Fransa Aktivitesi - Thoiry Safari Park

Bu aslında çok önceden paylaşmak istediğim ama karambole giden yazılardan biri. Paris yazılarına devam eder miyim bilmiyorum ama bu diğerlerinden daha değişik ve belki de az bilinen bir şey olduğu için yazmak istiyorum. Parise 3 günlüğüne gidiyorsan yapılabilecek bir aktivite değil her şeyden önce ama daha uzun bir tatilin bir gününü kesinlikle buraya ayırmalısınız.

Biliyorum, birçok arkadaşım hayvanat bahçesi konseptine karşı. Hayvanların doğal ortamlarından alınarak, küçük ortamlarda dengeleri bozulmuş olarak insanlara teşhir edilmesini doğru bulmuyorlar. Katılmamak elde değil bu görüşe fakat benim kusurum da bu. Ben bir Hayvanat Bahçesi hastasıyım. Gittiğim her yerde vakit müsaitse, imkan varsa muhakkak görmeye çalışırım.

Kardeş de bana benziyor, daha gelmeden ne olur bir günü bir hayvanat bahçesi gezmeye ayıralım dedi. Araştırmaya başladım fakat Parisin orta yerindeki bahçe yeniden yapılandırılmak üzere kapatılmış ve 2014e kadar açılmayacakmış diye okuyunca çok üzüldüm. bu sefer civar illeri araştırmaya başladım ve Thoiry ile işte o zaman karşılaştım. Bazı bilgileri eksik verebilirim. Detaylı bilgi için Thoiry Safari Park sayfasına bakabilirsiniz.

Burası için bir tam gün ayırmak gerekiyor. Aracınız varsa kendi başınıza gitmeyi deneyebilirsiniz ama Agence Paris Vision (Rue de Rivoli - Louve Müzesinin hemen yanındaki caddede) düzenlediği turlar var. Biz bu turlarla gittik. Turla giderseniz aracta 1-2-3-4 numaralı koltuklara oturmaya gayret edin mutlaka :) Biraz sonra anlatacağım şeylerden dolayı.

Thoiry bir aile soyismi. Araziler bu aileye aitmiş. Alan içerisinde bu aileye ait ve ziyarete açılmış bir de ev bulunuyor.Park üç bölümden oluşuyor. Safari diye adlandırdıkları konukların araçlar içerisinde hayvanların ise özgürce ortalarda dolaştığı bölüm. Bildiğimiz hayvanat bahçesi olarak düzenlenmiş bir bölüm ve şato. 

Araçta işte sırf bu sebepten en önde oturmak olabildiğince görüş açısı olduğundan önemli. 1.5 saatlik süren bir gezi esnasında etrafta rahatça dolaşan antiloplar, filler, zürafalar, zebralar, ayılar, aslanlar görüyorsunuz. Kimi işi kapmış arabalara gelip onlardan yiyecek almaya bayılıyorlar. Sadece aslanların olduğu bölümde çok ciddi uyarılar ile bütün camların muhakkak kapatılması gerektiği anonsları yapılıyor. Aslanların olduğu alanda ayrıca acil bir durumda müdahale edebilecek bir ekip de var. 

İkinci kısım gerçekten şimdiye kadar gördüğüm en büyük bir hayvanat bahçesi. Burada da Türkiyede hiç görmediğim güzellikler gördüm. Ufak bir alanda keçiler, koyunlar, kuzular insanların yaklaşıp onları sevebileceği şekilde yaşıyorlar. Küçük çocukların bu hayvanlara olabildiğince yaklaşması kaynaşması için düzenlenmiş. 

Bu kısımda en etkilendiğim şu oldu. Bir çok hayvanat bahçesinde olduğu gibi hayvanların beslenmeleri ziyaretçilere açık ve bir nevi gösteriye dönüştürülmüş. Elinizdeki listeden hangi saatte hangi hayvanın besleneceğine dair bilgiyle o alana gidiyorsunuz. Biz bir tek aslanları görebildik ama çok etkilendik. Birincisi ben bu kadar çok aslanı hiç bir arada görmedim. Ayrıca bu kadar bakımlısını hiç görmedim.  Bizim hayvanat bahçelerimizdeki aslanlar bunların yanında kedi yavrusu gibi duruyor. Aslanların yaşam alanının ortasına camdan bir tünel yapmışlar. İnsanlar bu tünelin içinde bu beslenme saatini izliyorlar. İnanılmaz bir izdiham vardı haftaiçi gitmemize rağmen.Bakıcıları etlerin bir kısmını bu tünelin üstüne atıyor ve bir anda devasa bir aslan tavana zıplıyor. O arada şu cam bir kırılsa ne halt ederiz diye geçirmedim değil.

Benzer bir tünel kaplanların olduğu alanda da var ama oradaki beslenme saatini kaçırmıştık.

En son şatoyu ziyaret ettik. Filmlerden fırlamış gibi bir evdi. Sadece belirli bölümleri açık olduğundan çok kısa zamanda gezebildik burasını. 

Tık tık tık !!! Orda kimse var mı?

5 ay olmuş dile kolay. Satır yazamamışım. Vakit yetmiyor diyeceğim ama koskoca cumhurbaşkanının bile twitter hesabı var ve orada yazışıbiliyorsa diyorum benim de vaktim yetmeli.

• Hepi topu tek çocuğum var.
• İşim haftanın beş günü ama mesaim 8-5. Cumartesileri çalışmıyorum.
• Evimiz işe servis ile 30 dakika uzaklıkta. 
• Oğlan işyerinin kreşinde olduğundan onu ekstra getirip götürme derdi yok.
• Sabah erken kalkıp kahvaltı hazırlama telaşem yok. Oğlan kreşte, biz işte yapıyoruz.
• Öğlen yemeği sağlam yediğimizden akşam kahvaltılık tarzı aperatif şeyler yiyiyoruz, yemek hazırlama derdi haftasonundan haftasonuna.
•  Koca Allah razı olsun, her işe yardım eder. Oğlan desen eteğime yapışmaz.
• Hiçbir Türk dizisini seyretmiyorum, uzunlukları yüzünden. (Geçen hafta bir Behzat Çyi izledim baştan sonra.) Seyrettiğim yabancı dizi sayısı hepi topu üç.
• AVMlere nadir giderim. Haftada bir iki markete belki.
• twitter hesabım yok, facebooka ayda yılda bir bakıp çıkıyorum. Sadece nurturia hesabım var kullandığım. Onda da ne doğru düzgün güncelleme yazabiliyorum, ne başkalarına yorum. Okuyup okuyup çıkıyorum. 
• Film en son dün gece aralarda bir sürü uyuyarak seyrettim. Ondan önce seyrettiğim son filmi hatırlamıyorum. 

E peki ben bu vakti nerede tüketiyorum? Neden

• Bloga anı yazmayı bırak, hiö kimsenin blogunu doğru düzgün okuyamıyorum bile.
• Ayaklarımı uzatıp adam akıllı bir filmi baştan sonra seyredemiyorum. Sinema!! Pardon o ne ki?
• Son 5 aydır tek bir kitabı okumayı bile bitiremedim.
• Her şey bir tarafa, e hayat böyle mi akıp gidecek. 

Keşke yapmadıklarım, yapamadıklarım bunlarla sınırlı kalsa. Daha neler neler var da bunlar bugünlerde en tavan yapmışları. Hele de son şık!!! Ben nerde hata yapıyorum ? Haftasonundan haftasonuna temizlik ve ütü. Arkadaşlarla bir kaç saat görüşme. 3 yaşında bir böcük, insanın bu kadar vaktini alır mı? Bu gidişe bir dur demem lazım.  Bebekler rutini sever diye diye kendimizi de bir rutine bağlamışız ama mayası rutinle tutulmamış bünyelere alerji yapıyor bu rutin hayat akışı. Aman yanlış anlaşılmasın hayatımdan şikayetim yok. Derdim kendimle. Bir şekilde ben zamanı yiyiyorum ama nerede olduğunu bulamıyorum. Yoksa yukarıdaki maddelere bakıp isyan ediyormuşum gibi anlaşılmasın. Hepsinden gayet memnunum da işte biraz daha fazlasını istiyorum :) 

Meslek erbabı

Daha önce de bahsetmiştim galiba. Ahmedin bu ara gözlem ve taklit olayı tavan yaptı. Bizim işe gidiyoruz dememizden mi bilmiyorum ne zaman ne yapıyorsun diye sorsak iş diye cevap veriyor. Etrafta insanları gözlemleyip her işi yapanın yerine koyuyor kendini. İlk evimize süt getiren amca ile başladı. Ahmed sürekli süt satar oldu. Sonra karpuz satarken birden derece yükseltti doktor oldu :) (Son doktor muayenesindeki doktor hanımın sıcak ilgisi ve alakasıdır sebep) Doktor Ahmed diye çağırılmaktan çok keyif alıyordu. Geçen günlerin birinde pideciye gittik. Fırını epey bir inceledi. Eve gelince büyük bir tahta spatulayı kaptı fırıncı küreği yaptı kendine, bize bol bol pide lahmacun yedirdi derken dün akşam salona gittiğimde aşağıdaki manzarayla karşılaştım. Karı koca birbirimize bakakaldık. Kendi kendine akıl etmiş bunu.

Untitled from ilknur durgar on Vimeo.

Haftasonu gezginleri

Bahar geldi mi gelecek mi diye beklemekten yorulduk ailecek. Kışın tek alternatifi neferet etsem de alışveriş merkezleriydi derken sonunda dayanamadık. Yağmursuz rüzgarsız bulduğumuz ilk haftasonunu Ahmedi eğlendirmeye adadık. Denk geldi babası havacılıkla ilgili bir fuara davetliydi. Uçak delisi bir oğlanı götürmeden olmaz diyip takıldık peşine. Kısmetimize fuar havalimanın içinde bir aprondaydı. (Hayır deve yoktu :P). Uçakların kalkış pisti neredeyse dibimizdeydi. Oğlan çoştu çoştu. Gözünün önünde havalanan uçakları görünce zapt etmek biraz zor oldu ama.

"Amed uçak binn"

"Olmaz annecim şimdi binemeyiz"

"Anne accık binnnn"

(Uçak pistine doğru hamle yapma çabaları son gaz sürerken durumun azla çokla ilgisi olmadığını nasıl anlatırsın)

"Annem bir gün uçağa bineceğiz. Ama önce bilet almamız lazım. Valizlerimizi toplamamız lazım. Şimdi binmeye çalışırsak pilot bize kızabilir" (Dilimi eşek arıları sokaydı da kızabilir demeseydim)

"Amed uçak bin. Piyot kıjabiyi" (Aşağı yukarı onbin defa tekrarladı bunu gün içinde)

"Yok annecim biletimiz alırsak neden kızsın. Şimdi binmeye çalışırsak diye dedim"

(Ahmedi kesti mi bu söylediklerim hayır elbette. Taktı kafaya piyot kıjabiyi)

Sonrası daha iyiydi. İçeride bir sürü uçak parçası gördü. Uçakların acil inişinde kullanılan kaydırağa benzer aletten kaymak istemesi, uçak motorunun pervanelerine elini sokması haricinde. THY sağolsun. Küçüğüme koca bir çanta hediye verdiler. Hediye delisi oğlan hepsini sahiplendi. Kaleme bile el sürdürmedi. Hepsi Ahmedin hediyesiymiş. İçinden minik bir uçak ve uçak resmi olan çerçeve çıktı. O gün bütün günü o uçağı uçurarak gece de resim çerçevesine sarılarak yattı. Öncesinde de TAIden bir şapka kaptı :) Şapkayı da tüm gün kafadan çıkarmadı.

Fuar çıkışı oraya mı gitsek buraya mı gitsek derken babanın aklına hastası olduğu eminönü geldi. Ahmedin ilk gidişi değil ama her gittiğinde daha bir farkında oluyor. Daha keyifli oluyor. Karaköyde arabayı bırakıp yürüdük. Beyzade arabada uyumayı retettiği için pusetinde sızdı kaldı. Ben köprüdeki balıkçıları göremedi diye yandım ama boşunaymış. Dönüş yolunda hepsini tek tek teftiş etti kendileri.

Mısır bizim oğlanın takriben 9 aylıktan beri favori yiyeceği. (Öyle bir videosu var. Babasının elinde koçanı kapıp boş koçanın suyunu emmişti o haliyle) Bir yerde mısırcı görmeye görsün. Allem eder kallem eder yiyeceği yemeği yemez, mısır yesin diye. Dayanamam alırım her seferinde. Bu sefer gıdacı teyze uyardı GDOlu mısır mı yediriyorsunuz çocuğa diye. Öyle ama nasıl başa çıkmalı bilmiyorum. GDOsuz mısır var mı acaba?

Mısır çarşısı ayrı bir alem geçti. Tatlı seven çocuğun mısır çarşısındaki hali darı ambarına düşen tavuktan az hallice tabi. Tatlıları Ahmedten ayırmak havuz problemine döndü.

Dönüş yolu en keyiflisiydi. Balık tutanların yanında geçti. Bütün kovaları tek tek teftiş etti. Bir bey tam o sırada üç balık yakalamış. Birini Ahmede verdi kovaya atsın diye. Ben hemen korkacak diye atladım ama bir şey olmaz diye geri püskürttüler beni. Ve beni şaşkına çevirir şekilde balığı hiç korkmadan kovaya attı kuzu. Oradakilerin dediğine göre balık kokusunu içine çekmiş bir kere. Sağlam balıkçı olacakmış oğlan. Ne diyeyim kısmet.

Bahar gelsin İstanbulun tarihi yerlerine çıkartmalarımız devam etsin.

Onun bisikleti var güzel mi güzel :P

Untitled from ilknur durgar on Vimeo.

Havalar düzelsin. Tekrar bisiklete binebilsin diye sayıklıyor. Bugün dedesi dayanamamış sayıklamalara. 10-15 dakika da olsa binebilmiş. Video ilk dışarı denememizden. Biraz acemice kullanıyordu o gün ama artık ayaklarını yerden kaldırıp geziyor sıpa.

Günler günlerin ardından

seni unutmak mecburiyetindeyim diyor Mazhar Alanson... Ben de blogumu unuttum gitti. Unutmak değil ya vakitsizlik diyelim. Günler hızla ama öyle bir hızla akmaya başladı ki artık. Hafta içi Ahmede ayrılabilen vakit 3 bilemedin 4 saat. Haftasonları tam zaman ama boştaki bütün zamanlar Ahmedin. Onun için saniyesini bile çalasım yok ondan. Zaten bilgisayarı açıp başına oturup yazı yazabilmeyi geçtim iki dakika maillerime bile bakmaya müsade etmiyor evin yeni teftiş memuru. Ondan açmaya yeltenmiyorum bile. Televizyon desen aynı. Eskaza ailece ucundan kenarından seyredilecek bir şey bulmaya görelim. Çat diye düğmesine basıp kapatıyor sayın teftiş memuru. İlgi ondan asla başka bir yere odaklanmayacak. Ondan televizyonu da çıkarttık hayatımızdan.

Yine de tek bir fırsat (bkz. İşyerinde kocayı beklerken) da hemen elim bloga gitti. Biraz not tutmalı yine. Yoksa uçup gidiyorlar aklımdan.

Ahmed hergün yeni bir şey öğrendiğinden hepsini yazmak mümkün değil. Aklımda kalan belli başlılarını yazayım.

* Tuvalet eğitimi alıyor. Yaklaşık iki aydır :) Bol kazalı, gece hala bezli olarak devam ediyoruz. Bazen bir iki gün süper gidiyor her şey. Tamam diyorum oldu. Sonra hoop yine başa sarıyoruz. Geceye hala cesaret edemiyorum. Gündüzü halledemedik ki. (Kıymetli uykumu bölmeye cesaret edemiyorum desem daha doğru olacak ya.) Hiç bir kaynağa bakmadım bu sefer annemin geleneksel yöntemiyle gittik. Üstüne kendimden doğaçlama yaptım. Velakin eğittik mi eğitmedik mi bilmiyorum. Tek bildiğim bez masraflarımızda ciddi düşüş, elektrik, su, deterjan masraflarımızda biraz artış var :P (Bir başarısızlık hikayesi olarak tez elden yazılmalı.)

* Çılgın bir bisiklet sürücüsü oldu. Denge bisikleti konusunda kafam çok karışıktı. Alalım mı almayalım mı derken Fransaya son gidişimde Türkiyedeki fiyatından bile ucuza görünce almıştım. Tüm kış evin içinde gezdi onunla. Bahar geldiğinde artık yollara çıkmaya hazırdı :) Bir de pedalsız olduğundan düşme olayı daha çok olur diye kask almıştık. Forsuna fors kattı.

Hiç düşmedi şimdiye kadar gayet kontrollü ve başarılı gidiyor. Etrafta bisikletin ne güzelmiş diyen biri olursa ann ann diye sesler çıkartarak daha da hızla gitmeye çalışıyor. Bir notu düşmeden olmaz. Baba nefret etmişti bisikletten. İlk fırsatta pedallı bir bisiklet alacaktı. Dışarı denemelerimizde bizimkinin kendi başına oraya buraya gidişini ve hepsinden önemlisi gayet hızlı gidişini gördükçe bisikleti sevdi çok şükür. Ailecek kaplumbağa yürüş hızından kurtulduk. Artık biz karı-koca el ele kol kola gezerken Ahmed beyler rüzgara kafa tutuyor :P

* Tam bak şu konuşana moduna girdi. Ailecek hastasıyız. Konuşma çabaları düz mantık yaklaşımları. Bazen bu dönem hiç bitmese diye garip istekler geçiyor içimden. Bizi ara ara güldüren diyalogları var.

Anne: Yaz gelecek yakında.

Ahmed: Nerden ?

------------------------

(Doktorculuk oynarken)

Anne: Doktor Ahmed

Ahmed: naem (efendimin arapçası)

Anne: Ah doktor bey robotum hastalandı ne verelim

Ahmed: kukute (çikolata)

-----------------------------------------

Anne: Ahmed bak ahtopot, bak uyuyor.

Ahmed: Uyaaaann

Anne: Olur mu annecim. Uyusun dinlensin.

Ahmed: Süttt

Anne: Evet annecim sutunu icmis de uyumus

----------------------------------------

Parktaki kadın: Bezliyor musun hala?

Zeynep Abla(bakıcımız): Evet bezliyorum. (Kendince nazar deymesin diye yalan söylemiş.)

Ahmed:(Kumda oynarken muhabbete kulak kesilen şahıs) Bez yok teyze, bez yok, bez sık. Kulot var.

Zeynep abla renkten renge girmiş sayesinde:)

Yedeklendik...

Bir kıyamettir kopuyor(muş). Blogger engelleniyor diye. Ben olayı ancak yeni duydum. Ne olduğunu kimse çözmüş değil ama yine de tedbirli davranayım.

Üzerinize afiyet çalışmaya başladım. Dağıldım. Toplanamıyorum. Hayatı bu aralar sadece nurturiadan takip ediyorum :) O da günde 5 bilemedin 10 dakika :) Yazacak anlatacak şey dolu ama nedense sıra gelmiyor. Ama iyi niyetliyim, bir gün eski günlerime döneceğimin umudunu taşıyorum. Ondan sebep duyar duymaz blogu hemen wordpresse yedekledim. Tüm blog arkadaşlarımın yaptığı gibi. Bendeki tek değişiklik isim oldu. Vakti zamanında aldığım bir adrese yedekledim.

https://akliminucundakiler.wordpress.com/

Ahmedin Altın Bilezikleri

Ahmed kuzusu büyüyor büyüdükçe daha çok ilgi alaka istiyor. Ben nedense onunla ilgili not tutmayı erteliyorum hep. Oysa hergün malzeme o kadar çok ki. Erteleme huyum çok kötü. Sonra yazarım diyorum. Sonra aklımdan çıkıyor.

Hergün bir meslek değiştiriyor benimki. Bir gün sütçü, bize bol bol süt satıyor. Sütün kilosu 2 lira ilgilenenlere duyurulur. Cuma günleri gelen sütçü amcamız (Ahmetçesi Şüt amca) var. Onu göre göre süt ticaretine girdi bizimki. Benim ikea eleğim sütçü amcanın ölçeği yerine. Tepsilere de sütleri dökmek için kullanıyor. Yaptığı işe saygısı büyük, müşterisinin önüne asla kravatsız çıkmıyor.

Bir gün manav, son derece organik sebze meyveler satıyor. Antrenin halısından özenle kendi elleriyle topluyor. Bu mevsimde olur mu demeyin karpuz ve kavun bile satıyor. Bunlarında geneleri 2 lira :) Arada şaşırırsa en sevdiği sayı altıyı da söyleyebilir. Ha ödemeleri peşin alıyor. Pos makinesi yok daha. Alıcıdan aldığı paraları itinayla yemek odası takımının büfesinde saklıyor.

Diğer gün kuaför oluyor. Babasının saçına şekil vermeye çalışıyor. Baba biraz cahil usta kuaförün ona oluşturmaya çalıştığı saç sitilini anlamakta zorlanıyor. (Video aynı zamanda klasik bir 2 yaş çocuğunun güzide sinir anlarını da göstermektedir. Eğitici yani :P)

bir başkasında çizme aşkıyla yanıp tutuşan bir ressam oluyor. Yataktan kalkıyor daha gözünü açmadan çiz çiz diye boya arıyor, her gördüğü kaleme atlayıp neresi olduğuna bakmadan eserlerini yaratıyor. Çalışmaları şimdilik kısıtlı. Ağaç çiziyor bol bol videoda da görüldüğü üzere :)

Bazı günler ailemizin tamircisi oluveriyor. Bütün masaların altına girip canla başla masaları monteliyor. Sayesinde sapasağlam bütün masalarımız. Arada çekiç istenmeyen yerlere gelebiliyor tabi. El de maşallah osmanlı tokadı şeklinde, aniden kafanıza bir çekiç darbesi almak mümkün. Bazen bir bakmışım pense etimi kıstırmış. Aman meslek meslektir deyip çok elleşmiyorum. Bedavaya usta nereden bulacağım başka.

Lohusalık üzerine

Özgüranne güzel kadın lohusalık konusunda beni mimlemiş. Biraz düşünüp geçmişi deşmek gerekti. Ciddi ciddi kafa yordum hatırlamak için. Günler ne çabuk akıp geçiyor.

1- Lohusalık denen hadise sizce tam olarak nedir?

Doğum yapan kadının doğumdan sonra bedensel ve ruhsal dengeye oturması için gereken süre diye düşüniyorum. Ben lohusalığıma ne zaman başladım çok net hatırlıyorum. Doğumdan çıktım ve odama götürdüler ve bebeğimi daha getirmemişlerdi. İlk iş karnımı açıp baktığımı gördüğüm manzara sonrası dünyamın başıma yıkıldığı an başlamıştı. Hemen ardından bebeğim gelip de onu görmem ve hıçkırıklara boğularak dakikalarca ağlamam ise ikinci evresini başlatmıştı.

2- Lohusalık içinde hormon dengesizliğini de barındıran bir şeyse neden 40 gün sürer gibi bir algı var toplumda sizce? Regl olamadığın, emzirme ile birlikte hormonların dağınık kaldığı süre boyunca sürmesi makul değil mi?

Bu kırk gün ya da 6 hafta algısı sadece toplumda değil tıbbın da kabul ettiği bir şey sanıyorum ama neden 40 gündür hiçbir fikrim yok. Benim şahsi tecrübemse lohusalık psikolojisinin 40ı 50si olmaz şeklinde :)

3- Sizin lohusalığınız (Hormonal dengesizlikler ve depresif olma halini kastediyorum hep lohusa derken) ne kadar sürdü?

Güzel soru :) Hormonal kısmını pek bilemeyeeğim ama benim psikolojik lohusalığım biraz geç başladı geç bitti. İlk ayın sonunda başlayıp bir iki üç ay sürdü.

4- Nasıl geçti, hep aynı şiddette miydi? Normale yavaş yavaş mı, birden mi döndünüz? Herp depresif, sinirli olacak şekilde mi etkiledi sizi, manik, aşırı enerjik anlarınız da oldu mu?

Benimki enteresan bir lohusalık dönemiydi. İlk bir ay annem ve babam bizimleydi. İkisi de geceli gündüzlü bize baktılar. Hem bana hem kocama hem de yenidoğana. Bazen görüyorum sezeryan oldum ertesi günü kalktım misafirlerimi ağırladım diyen arkadaşlar oluyor. Ben normal doğum yaptım ve neredeyse bir ay yattım. Hiçbir işe elimi sürmediğim gibi ben dinleneyim diye bebeğin emzirilmesi hariç her işini annem yaptı. Yanımdaki bebeğin ağlamasını benden önce duyup babam koştu. Ben kocamla, kardeşimle çıkıp yürüyüşler yaptım. O zaman bu yürüyüşler temiz hava o kadar iyi geliyordu ki benden önce doğum yapan bir komşumun adetleri gereği 40 gün evden adım atmadan nasıl yaşadığını ciddi ciddi merak etmiştim. Bu durumda bana sadece hormonal dengesizliklerle başa çıkmak kaldı. İlk ayın sonunda onlar hem yorulup hem de evlerini özleyince işte o zaman lohusalığın çirkin yüzü ile tanıştım. Evin işi, yemek, bebek bakımı ve dinlenmek. Bunların dördünü maalesef bir arada götürmek imkansız. Hele de yenidoğanla. O sürekli memede durmak ister. Yarı gün kucağında bebek oturup durursun. Onun uyuduğu (ki benimki gündüz uyumayı sevmezdi o ara 45 dakika uyusun diye bir saat onu uyutmaya çalıştığımı hatırlarım) zaman da gözünü kapatıp dinleneceksin ki iyi olasın ama ne mümkün. E yemek ne olacak. Kocam yemek yapmayı sever ama yemek listesi çok kısıtlı olduğundan yardımı da sınırlı kalmıştı. Bu gidişat sebebiyle benim sütüm azaldı ve üçüncü ayda çok az kilo aldığı için Ahmed ben depresyona girmiştim. Kendimi yemeğe verip kilo alıp kendimden nefret etme noktasına gelmiştim. Benim için lohusalık dönemi o dönemdir işte. Bahar aylarının gelmesiyle biraz park bahçeye çıkmaya başlayınca hem de o altı aylık dönemi tamalayıp ek gıdalara geçince bana bağımlığı bir nebze de olsa azaldı ve ben kendimi azar azar toparladım.

5- O dönem yanınızda, sizi gerçekten anlayan, destek olan eş, dost, arkadaşınız var mıydı? Yalnız mı geçirdiniz?

Eş dost çok limitli yanımda olabilmişti. Yakın olduğum iki üç arkadaşımda benimle beraber ufak bebek büyütmeye çalıştığından destekleri daha ziyade telefonlarda sürdü. Bu dönem de arada çatışsak da (bebek çok örtülür yok az örtülür meselesi yüzünden az kırmadım kalbini) annemden başkasını diyemem. Canını dişine taktı beni ve Ahmedi iyi bakabilmek için. Zaten onun kitabında hiçbir işi kötü yapmak yazmadığından en iyisini yaptı. O gitti evine baktık olmuyor biz gittik yanına. Kaçamadı bizden :) Annemden sonra ikinci sıraya babamı koyarım. O da konuşmaları ile çok destek oldu bana. Her müsait vakti dinlenerek geçirmemi öğütledi durdu hep. Ben onlarda kalırken sabah sesi duyduğu gibi Ahmedi alıp oyalayıp benim biraz daha uyumama yardımcı oldu. Üçüncülük sırası kocamda. Gündüzleri çalışsa da her gece Ahmedle o ilgilendi. Daha evvel yazmışlığım vardır. Yatak odamız soğuk diye ben Ahmedle salonda yatıyordum. O yatak odasına kalabilecekken benimle karşılıklı koltuklarda uyudu bütün kış. Her rica ettiğimde dışarı çıktık. Bazen süt sağıp bıraktım ve çarşıya çıktım, o sırada o baktı Ahmede.

6- Eşinizle nasıl geçirdiniz bu süreci?

Eşimle çoğunlukla iyi ama arada ufak tefek kırgınlıklarla geçirdik bu dönemi. O elinden geleni yapsa da bende nedense (kedidir kedi) beni anlamıyor ühüüü psikolojisi hakimdi o ara. Ara ara ben onu zorladım o zorlamalara bazen dayandı bazen isyan etti. Duygusal olarak dalgalanmaları olan insanlarla başa çıkmak zor hele bir de bu insan bir kadınsa :) Böylece bir lohusalık macerasını tamamladık. Artık önümüzdeki lohusalıkları bekliyoruz :)

Ben de bu mimi Tunanın Hülyasına, Yelize ve İlknura pasladım gitti.