Güzel bir gün

Yazmayalı 10 gün olmuş ama neler neler birikmiş. Bende yazacak şey çok ama vakit yok diye yazmayı geçiktirdikçe işin içinden çıkılmaz bir hal aldı. Yine elden geldiğince herşeyi yazmak lazım.

* Öncelikle artık evimize döndük. Ahmet bey de o kadar alışmış ki anneanne-dede-teyze birlikteliğine, eve geldiğimizden beri yüzünde hep aynı şaşkınlık ifadesi. Her yeri inceliyor dikkatli dikkatli, "nereye geldik, beni eğlendiren onca insan nereye gitti ki" diye bakıyor sanki. Ben de eve yerleşmeye çalışma çabalarından onunla çok ilgilenemediğim için sürekli ağlıyor. Yanında insan kalmasına o kadar alışmış ki bir an için bile gözden kaybetmek istemiyor, hep yanında durup onunla konuşulmasını bekliyor. Uyumuyor, rutin hak getire zaten de, düzensiz de uyusa razıyım ama o bile yok. Gündüz 1-2 saatten çok uyumuyor. E tamam akşama yorgun olur da erken/çabuk uyur diye bekliyorum o da yok. Akşamları da uyumaya direniyor. Tekrar düzene girmemiz ne kadar sürecek bilmiyorum.

Edirnede son gün süper geçti şansımıza hava güzeldi onun için gezip dolaştık. Yıllarca bir şehirde yaşayıp ta önemli yerlerinde insanın çekilmiş bir resmi olmaz mı? olmazmış bunu farkettim. Mesela Selemiye Camiine de en son ne zaman gittim hatırlamıyorum. İnsan içinde yaşadığı şehrin değerlerini bilemiyor vesselam. Hep elimin altında psikolojisinden herhalde.

Bu yüzden, bu sefer niyet ettik resimlenmeye.. Karaağaçta Tunca nehrinin üzerinde huyu huyuma boyu boyuma(bu boy olayı bende kompleks mi yapmış ne?) denk eşimle bol bol resim çekildik.

Eski tren istasyonunda bütün buralar bizim!!!! pozları verdik.

* Eve gelişimizin ikinci günü kapımız çalındı ve belediyeden görevliler bir broşür ile bir poşet bıraktılar. Belediyemiz Gebze geri kazanım projesi diye bir proje başlatmış. Kağıt, karton, plastik, cam ve metalleri geri kazandırmak için verdikleri poşette biriktirmemi gelip alacaklarını söylediler. Çok mutlu oldum belediyenin böyle bir konuyla ilgili çalışma yapmasına. Geleceğimiz, çocuklarımızın geleceği büyük tehdit altında ve biz bir şeyler yapmadığımız her gün onlardan hayatlarını çalıyoruz. Onun için çok heyecanlandım. Her gün poşetime bir şeyler dolduruyorum, hatta doldu da taşıyor bile şu anda. Yarın gelip aldıklarında yeni bir poşet daha isteyip tekrar gelip gelmeyeceklerini soracağım. Seçimlerin hemen ardından nasıl olsa beş yıl vaktimiz var diye boşlamadıkları ve bu kadar önemli bir konuda çalışma yaptıkları için Gebze belediyesine bir alkış, yıllardır düzeltemedikleri yollar için affettim gitti onları :P

* Bu sefer hep olumsuz şeyler yazıyorum, Ahmet beyin dedikodusunu yaparmış gibi oluyor ama bu aralar direndiği ikinci mevzuda şu puset meselesi. Onda da oturmaya direniyor. Zaten alırken 6 aya kadar kullanır dedikleri portbebemizi üç ay bile kullanamadık. Sanırım oto koltuğunun da kaderi böyle olacak, onu da 1.5 yıl kullanırsınız dediler ama 6 ayı bitirsek yetecek gibi.

Ben oğlana oturma denemeleri yaptırınca oturmanın daha eğlenceli bir şey olduğunu mu anladı nedir, uzun süre pusette tutmak mümkün olmuyor. Eh ayı gereği kilosu da az olmadığından, yanımda kim varsa dönüşümlü olarak kucakta taşıdığımız da oluyor ama bu olaya bir dur demek lazım. Bu kadar aylık çocuk ta nasıl korkutulur bilmediğimden bir şey yapamıyorum. Bak ya orada otur ya da eve gideceğiz desem, hay hay diyecek çünkü daha attanın tadını almadı :) Dışarı çıkmak onun için hareket kısıtı demek. Pusette kemer bağlı, sadece bir oyuncak var, dönemiyorum, ayağıma da tutamıyorum, anne yanıma da yatmıyor .... v.b.

* Bu haftasonu, babasıyla ayrılığın acısını çıkartmak için çok güzel bir Cumartesi planı yaptık. Sağolsun doğal çalar saatimiz bizi tam vaktinde kaldırdığı için de planımız çok güzel gitti. Ayrıca küçük çalar saatimiz tüm gün hiç anne-babayı üzmediği için kocaman bir alkışı da haketti.

Sabah 7 gibi uyanıp hazırlanıp doğru Çamlıca'ya gittik. Babasıyla ben kahvaltımızı ederken kuzu da bizi seyretti, sonra ailece yürüyüşe çıktık. Bol bol resim çekildik.

Anne biraz sanatsal poz denemeleri yaptı, makinanın hakkını vermek için. Edirne, İstanbul ve Kocaeli gördüğüm tüm şehirler hepsi lalelendi yine. Çok güzel görünüyorlar lafım sözüm yok, insanın ruhunu açıyor laleleri böylesine seyretmek ama herkesin kriz diye ağladığı, özel sektörde çalışanların maaşlarını yarım olarak aldığı (bkz. Zavallı teyze) bir ortamda bu lale sefasına ne gerek var, nereden bulunuyor bu kadar para diye sorası geliyor içinden. Bu lale işini 3-5 yılda bir yapsanız da geri kalan parayla şu devlete olan borçlarını ödeseniz, devlette bu borçları bizlere elektirik su ve bilakis doğalgaz olarak yansıtmasa daha hoş olmaz mı diye sorasım var...

Oradan uzaklardan gelen Özlem teyzesini görmek için Moda'ya geçtik. Ahmet beylerin karnını ben arabada doyurdum daha çok, eğlenceli oldu arabada emzirme çabaları. Ahmet bey, ben ve babamız güzel bir yürüyüş yaptık. Eğer bana mutluluğu tanımla deseler işte o yürüyüşü söylerim bir süre sanıyorum. Şimdiye kadar hep ya hastane ya ev gezmesi ya da alışveriş merkezine gittiğimiz için açık havada ailece olmak nasıl bir duyguymuş ilk defa yaşadık. Ahmet beyi bilemem ama bizim için çok mutluluk verici bir deneyimdi.

Ahmet beylere direkt veremediğimiz için hediyemiz çikolatadan yumurtaları annesiyle babası lüpletti. Annenin yedikleri Ahmet beye süt oldu. Babanınkiler ziyan oldu tabi..

Oradan da Ahmet beyleri çekmek için video kamera alıp evimize döndük. Kamera iyi hoş ta bizim oğlan kamerayı gördüğü anda bütün atraksyonlarını bitirip başlıyor onu incelemeye ve mümkünse tutmaya çalışmaya. Nasıl çekim yapacağız şimdilik bir fikrimiz yok, babası gizli kamera çekimleri yapmayı planlıyor da kamerayı nereye nasıl gizleyeceğini bulamadı daha.

* Bu aralar Ahmet beylerin vaziyetleri ne derseniz;

• Kıkır kıkır gülmeyi öğrendi. Moda sahilde adımız çıktı sanırım. Ben yerim o elleri dedikçe kahkalar ata ata güldüğü için epey seyirci topladık.
  
• Sırt üstünden yüzüstüne dönme tamam ama diğer yönde hiçbir çaba yok. Ne zaman dönecek hiçbir fikrimde yok.
  
• Diş yok ama kaşıntısı çok, eller ağızdan hiç çıkmıyor. Bulduğu herşeyinde ilk adresi ağız. Damakları da iyice sertleşmiş ama dişe dair ne bir belirti var ne de başka bir şey.
  
• Oğlumun yeni bir huyunu buldum. Kendileri pek duygusallar. Ağlayan birini duyduğu anda o da ağlamaya başlıyor. Aslında çok küçüklüğünden beri var bu huyu da ben büyüdükçe geçecek sandım. Hiçbir değişiklik yok, hala ağlayan birini görünce, ıngaaaaaa....
  
• Ek gıdasal meseleler eskisi gibi devam ediyor. Hala elma, armut püresi yiyip yoğurt yiyiyor. Az miktarda veriyorum ki anne sütü almaya devam etsin. Nasıl olsa ek gıda işine 6. aydan sonra yoğunluk vereceğiz. Yine de parmak ucunla herşeyden tattırıyorum. Şimdiye kadar tadını öğrendiklerimiz; lor peyniri, kek, salatalık, hurma, muz, dondurma,tahin-pekmez. Parmağıma çok çok ufak bir miktar alıp yalamasına izin veriyorum, maksat tad tuz öğrensin.


• Çok konuşkan bir bebek oldu maşallah. Sürekli konuşuyor. Ne anlatıyor bilmesek te seviyoruz onun konuşmalarını. Tüm gün o konuşsun biz dinleyelim hiç sesimiz çıkmaz herhalde.


• Efenim gururla sunuyorum :) Oğlum anne diyor :) Bana bilinçli söylemediğini bilsem de, her bebeğin bu sesleri çıkardığını tahmin etsem de hoşuma gidiyor. O her anne sesine benzer bir ses çıkardığında efendimmm diyorum ki teşvik olsun daha çok tekrarlasın, onun da hoşuna gidiyor herhalde ki sürekli söyleyip duruyor.
  
• Gel babası babası getir mama parası denemelerimiz hızla devam ediyor ama oğlum pek sevemedi bunu yapmıyor. Ama yılmıyoruz çalışmalara devam ediyoruz. Bakalım ne zaman başaracağız.

* Ve... son olarak ödüllendirilmişiz. Sevgili Boncuk Gözlüm ve Abisinin Kuzusu bizi ödüllendirmişler. İkisine de çok teşekkür ediyoruz. Aslında benim de bloglardan seçmem gerekiyor, ama vakitsizliğimden dolayı ödülümü tüm bloglarını takip ettiğim annelere hediye ediyorum. Bu yazıyı üç günde tamamladığımı, hala evimize adaptasyon çabalarımızı göz önüne alınca beni mazur görmelerini rica ediyorum. En kısa zamanda daha güzel bir ödül yazısıyla dönebilmeyi umuyorum...

Ahmet beyler ve benzerlikler

Sevgili Boncuk Gözlüm bizi ebelemiş. Onun gibi ben de sevdim bu ebeleme işlerini. Bazen insanın hiç aklına gelmeyecek bir konuda da bir not düşmesini sağlıyor. Günlerdir düşündüm düşündüm çıkamadım işin içinden. Allah ne verdiyse yazacağım artık.

Aslında bizim kuzunun kime benzediğini bilen hem yok hem çok. Ben teyzesi demiştim daha detaylı ultrasonda gördüğümde. Dedemiz küçük İlknur diye seviyor, bir taraftan da anneannesine sana yüzü çok benziyor diyor. Ben bazen baktığımda babamın yüzünü görüyorum (özellikle kaşlarını çattığında :P ) bazen gözler kaşlar aynı babası. Geçen bir komşumuz Yasser'in babasına benzetti. (Bir nişan, bir düğün olmak üzere sadece iki kere görmüştü o da altı yıl önce, takdir ettik kendilerini.) O bunu söyledikten sonra annem gerçekten kayınpederine de benziyor diyor. Kayınvalidem kamerada hiç gülmemesinden yola çıkarak bizim tarafa benziyor diyormuş. Yani mesele karışık.

Bizde vaziyet şöyle. Ben beyaz ten, kumral saç, yeşil göz, çok kısa olmamakla beraber babasının yanında gayet pigme duran bi tipim. Baba uzuuuuuuuuun boylu, siyah saç, kahve göz, esmer ten.
Yani geçen bi arkadaşımın yazdığı yorumla ailece united colors of benetton durumu var bizim evde.

Daha evlenmeden ben melez doğurmak istiyorum diye diye ne kadar çok tekrar etmişsem sonunda dileğim oldu velasıl benim kafam da biraz esmerce ve mümkünse kıvırcık saçlı klasik bir melez vardı. Fakat bizim melezde ten beyaz, saçlar kumral ve lepiska saçlı denebilecek cinsten düz, gözler yeşil. Bu da bir başka komşumuz tarafından tıbbı yanılttığım şeklinde yorumlandı. Esmer genlerin daha baskın olduğunu ondan bebeğin de sarışın olmasını ummadıklarını belirtmek için. (demekki babamızın da içinde bir yerlerde beyaz ten, renkli göz genleri varmış.) Babası ısrarla kardeşimde küçükken beyazdı diyerek oğlanın bir gün kararacağına inanıyor kimbilir... Bir başka tanıdık ise demek o seni sevmiş diye yorumladı durumu :) buna sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim. Kocam beni çok seviyor diye çocuk bana benziyor. Eee bu durumda onu daha az sever duruma düşüyorum yani bu mesele de kökten karışık.

Diğer özellikler tamamen babadan alınma; eller (babasında çıkan şeytan tırnaklarına varana kadar benziyor), ayaklar (bunu kesin fotoğraflamam lazım, ördek gibi parmaklarını açıyor ki babası da böyle :) ) ve doğal olarak boy.

Kişisel özelliklerine gelince, sabırsız bir bebek, eğer acıktıysa memeyi ağzına tıkana kadar avazı çıktığı kadar ağlıyor. Bu yönü bana benziyor sanırım. Hem sabırsızlık babında hem de açıktığında gözünün dünyayı görmemesi babında :) Yanlız kalmaya tahammülü yok, sürekli yanında insan istiyor. Saniyelik bir ortadan kaybolma direk ağlama olarak tepki alıyor. Bu huyu da bana benziyor herhalde. Yanlız kalmaktan hiç hoşlanmıyorum bende. Uykusu geldiğinde tahammülü olmayan bir çocuk. Bu yönü babasına benziyor. Babası da uykusu geldi mi kralını tanımaz. Bilgisayarın klavyesinde uyur, iki bardak kahve içer arkasından yatar uyur, araba kullanırken uyur (çok şükür ufak bir kaza ile atlatıldı), evde misafir olur, ne kadar dirense de yine de uyur.

Yemek konusunda şimdilik bir sorun çıkartmadığı için bunu da kendime benzeteceğim( ama çocuk bu güven olmaz, yemez dersin yemeye başlar, yer dersin yemeyi bırakır.), yeme konusunda hiç sorun çıkarmam ne olsa yerim deniz ürünleri haricinde.

Sanırım şimdilik bu kadar. Bunun haricinde karakterinin yeni yeni ortaya çıkmaya başladığını düşünüyorum aslında. Uyanık kalma süreleri uzadıkça hayatı keşfettikçe ben de onun yeni yönlerini keşfedeceğim, onunla çatışma anlarında iyi huyları bana, kötüleri babasına benzeyecek kesin :) Elimden geldiğince iyisiyle kötüsüyle onu sevip kabullenmeye çalışacağım hepsinden önce.

Bende ebeliyeyim birkaç kişiyi.. Nilay'ı, Esin'i ve Selma'yı sobeledim.

Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the universe.

Haha deyip başlayayım yazıya. Dün blogu biraz canlandırayım dedim. Eklenebilecek araçlara baktım durdum ve Einstein'nın sözlerini gördüm. Bugün blogu açtığımda başlıktaki sözünü gördüm ve bir gülümseme geldi. Sözün meali "İki şey sonsuzdur: evren ve insanların aptallıkları; evrenden tam emin değilim". Bu sözü ilk önce tez hocamdan duymuştum. İşini sonuna kadar doğru düzgün ve kurallarına uygun yapan bir insandır ama herkesin de kendisi kadar titiz olmasını ummaktan çoktan vazgeçmiştir, ondan bu sözü sık sık kullanır. Alışkanlıktan herhalde tahammül sınırlarımı zorlayan her olayda ben de bu sözü düşünüp sakin kalmaya çalışıyorum. Elden geldiğince tabi...

Einsteinin en benimsediğim sözü oldu kendisi... Bugün onunla karşılaşmayı beklemiyordum, süpriz oldu.

5. ay kontrolü veeeeeeeeeee

Dün Ahmet beylerin 5. ay kontrolü için doktordaydık. Çok şükür her şey yolunda. Kilo alımımız maşallah. 5. ayda doğum kilosunu ikiye katlamak icap edermiş. Katlamış ta üstüne de almış az biraz. Bu ay sonu itibarıyla kilomuz 8350 gr, boyumuz 69 cm., baş çevremiz 43 cm. Bir taraftan yüreğim oleyy diye bağırmak istiyor, diğer yanım dur bakalım bir aydır annen bakıyor ekmek elden su gölden, sabah mesaisini baban yapıyor uykunu gani gani alıyorsun eve git te o zaman görüşeceğiz diyor. Bunları düşündükçe de eve gitmekten soğuyorum. Babası sonunda bizi unutmadan eve de gitmek lazım ama işte durumlar böyle olunca ben de bu kadar rahata alışmışken gidesim yok.

Doktorumuz gelişimini güzel buldu. Önümüzdeki aydan itibaren oturtabileceğimizi söyledi. Aslında bana kalsa hemen oturtacağım, geçen babamızın bir arkadaşının oğlunun resmini gördüm. Maşallah 3 aylıkken oturmaya başlamış küçük. Psikopat annelik güdülerim durumu kaldıramadı, nasıl bizimki hala oturmuyor diye içlendim. Doktor 6. aydan sonra diyor ben napayım ama bir yandan da azar azar oturma provalarına da başladım çok tutmasam da...

Ek gıda işine de azar azar alıştırmalar yapabileceğimizi evde yoğurt, sebze çorbası tattırmaya başlamamızın zararı olmayacağını söyledi. 6. ay geldiğinde öğün haline dönebilmesi için. Biz elma armuttan öteye gitmiyorduk günlerdir. Ahmet beyler her geçen gün akıllanıyorlar maşallah, eskiden ağzına ne koysan yalanan çocuk şimdilerde ağzına giren herşey için ilk önce bir suratını ekşitiyor ardından tadını beğenirse yemeğe devam ediyor ama ilk tepki beğenmemiş gibi yapmak.

Rotavirüs aşımızın 2. dozunu da olduk. Ona da ilk tepki bir surat ekşitmeydi. Çok hoşuna gitmedi tadı oysa 2 ay öncekini yalana yalana içmişti :)

Bu aralar fiziksel olarak ne değişimler var; artık dönüyor yana tam olarak dönebiliyor ve bunu sık sık yapıyor. Sırt üstünden yüzüstüne de dönerken elini kurtaramadığı için hemen ağlayarak tepki veriyor. Önüne bir oyuncak konunca elini ona uzatarak kurtarabiliyor. Oyuncakları ile çok güzel oynuyor artık. Eline aldığı şeyi çok uzun süre tutabiliyor sağa sola sallıyor ses çıkan oyuncaklarını. Ona yumuşak kitaplar aldım ama daha dikkatini bir dakikadan fazla çekemiyor.

Ben bu aralar tezsel sebeblerden dolayı bebek gezmelerinden elimi çektim. Oğlum anneannesi ile geziyor. Havaları güzel buldular mı doğru bir komşuya. Yumurtalarını toplayıp geliyorlar :P Apartman içinde gezseler bile anneannesi için havalar çok önemli :) Ahmet Beylerin bir kere hastalandığında yaşadıklarımızı bildiği için üşümesine karşı çok hassas.

Zehra sitesinde yazmış bilgilendirmek için ama çok önemli bi konu ben de yazayım. Cep telefonlarına çok çok dikkat etmek lazım. Bebeklerin yanında açık bırakmak hele yolculuk sırasında çok tehlikeli. Bebeklerimizi bekleyen en büyük tehlikelerden bir tanesi de daha doğmadan maruz kaldıkları manyetik kirlilik malesef. Kablosuz internet, cep telefonu dalgaları bunların en zararlıları arasında. Hamilelik haberini aldığımızdan sonra ben telefon ile kulaklıkla konuşmaya başlamıştım, Ahmet beylerin doğumundan sonra ise evde olabiliğince cep telefonlarımız kapalı ya da onunla aynı odada değil. Bebeğin yanında sigara içilmesine çok hassas anne babaların bebeklerinin yanında saatlerce telefonla konuşmalarını ben kendimce çok garipsiyorum. Ha sigara dumanı ile zehirlenmiş çocuğunuz ha radyasyonla. Diğer radyasyon kaynakları ise bilgisayar ve televizyon gibi aletlerin ekranları ama cep telefonu ile karşılaştırıldığında bunlar çok masum kalıyor. Yine de televizyon aşırı renkleri hızlı değişen resimleri ile bebekleri zihinsel olarak yoran bir şey olduğu için ondan da olabildiğince uzak tutmak lazım.

Ne zamandır yazacağım yazacağım olmuyor. Daha doğrusu fotoğraf çekemiyorum bir türlü. Yaşımız ortaya çıkmasın kaç yıllık arkadaş olduğumuzu yazmayayım ama kendimi bildim bileli tanıdığım Derya teyzesinin annesi Nazik teyzem oğluma çok güzel bir hırka ve şapka örmüş. Ellerine kollarına sağlık çok emek etmiş. Baharın gelmesiyle beraber giydirmeye başladım yazmak bugüne kısmet oldu. Oğlum çiçek gibi oldu. Aslında Derya teyzenin de ördüğü bir battaniyesi var, onu da sürekli kullanıyorum hem evde uyuturken hem de arabasında ama kısmet olmadı resmini çekmeye. Hatta geçen gün gittiğimiz Emniyet Müdürlüğünde epey bir ilgi konusu oldu battaniyemiz :)

Havanız nasıl olursa olsun sizin sütünüz bol olsun :)

Bu yazıyı aslında çok daha önceleri yazmayı planlıyordum ama önce kendimden emin olmam gerekiyordu. Ahmet beylerin kilo alma sorunsalı malum. 2. aydan 3. aya geçerken sadece 450 gr almış (ki genelde bu aylık bebekler 800-1000gr almalı), devamındaki üç haftada 320 gr alarak alt sınırları zorlamıştı.

2. ayın onunda 1200 gr aldığı için o kadar emin gitmiştim ki doktora 450 gr.ı görünce yaşadığım şoku anlatamam. Anlamamışım sütümün azaldığını ve ona yetmediğini. Doktor gazdır dediği için, her ağlamasını gaza yorar olmuşum. Cahillik parayla değil ya. İlk şoku atlattıktan sonra süt artar mı diye stresli bir uğraşa girdim. Doktorumuz bir süre mamaya başlamadan kontrol önerdiği için. Çok şükür hem kadın doğum hem de çocuk doktorlarımız gönlüme göre çıktı. Doğumu normal yapmama destek olan kadın doğum doktorumuzdan sonra anne sütünde ısrarlı bir çocuk doktorumuz oldu. Mama dese verecektim bu da olan sütü de azaltacaktı. Bir süre izlemek aslında ne kadar da mantıklıymış. Bana kendimi dinlemem için bi süre verdi. Eğer bu sürenin sonunda da artmasaydı o zaman mamaya ek gıda ile birlikte geçiş yapacaktık.

Her halde emzirmenin her hangi bir döneminde her anne sütünün azaldığını düşünüyordur. Bütün kitaplar, efendim her annenin ikiz bebeği doyuracak kadar sütü vardı diye yazınca, insanın ilk aklına düşen sen nasıl bir annesin ki bebeğini besleyecek sütü bile üretemiyorsun oluyor (en azından benim böyle oldu). Bebeğin sana ve senin sütüne ihtiyacı var, sen çok istemene rağmen, dünyadaki en kıymetlinin isteklerini karşılayamıyorsun. Başlı başına depresyon sebebi. Bir panik kaplıyor içini. Can havliyle ne duyarsan yapmaya çalışıyorsun, yap ki süt artsın o da bir ihtimal. Kitaplar bir de diyor ki stresten uzak durun. Sütünün azaldığını düşünen bir kadının stresten uzak kalması mümkün mü? Benim o stresten kurtulmam tam bir ayımı aldı o da tüm ümitlerim bittikten sonra.

Sütü arttırmayacağını herkes söylese de o moral bozukluğuyla da kendimi tatlıya vurdum. Sütüm artmadığı gibi kilo da aldığım için aynalara daha bir küstüm. Bol su içmeye başladım, kendime bir şişe aldım. Bir dikişte yarım litre su içiyorum. Bir taraftanda sapıkları gibi ellerim hep gögüslerimde saat başı elleyip duruyorum acaba dolu mu boş mu? Her seferinde boş geliyor. İyice umutsuzluğa düşüyorum. İki haftayı böylece geçirdik, kontroller yapıldı yine kilo alımı düşük. Bende moral daha da bozuldu. Yaşama hevesim kaçtı desem yeri. Sonunda olmayacak bu iş dedim bir süre de böyle gittik. Üç haftanın sonunda bende kafa attı ve bu işe daha sağlam asılmaya karar verdim. Açtım bilgisayarımı ardından da kurtarıcı google ı. Başladım süt arttıran gıdaları aramaya. Okumadığım forum yazı kalmadı desem yeri. Hepsini yazdım bir kenara, şimdi keybettim o kağıdı bir bulabilsem buraya da yazacaktım ama aklımda kalanları yazmaya çalışacağım. Süt arttıranları bulmak yetmedi bir de üstüne süt azaltan gıdalar nelerdir diye okudum. Herşey tastamam başladım uygulamaya. Süt arttıracağım diye sık sık bunları tüketmeye başladım. Ama bunca cabanın sonunda benim bu işten çıkarttığım ders çok çok farklı oldu.

1) Süt azalabildiği gibi artabilir de. Bunu akıldan çıkarmamak, çabalamak lazım. Her kadın için bu elbette geçerli değil. Bazen hormonel bazen genetik olarak süt salgılaması azalıp bir daha artmıyor. Denemenin zararı yok ama sütün azalması dünyanın sonu da değil. Heryer mama ile beslenen bir sürü bebek ile dolu ve hepsi de gayet sağlıklı. Bendeniz bırakın mamayı 40 günlükten itibaren sabah akşam emzirmeleri hariç pirinç unu ve inek sütü ile beslenip kilo sorunum haricinde başkaca hiçbir derdi olmayan biriyim örneğin.(Kocaman bir maşallah)

2) Düzenli beslenme. Aslında benim kendime göre bir düzenim vardı. Sabah kahvaltı ederim bir daha akşam yemeği yerim. Arada hep meyve abur cubur atıştırma. Sütün canına ot tıkayan aslında bu olmuş. Günde sağlam 3 öğün yemezseniz ne yaparsanız yapın bir işe yaramıyor. Öğünlerde sıvı alımı çok çok önemli. Çorba mutlaka, akşam yemeklerinde de salata o kadar önemli. Havuç ve yeşillik süt yaparmış diye okuduğumdan ben yoğunlukla bunlarla yaptım salataları. Sonra da annemelerde böyle yapılıyordu.

3) Sıvı tüketimi. Bol su, süt, meyve suyu, komposto, humana still tea, rezene çayı. Yanlız benim yaptığım gibi bir dikişte yarım litre su içerseniz olan böbreklerinize eziyetten başka bir şey olmuyor. Sıvılar yudum yudum içilecek ki mideden çabuk gitmesin. Yavaş içilen su süt yapıyormuş. Süt süt yaparmış diye hergün bir bardak. Humana still tea hergün 4 bardak, rezene 2 bardak. Meyve suyu bağısakları çalştırsın diye sabah aç karnına kayısı suyu. Komposto incir, kayısı, dut kurusu, ayva karışımı her biri süt arttırırmış diye. Kilo alımını azaltmak için şekersiz. Tadı çok güzel olmasa da evlat hatırına.

4) Her fırsatta dinlenme ve mümkünse uyku. İşi gücü bırakınız uyuyunuz ki prolaktin denen süt hormonu bol salgılansın. En iyi uykuda salgılanırmış kendileri.

5) Süt arttırıcı gıdalar. Listede en az 50 kalem gıda vardı. Hangi birini aklımda tutacağımı bilemediğimden kendi beğendiklerimi seçip yaptım. Şimdi de annem yapıyor bana sağolsun. Benim sütümün ciddi şekilde arttığını hissettiğim şeyler: Yeşil mercimek çorbası, soğan ve bulgur pilavı oldu. Soğan hem yemeklere bol bol hem de çiğ. Soğan kokusu evin geri kalanına da zorla yedirilmezse koku babında rahatsızlık vermesi mümkün. Bundan sonra yazacaklarım yediğim içtiklerim ama süt arttırma etkisi ne kadardır bilemeyeceğim. Yukarıdakilerdeki ciddi artışı bunlarda gözlemledim diyemem. Sütlaç, bunu sadece iki defa yedim. Hergün ceviz. Kaynamış sütte dinlendirilmiş incirler. Hem sütü içip hem de incirleri yedim. Bunu da iki defa yaptım. Balık yemeyi arttırdım. Yer elmasından yemek yapıp yedim. Dereotu arttırmış diye yemek ve salatalara koymaya başladım. Şimdi hurma yemeye başladım. Günde iki tane. Babamız sağolsun beni vitamalt konusunda sattığı için onu deneme fırsatı bulamayacağım. Pratik anne'nin bu konuda çok detaylı yazıları var. Özellikle şu yazı süt arttırma konusuyla ilgili.

Lohusaya hemen tatlı dayarlar aman olabildiğince kaçının derim. Süt arttırmaya zerre kadar etkisi olmadığını tüm uyarılara rağmen üstümde gönüllü olarak deneyip test ettim. Tatlı/helva sütü arttırsaydı ben iki kiloyu bitirdikten sonra (evet yanlış okumuyorsunuz iki kilo hem de onbeş günde falan) coşması lazımdı. Süt zerre kadar artmadı ama benim tartıdaki kilom takriben iki kilo arttı.

6) Sık emzirmek. Tracy ablanın aklına uyup 3-4 saatte bir emzirmeden 2 saatte bir emzirmeye dönmek. Ahmet beylerin uyuduğu arada pompa ile sağmak. Annemlerin yanına gelince tekrar 3 saate döneyim dedim ama evdekilerin "sen üç saat bir şey yemeden duruyor musun?" tepkileri üzerine hala 2-2.5 saatte bir emziriyorum. Arada üç saate çıktığımızda oluyor ama nadir.

Bir de ara ara bebek gezmelerimiz oluyor oralarda sağ olsun teyzeler var biri "uyuturken emzir uyut" diyor. Hadi emzirip uyutuyoruz. Yarım saat sonra uyanıyor hop bir başkası "uyandı ağzı ıslansın emzir" diyor. Ben Tracy abla var, rutin var, very EASY o bu desem kime ne anlatacağım diye hadi yine emziriyorum. Biraz mızmızlanınca "aaa acıktı çocuk emzir" diyenlerin de gönlünü kırmıyorum. Yani bir rutinin canına elbirliğiyle böyle okunur :) Artık eve dönünce tekrar rayına oturtmaya çalışacağız olursa ne ala :) Allahtan gezmeklerimiz öyle çok sık değil ama genelde annemin arkadaşlarına yapıldığı için hepsi yaşça benden epey büyük teyzeler hepsinin ağzında "ben n tane çocuk büyüttüm" lafı. "Sen cahilsin bilmezsin bak şu şöyle olacak" diye lafa girenlere ne diyeyim. "Canım teyzem sen iki/üç çocuk büyütmüşsün hepi topu bildiğin o kadar çocuk, ben bu çocuk için bilmem kaç çocuğu gözlemlenip yazılmış kitaplar okuyup, en az 10-15 tane yaşıtım annenin günlüğünü takip ediyorum, 30-40 yıl öncenin tarzıyla çocuk mu büyütülür" desem alacağım bakışları tahmin ediyorum. Kimseye dert anlatamıyorum bir iki denedim olmadı. Bende düzene uymaya karar verdim. Sinir yapınca süt azalıyor maalesef.

7) Süt azaltabilen gıdalar. Maydanoz ve nane. Naneye bayılmama, maydonozu da süt yapar diye bildiğimden bol tüketir olmuştum. İbrahim Saraçoğlu çıkıp açıklamış sütü azaltırmış diye kestim ikisini de.

8) Bol süt sakin kafada olur felsefesi. Bir gün bırakın bebeğinizi babasına. İki saat bile olsa ayrılın. Gidin temiz hava alın. Evden dışarı atın kendinizi. Boş boş gezin. Süt azalırsa azalsın umrumda değil, az sütüm olması beni kötü anne yapmaz. Ne bebeğime olan sevgim azalır ne de onun bana sevgisi. Gurur meselesi yapmayın. Olmuyorsa olmuyordur deyip atıverin kafadan. Ben o saatten sonra rahat ettim. İç huzurum geri gelince sütte geldi.

Sonuç olarak 4. ay kontolüne götürdüğümüzde gördük ki 10 günde 300 gr almış kuzucuk. Maşallah. Bu ilk üç ay için söylenen ortalama kilo alımı. Şimdi de şükürler olsun kilo alımı iyi gidiyor. 5. ay kontrolünde bir ayda aldığı kilo daha net görülecek ama bir kere sağlık ocağına gidip tarttırdım. Gelişimi iyi çıktı. Bir maşallah daha... Yine de ağız tadı oluşsun diye azardan meyve suyu vermeye başladık annemle beraber. Birer ikişer çay kaşığı gibi başladık. Elma ve armut suyu veriyoruz.