktan. Cuma günü doktor dolu olduğu için götüremedim. Cumartesi ise o iyi olduğu için vazgeçtim gitmekten. Kendisiylen üç gün doya doya tatil yapmış olduk böylece. Bana da ona da çok iyi geldi. Yemesi çok şükür çok azalmadı ama emerken biraz sıkıntı yaşadık. Burun tıkanıklığı emmesine engel olsa da sık sık emzirdim. Anne sütünün gücüne olan inancımdan. Bütün bu süreçte beni en çok zorlayan ise serum fizyolojik meselesi oldu. Elimi eliyle itip durduğu ve kafasını sürekli sağa sola çevirdiği için bir türlü ne serum fizyoloji sıkabildim ne de ardından temizleyebildim.

Biz inşallah atlattık hastalığımızı şimdi bütün dualarımız küçük kuzu Asım Alpin de bir an önce iyileşmesi ve tekrar güleç yüzünü görebilmemiz için.

Ekleme

Az önce kocacıkla konuştum. O da babası ile konuşmuş. Bu parasetamol ve iburofen açık durduğu sürece etkilerini kaybederlermiş. Hele dışarıda hiç şansı yokmuş. E bizim Calpol Ahmedle yaşıt. Doktor doğar doğmaz lazım olur diye yazmıştı. Ibufen desen doktorun sünnet hediyesi. Nereden baksan dört aylık. Yani ateşi düşmüyorsa sebebi bu olabilirmiş.

Bu konular biraz çetrefilli. On doktor varsa bir de sonradan okuyup okuyup kendini benim gibi doktor-yarısı ilan etmişleri de katarsan onbir de görüş var. Bunlar tamamen kayınpederin görüşleri. Biz onun fikirlerinin peşinden gidiyoruz ama tek konuda anlaşmazlığımız var o da antibiyotik. O da antibiyotiklere çok soğuk bakmayanlardan. Her şeye verin demiyor ama doktor verdi ise kullanın diyor. Belki de Türkiyedeki doktorların herşeye antibiyotik yazdığını bilmeden söylüyor ama durum buyken bu. Bu da bizden bilgi olsun.

Annenin ateşle imtihanı

Kızların uyku imtihanından sonra benim de ateşle imtihanım başladı. Ahmet 10.5 aylık olmasına rağmen hiç ateşlenmemişti şimdiye kadar. 24 günlükken bir hastalanmıştı ama onda da ateş olmamıştı. Ben de gururlanıp duruyordum bünyesi güçlü diye. En çok kollamaya çalıştığın zamanda tak diye karşına çıkıyor işte. Havalar çok garipleşti burada. Bir bakıyorsun acayip sıcak sonra bir yağmur ve soğuk hava. Kalın giydirsen olmuyor, ince giydirsen hiç olmuyor.

Sanırım bu blog bebelerinin nazar olayına ciddi ciddi inanacağım. Aldım bisküvilerimi Sarıçizmelinin tavsiyesiyle okuyup üfleyip sepeceğim Eyfelin tepesinden de oraya ne zaman yolum düşer Allah bilir.

Evet sonunda şu ateşle biz de tanıştık. Dün burun akıntısı başlamıştı. Bugün bakıcısına teslim ederken üstüne basa basa bugün Ahmedi dışarı çıkartmayın dedim. Burnu akıyor toparlasın kendini. Anlamış göründü tamam dedi. Fakat akşam almaya gittiğimde onları yine dışarda buldum. İletişememişiz. Ağladı falan ama ateşi olmadı dedi. Eve geldik. Bizimki çok keyifsiz. Yedirdim biraz birşeyler ama çok ta yemeğe meraklı değil. Yatırmaya yakın biraz sıcak buldum onu ve biraz da inliyordu. Ağrısı vardır deyip az Calpol verdim. Rahat uyusun diye ama saat yediden ona kadar hep uyanıp durdu. Son almaya gidişimde her zamankinden daha sıcak buldum. Ölçtüm ki 38.6. Beni bir panik sardı. Oysa ateş düşürücü vermiştim. Bu sefer Ibufen verdim. Yine ölçüsünden biraz az verdim ki ağır gelmesin. Normalde yarım saat kırkbeş dakika içinde etki etmesi gerekirken bir saat sonra ölçtüğümde 38.3tü. Fakat enteresan bir durum var ki sol koltuk altından ölçüyorum 38.3 sağdan ölçüyorum 37.3. Hangisine inanayım şaşırdım. Ortalamasını alsam korkulacak bir durum yok ama burun akıp duruyor diğer taraftan. Serum fizyolojik yapmaya çalıştım fakat ne mümkün eliyle itip duruyor ağlıyor. Bir türlü temizleyemedim burnunu. Şimdilik beklemedeyim. Açtım blogları okuyorum. Yelize de kocaman bir teşekkür ediyorum ki iyi ki blogunu kapamamış ta ateşle ilgili yazısını yorumlarını okudum. Biraz içime su serpildi.

Babasını aradım o da çocuk doktoru olan kendi babasını. Kayınpederim 6 saatte bir 5 ml versin Ibufeni demiş. Başına koltuk altlarına bez koysun. Su soğuk olmasın. Normal çeşmeden alsın ve gögsüne sakın koymasın demiş. Ateşi 39 un üstüne çıkmadığı için bir taraftan panik yapmamaya çalışıyorum. Diğer taraftan annelik paranoyam ya bu derece eksik ölçüyorsa diyor. Sabırla beklemye çalışıyorum.

Çok hafif ara ara olan bir öksürüğü var. Şiddetli değil diye onu da çok kafaya takmamaya çalışıyorum. Yani diyeyim ki yarım saatte bir ya da saatte bir bir öhö sesi geliyor. Onu da burnundan boğazına kaçanlara yoruyorum.

Yarına kadar ateşi 38in altına indiremezsem işten izin aldım doktora götüreceğim. Bakalım buranın doktorları nasıl çıkacak. Panik yok deyip eve mi gönderecek yoksa antibiyotiği dayayacak mı? İçimden bir ses ilk şık olacak gibi geliyor ama.. Sabaha kadar anneye uyku yok şimdi. Aslında çok daha farklı şeyler yazmaya niyetim vardı. Artık daha sonra yazayım.

Yarın Yasser arayacak bakıcımızı bir de o anlatmaya çalışacak ikinci bir emre kadar dışarı çıkışların yasak olduğunu. Umuyorum bu sefer anlaşma sağlanacak.

********************

Bu yazıyı yazıp ta yayınlayamadan Ahmed yine uyandı ve ateşini tekrar ölçtüm 38.9. Artık hareket zamanı deyip suyu aldım. Bacaklarına, koltuk altlarına ve başına koydum. Her koyuşumda dirençle karşılaşsam da yılmadım. Soğuk geliyor diye istemiyor. Şarkı türkü bir de teyzesinin hediyesi köpeğimiz var onunla havlaya havlaya yarım saat bunu yapınca 36.8 i gördüm. İçim rahatladı derken, giydirdim altını değiştirdim. Emzirdim. Yine ölçtüm bu sefer 37.7. Borsayı geçti oğlanın ateşi. Şimdi yine beklemeye başladım. Bakalım ne olacak yarım saat sonraki sonuç. Yoksa yine bir posta bez koyacağım. Böylece sabahı edeceğiz ve inşallah ateşimiz düşecek yarına sapasağlam bir Ahmed bey ile karşılaşacağım.

Ilknurun fendi evsahibini yendi

Günlerdir benim bile içimi karartan yazılarımı okumaktan bayılan sevgili ve saygılı takipçilere duyurulur :) Bana bu evi Fransaya gelen sadece bilimadam-kadınlarına kolaylık sağlamak için evdir oturma iznidir gibi şeylerle ilgilenen bir kurum buldu. (İlginç bir şekilde bütün çalışanları da kadın. Nedendir bilmem bir Amazon durumu var iş yerinde.) Yani kendince bir emlakçıdan çok daha sağlam bir yer. Zaten benim evsahibine bütün efelenmemde evi onlar sayesinde bulmuş olmam. Bir sorun olduğunda gidip başlarına ekşiyebileceğim güvenilir bir yer olduğu için boyun eğmedim kendisine.

Sabah ilk iş oğlanı bakıcısına bırakıp gittim. Dedim "benim evsahibi ile problemim var size dün mail attım ama cevap gelmedi sizden. Yüz yüze görüşmeye geldim". Baştan yoğunlardı falan derken bir bayan beni kabul etti. Önünde benim başvurum falan duruyor. Bir de kağıt bana göndermek üzere yazacağı maili önceden biri yazdırmış. "Şimdi size mail atacaktım ben de" dedi. Kısaca mailde "Böyle bir şeyle karşılaştığınız için çok özür dileriz. Evsahibi sizi para ödemeye mecbur edemez. Emlakçıda eve gelişini size bildirmek zorunda. Dün zaten evsahibi bizi aradı ona bunları aynen anlattık" diye yazıyor. Dedim "Dahası da oldu. Dün gece kendisinden üslubu gayet uygunsuz bir mail aldım. Bakın neler yazıyor. Cevap verip te muhattap olmadım kendisi ile ama durum böyle ben ev arıyorum acilinden." Kadın okudu etti gösterdiğim şeyi ve bana uygun hatta şimdiki evimden daha ucuz bir kaç ev gösterdi. Tabi durumlarını Allah biliyor daha gidip göremedim. "Bu maili de bana gönderin lütfen patronuma göstereceğim" dedi. Çıktım oradan derken gün geçti etti. Akşam eve geldim ki ev sahibine elektrik su parasını ödeyeceğim. Tabiki çek ile :) (Bu arada ben bu çeki bir tek iş adamları kullanır sanırdım. Burada çekle ödeme yapmak kredi kartı kullanmak gibi bir şeymiş.Elden ele para geçmiyor böylece. Elime ilk aldığımda çek defterini kendimce bir mutluluk duydum. Ben bu çek defterini bir tek Türk filmlerinde zengin fabrika sahibi rolünde tiplerin elinde görmüşüm ya.) Aradım kendisini. Akşam bana o afilli maili gönderen şahısa belediyenin önünde buluşabileceğimizi anlatana kadar göbeğim çatladı. Adama "belediyenin önünde buluşalım" diyorum. "Gelemem belediye şu anda kapalı çalışmıyorlar" diyor. (İlk irtibata geçtiğimde de "9 aylık oğlumla beraber geleceğim" diye yazmıştım da adam bana cevap olarak "Evde 9 ay kalabileceğinizi sanmıyorum evi satmak istiyoruz "demişti.) Sonunda çok şükür derdimi anlattım da buluşabildik. Verdim çeki ayrıldık gitti ama ben gayet soğuk davrandım. Saatler geçti derken biraz önce bilgisayarıma bir mail. Sevgili evsahibimin eşinden geliyor. "Ödemeyi nasıl isterseniz yapabilirsiniz. Bizim için hiç önemli değil. Vergi denetleyicisiyle de sizin düşündüğünüz gibi bir problemimiz yok.(Daha bir gece önce bana evi boş gösterdim diyen kocası değilmiş gibi). Umarım ilişkimiz düzelir. Fransada iyi vakit geçirmenizi dilerim. Bebekle tek başınıza olmak çok zordur sizi anlıyorum" diye yazmış. Ah ah dedim içimden ben bunları acaba o kuruma anlatmasam da bu şekilde yazacak mıydın? Gözlerini patlata patlata "emlakçı geldiğinde haber veremeyiz IMPOSSIBLE" diye söyleyen sen değil miydin be güzel bacım. İş strateji savaşına döndüğünden "Ah bu nazik mailinize ne kadar sevindim. Kocanızın dünki mailinden sonra işler bu kadar karıştığı için çok üzülmüştüm. Size problem çıkartmak değil amacım sadece kanunlarını bilmediğim bir ülkede doğru şekilde davranmak için soruşturuyorum. Buraya problem çıkarmaya değil iyi bir kurumda çalışmaya ve Fransada geçirdiğim sürede iyi vakit geçirmeye geldim. Çok naziksiniz anlayışınız için çok teşekkür ederim" diye bir güzel yazdım. İşler tatlıya bağlandı :) Yani en azından yazılı olarak :)

İkinci keyifli haber de annemin ya kardeşim ya da babamla gelecek olması. Bir taşla iki aile bireyi birden gelebilecek :) Neşeli mevzulara neşeli resimler yaraşır diyerek te Ahmet beylerden yeni yeni resimler ........

Onun arabası var güzel mi güzel diyeceğim fakat bu yürüme yardımcısını pek beğenemedim ben. Ya bir tek benim başıma geldi ya da herkes te var bu sorun bilmiyorum. Araba çok hafif. Bizim kuzu bir kere dengesini sağlayamayıp yere düştüğünde arabayı da kendiyle birlikte üstüne devirdi. Burnu sıyrıldı. Bi de bu oğlan çok kurnaz çıktı. Araba öne gittiğinde kendi öne adım atacağına arabayı tekrar olduğu yerden kendine çekiyor. Böylece arabamız yürümeye hiçbir şekilde yardımcı olamıyor.

Küvet keyfi.. Bir de ben onu yıkamaya çalışırken fıskiyeyi yakalamaya çalışıp heryerimi ıslatmasa tam süper olacak

Önce güzel bir poz

Ardından kameraya ulaşamadığı için ağlama

Ikea evimizin herşeyi.........

Neyi yazayım ne anlatayım ben şimdi....

Nerden başlasam nasıl anlatsam çook yanlızdım o zaman... Paris Parisssss... türküsünü söylemekteyim. İlk başlarda Yasserin gidişine alışana kadar günler geçmek bilmedi. Eve internette bağlanmamıştı. Durumum yeterince içler acısı değilmiş gibi Aşk ve Gururu seyredip seyredip kendimi iyiden iyiye dertli etmiştim. Ayrılığımızın haftasına çok şükür internet bağlandı. Skypelar açıldı kavuştuk kocamla. Havalarda biraz serinleyince keyfimde pek yerine gelmişti. Zavallı evladımın babasını 14 inch bir bilgisayar ekranı sanmasının haricinde keyifler süperdi ki.. Kader ağlarını örmeye başladı.

İlk hafta bakıcısında gayet idare eden Ahmet bey ikinci hafta ayrılık korkusuyla tanıştı ve beni de tanıştırdı. İnanılmaz bir ağlama krizi yaşadı. Beni de tabiri caizse doğduğuma pişman etti. Eve üzerinize afiyet 37 adet merdivenle çıkılıyor. Ben sabah Ahmedi giydirip mama sandalyesinde bırakıp önden pusetini indiriyorum arkadan onu. Fakat o puseti indirme kısmında Ahmet öyle bir ağlıyor ki karşı mahalleden duyulur. Neler yapmadım ki. Bir aynanın önüne oturttum çok seviyor diye. Yok. Her türlü oyuncağını koydum yok. Asla yapmam dediğim şeyi de yapıp eline cep telefonumu bile tutuşturdum. Ona da yok. Kıyamet kopuyor. Bi de nefret ederim çocuk ağlamasından, sinir kalmıyor bende. Bakıcısıyla çok iyi beni karşıdan geliyor görünce hadi tekrar başlıyor ağlamaya yatana kadar böyle. Tuvalete gitmeme izin yok. Yerdeyse emekleye emekleye kapısına yapışıyor. Bir hafta sonunda artık ben sinirden bitmiştim. Aradım kocamı dedim ben geliyorum Türkiyeye bırakıyorum bu çocuğu anneme olmadı beceremedim. Sütten gene kesiverelim. Yapamayacağım. Neyse ki araya haftasonu girdi. Cumartesi biraz gezdirdim ama evde iş yapılması lazım. Kendime olsa umrumda değil temizlik te bu çocuk heryerleri elliyor. Çok şükür babası internet üzerinden oğlumuza baktı da ben biraz iş yapabildim. Ve strateji değiştirmeye karar verdim. Madem ayrı kalmak istemiyor hiç ayrılmayayım gözünün önünden felsefesi ile artık zorda olsa hem onu hem puseti indiriyorum. Puseti sürüklüyorum desem yeri. Haşatı çıktı ama umrumda değil. Ahmet ağlamıyor ya kafi. Derken oğlan yavaştan düzeldi. Uykuları bir garipleşti yanlız. Kendi kendine uyuma dönemini kapattık. İlla kucakta uyuyacak. Uykusu derinleşse de nasıl anlarsa yatağa koyduğumu hemen oturuveriyor içinde başlıyor ağlamaya. Bir iki günde böyle geçti derken bir gün ağlasa da bıraktım. Çıktım odadan ki nefes alayım sinirlerimi zaptedeyim. Beş dakka etrafta gezeyim derken baktım ses kesildi. Uyumuş bizimki. O huyunu da kaptım. Artık ağlasa da bırakıyorum beş dakka ağlayıp benden medeti kesince uyuyor.

Tek sıkıntımız kaldı annemi nasıl getireceğiz buraya. Pazartesi sabahı belediyeye gittim davet mektubu almak için. İlla oturma izni istiyorlar. Eee bu meretin ne zaman çıkacağı belli değil. Dertlendim. Ofise gelip başladım en uzun schengen vizesi kaç aylık olur ki diye aramaya. Bir baktım ki bizim lacivert pasaportlar haricinde pasaportlarda var. Yeşil kırmızı gri derken... Jeton trink etti düştü. Annemler yıllarca devlete hizmetin karşılığında farklı pasaport almışlardı. Hemen aradım öğrendim ki yeşil ve Fransa 3 aya kadar kalımlarda vize istemiyor bu pasaporta. Şimdiye kadar akıl edemediğim için kendime bol bol salaksın sen İlknur desem de keyfim bir yerine geldi ki anlatmak mümkün değil. Bir de hafta başı ofisimi değiştirdiler ve yeni gıcır gıcır bir bilgisayar verdiler. Kocaman ekran insanın çalışası geliyor. Ne zamandır hissetmediğim kadar mutluyum içim içime sığmıyor.

Derken bana bu kadar mutluluğu fazla bulan ev sahibim çıktı ortaya. Bir gece önceden arayıp kirayi çekle ödemememi para olarak istediğini söyledi. Bankadan o kadar para çekemeyeceğimi söyleyince tamam dedi kapattı. Ben de üstünde durmadım. Ertesi gün geldi. Elektrik suyu illa para olarak ödeyecekmişim. Nasıl kanıtlayacağım ödediğimi diyorum. Cevap yok. İyi öde çekle ve çıkın gidin evden ay sonunda dedi. Sinirlendi elindeki anahtarları masaya vurdu falan. Neden diye sorunca da, efendim evi satacak diye boş göstermişmiş te banka çeki görünce ondan para keseceklermiş te falan filan yani vergi kaçıracak. O gece öyle kapandı ertesi gün elektrik suyu almaya gelecek ama kime çattığını da daha bilmiyor. Gittim iş yerinde sordum soruşturdum bi de bana bu insan müsfettesini bulan adamlara bir mail attım. Herkes ağız birliği yapmış gibi aynı şeyi söylüyor. Sakın para olarak ödeme nasıl kanıtlarsın. Ödediğine dair belge olmalı elinde. Ayrıca seni öyle evden çıkın demekle çıkaramaz. Kontratın olmasa bile kira ödemesen bile okul dönemi evden çıkarması kolay değil. Fransada yasalar kiracıdan yana. Ben de bunun üstüne kendisine bir mail attım herkesin dediğini söyledim. Adam çirkinleşmek için bunu beklermiş. Bir de o kadar ingilizcesi yok zor konuşuyor bana çok düzgün bir mail geldi. Kime yazdırmışsa artık. Çok hayal kırıklığına uğramış davranışlarımdan ötürü. Evi satacaklar emlakçıda anahtar var. Ben yokken eve girmelerini istemiyorum demiştim ayrıca. Vah efendim ev benim değilmiş. Gerizekalıya eve ben yokken gelmesinler dedim. (Çünkü evi temizledim ettim ve ayakkabı ile girmiyoruz. Ama bu aklı evveli her eve geldiğinde uyarmam gerekiyor. Bir önceki gelişinde çıkartması önemli değil bir sonrakinde illa ayakkabı ile girecek...) Ben kirayı ödedikten sonra onun parayı ne yapacağı benim problemim değilmiş. Ister bildirir ister bildirmezmiş. Falan filan bir sürü yazmış bana. Ha bir de uyarmış. Dikkat edeymişim evde hiçbir şey kırılmasınmış verdiğim depozitten kesecekmiş. Sonunda da seninle tanışmak güzeldi diye bitirmiş. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu. İlk anda okkalı bir cevap yazacaktım fakat efendilik bende kalsın. Yarın kapı gibi bu evi bulduğum insanlara göstereyim diye bıraktım. Yazıp ta muhattap olamayacağım kendisiyle. Millet deliye ben akıllıya muhtaç şekilde dolanıyorum şimdilik. Adam başıma bela oldu ama yabancı oluşumu kullanmasına izin vermeye niyetim yok. Medeniyetin beşiğindeyiz ya kim görmezse neyse hakkım söke söke alacağım. O daha kiminle uğraştığını bilmiyor. Şimdi yine yeni bir ev arayışına da girdim. Zaten taşınacaktık ama hızlandı bizim taşınma işimiz.

İşte bizim son günlerdeki vaziyetlerimiz bunlar. Şöyle güzel bir post yazayım dedim ama gene olmadı galiba :P

Annelik Sözlüğüm

Özgür bizi toptan mimlemiş. Annelik sözlüğü diyerekten… Acayip ilginç geldi. Bir de bu aralar yazasım yok başka şeyler. Ruhi durumum bir gelip bir gidiyor. Bir kendimi iyi hissediyorum. Herşey süper olacak diyorum. Bir benim ne işim var buralarda diyorum. Bu çocuğa annelik yapamıyorum adamakıllı diye kendimi sorgularken şimdi babalık ta yapmaya çalışmak yoruyor beni. Düşersem elimden tutup kaldıran olmayacak diye tökezlemeye bile korkuyorum bazen. Ağlamaya korkuyorum durduran çıkmayacak diye. Gündüzler öyle ya da böyle geçiyor da geceler katran karası geceler tadında... On günde çok ta yol katetmiş sayılmam. Biraz toparlansam yazacak ne çok ta şey var.

Oğlan epey yol katetti benim aksime. Çocuğun canı Avrupa görmek, Fransız mürebbiyelerde yetişmek istermiş :) Benim aylarca beceremediğim şeyler oldu bir haftada.İkinci diş te göründü. Emeklemeye başladı. Tutunup kalkmalar sağlamlaştı. Gaza geldim yürüme yardımcısı aldım ama pek sevmedi. Oyuncakları ile oynamayı tercih ediyor şimdilik. Uykusunu akşam 19.00 çekti kendi arzusuyla. Bu biraz iyi biraz kötü oldu. Gece onunla hiç vakit geçiremiyorum. Sabah beşte hortlayıveriyor.

Neyse dağıttım konuyu. Gelelim annelik sözlüğüne..

A Ahmet Ahmet Ahmetttt ve Aşk. Karşılıksız katıksız aşk.

B Blog, anne olmasaydım yazacak bu kadar şey bulurmuydum acep. Bu kadar çok anne ile tanışıp tecrübelerinden istifade edebilir miydim?

C Cee-e.

Ç Çalışma hayatı. Üzerine bol bol düşündüğüm mesele. Hala da düşünmüyor değilim. Bir yanım defet bırak herşeyi diyor. Sen doğurdun neden eller bakıp büyütsün diyor. Her sabah benim arkamdan akıttığı göz yaşlarına değer mi ki? Diğer yanım çalış sen seviyorsun bu işi bak itemedin elinin tersiyle diyor. Konu karışık ama diğer yanım önde şimdilik.

D Dede. Oğlumun yüzüne baka baka dedede diye tekrarlaması ve babamın yüzündeki tarif edilemez mutluluk.

Bir de Devran var. Doğum sonrası ebe hemşirem göbek adını koyayım mı dedi. Doğumdan yeni çıkmışım eşin doğmasını bekliyoruz. Bütün ağrılar (en azından çoğu diyeyim de gerçekçi olsun) bitmiş gitmiş. Yanda kuzucuğum ağlıyor. Senden kıymetli mi koy gitsin dedim. Devran olsun erkek arkadaşımın ismi dedi. Peki dedim.

E Evlilik. Bu konuda da kafam pek karışıktı. Ah çocuk oldu. Artık eskisi gibi zaman geçiremeyeceğiz. Aynı evde birbirimize yabancı olacağız ah vah falan diye derin korkularım vardı. Hiç te öyle değilmiş. Öyle olmak zorunda değilmiş. Ayrı bir güzelleşti evlilik. Artık boş zamanlarda dışarı çıkalım koşalım evde sıkılırız durumları yok. Ahmet var onunla oynamak var. Hep beraber gülmek eğlenmek var. (Tabi şu anda geçiçi bir süre askıya alındı o ayrı)

F Fransa. Annelikle ne ilgilisi var ama anneliğin yanında bana babalık misyonunu da yükleyen yer olarak tarih kitaplarında yerini alacak kendileri.

G Gaz meselesi. Mühim bir şey olduğunu Ahmet beyler sayesinde öğrendik. O gaz ya çıkacak ya çıkacak yoksa sonrası azap.

H Hamilelik. Kocamın eşsiz katkılarıyla hayatımın en güzel dönemlerinden biri. İnsanın 80 kiloyu aşmasına, kocaman karnına rağmen kendini acayip güzel bulabilmesi.

I Ilık kavramı. Ahmetin banyo suyu ılık mı? Muhallebisi yemeği ılık mı? Sorularında bolca kullanılan sıfat.

İ İlaçlar. 24 günlükken tanıştığımız çok şükür bir daha da yüzünü görmediğimiz, hiç te göresimiz olmayan, hiç bir annenin bebeğinin hastalığı ile imtihan edilmemesini dilediğimiz şeyler.

J Jel. Çocuğun dişi çıkacak sanarak 5 aydır ara ara çok huysuzlandığında sürdüğümüz arkasında da psikolojik olarak işte rahatladı bak dediğimiz şey. Bir kaç defadan sonra kullanmadım içime de sinmiyordu zaten.

K Kilolar kilolar......... Hamilelikte başarı ile sınırlar içinde kalan, doğum sonrası evde tatlı krizine girmem sayesinde üstüne tonlarca alınan kilolar. (İyi haber yanlız annelik bana yarıyor kilo veriyorum bir şekilde. Anlamadan diyet J)

L Lansinoh. Her derde deva kremimiz. Göğüs ucu çatlaklarına da pişiğe dönmeye çalışan kızarıklıklara da birebir.

M mamma mamma Ahmet beylerin bu aralar pek te sık söylediği şey.

N Nedense aklıma doğumu getiriyor. Her şey N ile başlıyordu. Hastane Nene hatun Hastanesi. Hamileliğimin ortasında tanıştığım Dr. Neslihan Şeker ve doğumumu yapan ömrüm boyunca ona duacı olduğum olacağım Dr. Neslihan Alan.

Bi de alınca sapıttığım Narkoz var tabi. Doğumdan çıkar çıkmaz annem nasıl olduğunu bilmezmiş gibi kocam da çok merak edermiş gibi tek tek doğumu anlatmak. Hiç susmamak.

O Organik besin. Ek gıdalarla hayatıma giren kavram. Kendi yediğine içtiğine hamileliğine kadar pek te dikkat etmeyen bünyenin çocukla beraber birden doğal yaşamcı olması.

Ö Özlem. Yanında da uyuyor olsa, gece uykusunda onu özlemek hem de çok özlemek. Oğlanı uyutup babasıyla başbaşa verip çekilmiş resimlerini seyretmek.

P Pırasa. Babasının oğlu çocuğumun yemediği tek yemek.

Paranoyaklık. Yanyana doğum yaptığım kendisini göremesem de sesini bol bol duduğum kızın bebeği ile benimkinin karışacağını sanmak. Kocamın merak etme karışacak gibi değillerdi bizimki onun iki katıydı demesine rağmen Ahmeti ilk görünce bana benzer taraflarını aramak. Çocuk uyumaz bir dert uyur ayrı dert. Nefes alıyor mu diye uykundan uyanıp kontrol etmek. Bakıcısı telefonun bir rakkamını yanlış yazdığı için bir bütün gün boyunca ulaşamayıp gittiğinde oğlumu orada bulacakmıyım diye dertlenmek.

R Raslantı (Sarı Çizmeliden kopya çektim) 25 Ekim günü doğarak annesi ile aynı gün babası ile aynı ayda doğmuş Ahmet beylerin bize hediyesi. İkimizin gönlünü de yaptı böylece.

S Sindrella sendromu. Lohusalık sonrası hele de sosyeteden annelerin doğum yapıp ertesi güne bikini ile gezdiğini görünce yaşanan sendrom. E ben hamileliğimde pek güzeldim şekerdim saçlarım harikaydı cildim ışıl ışıldı, nereden çıktı şimdi bu beden sendromu da denilebilir.

T Tracy Hogg tabiki. Bazıları kitapla çocuk mu büyütülürmüş diye burun kıvırsa da çok şey öğrendim ben oradan. Her çocuğa uymaz o ayrı ama bizimki pek bir istekli çıktı düzen konusunda. Ben biraz geç farkettim bu kitabı. O zamana kadar 2 aylık bebeğin sekiz saat nasıl uyanık durduğuna şaşıp kalırdım. Uyutulmayı beklermiş te haberim yokmuş. Yani bize pek uydu bu kitap çok faydalandım çok rahmet okuyorum kendilerine...

U Uyku. Derin uyuması ile bilinen annenin uyku ile sınavı. Annem sen nasıl uyuyorsun böyle çocuk olunca onun sesini nasıl duyacaksın diye hem içten hem dıştan yaşadığı tedirginlik ve benim mucizevi bir şekilde top patlasan bölünmeyen uykumun Ahmetin hık demesiyle açılması. Algıda seçiciliğin yeni boyutu.

Ü Üüürü...Ali Baba ve Çiftliğindeki horozun anne tarafından canlandırılması.

V Vak vak vak bu da. Baba söylediğinde Ahmetin sakinleştiği keşfedildikten sonra bin defa tekrarlanan sayesinde annenin öğrendiği yegane Arapça şarkıdaki “bit ul vak vak vak” şeklindeki söz dizisi.

Y Yaramazlık. Elin veletleri yapınca çık çık nasıl anne baba bunlar diye kınanan ama seninki kabloları terlikleri ısırmaya çalıştığında “ay büyüdün de yaramazlık ta mı yapıyorsun” şeklinde sevinen anne.

Z Zaman, zaman ne kıymetliymiş. Ahmetten önce ne çok zamanım varmış ve ben bu zamanı nasıl da boşu boşuna harcarmışım diye hayıflanmak.