Seninle benim aramda irice bi fark varrrr!!!yow yow yow

Efenim anne tez yetiştirme dertlerinden muzdarip olduğundan bloga vakit ayıramıyor. Bırakın blogu Ahmet beylere bile doğru düzgün vakit ayırdığı söylenemez. Bir sürü kitaplar sipariş etti hepsi masa süslüyorlar. Oğlan büyüyecek, anne bebek gelişim kitaplarını okuyana kadar. Yani vahim haldeyim ama yine de ayağınız kesilmesin üç beş resim koyayım. Son pozlardan.

Artık ayak parmağı başarı ile ağıza sokulup emilebiliyor. Sağ el baş parmağına rakip mi geldi arkadaş mı bilmiyorum..

Burcu teyzesinin annesinin ellerine sağlık. Çok güzel bir hırka göndermiş Ahmet beylere. Mevsim müsait sürekli giydiriyorum vallahi. Hiç te yoktu böyle bir hırkası acayip makbule geçti.

Haftasonu aile gezmesi. Başlığın birinci manası.

Gün sonunda yorgun yaka paça dağınık Ahmet beyler.

Başlığın ikinci manası. Eli tam görüntüleyememişim ama Ceza titre ve kendine gel, oğlum geliyor peşinden.

Yoğurt öyle yenmez böyle yedirilir

Önce geçikmiş bir 23 Nisan yazısı. Ahmet Beyler tüm gün huysuzluk yaptığı için maalesef gününde yazımı yazamadım. Gönlümden Ahmet biraz büyük olsa, alsak onu parklara çıkarsak, balonlar alsak top oynasak, gönlünce, gönlümüzce bir gün geçirsek diye geçti. Bugünün onun olduğunu bilse, bütün dünya çocuklarının olduğunu bilse o masumiyetiyle bugünün keyfini sürse.. Bu sene olmadı artık önümüzdeki maçlara bakacağız.

Bir bayramı hiç unutmuyorum. Okuyorsa annem babam da gülümsüyordur şimdi. Sabah uyandım. Şimdi çok çirkin bulduğum ama o zaman severek giydiğim siyah önlüğüm. O gün için özel ütülenmiş, kolalanmış el örmesi yakamla birlikte. Çarşıdan gidip beyaz kurdelalar alınmış, saçlarım hayatımda nadir olarak uzun hem de örülecek kadar. Dışarıda hava puslu, dua ediyorum bir terslik olmasın. Bir haber bayram yağmur yüzünden iptalll. Eh oturup ağladım mı hatırlamıyorum ama gönlüm olsun diye babam bana evde bayram yapmıştı. Günlerdir hazırlandığım yürüyüşümü onlara yaptım şarkılar eşliğinde :) Çocukluk işte...

Bir de 23 Nisanın güzeller güzeli başbakanının açılış sözlerini koyayım buraya (Söyledikleri kendinin değil ezberletiliyor biliyorum ama kendi çok masum duruyordu):

ECEM UÇAR: Savaşın, kavganın, düşmanlığın olmadığı bir dünya istediği için Atatürk ülkenin geleceğini çocuklara emanet etti. İstedi ki biz çocuklar aydınlıkta yaşayalım. Barış olsun, sevgi olsun, kardeşlik olsun. Atatürk’e teşekkürlerimi sunuyorum. Türk evladı olduğum için gurur duyuyorum. Bugün burada Türk kadınını temsilen oturmaktan gerçekten şeref duyuyorum.

Geçen gün Boncuk gözlüm koymuş yoğurt güzelinin resmini. Onun üzerine Ahmet beyler bana malzemeyi verince bizim neyimiz eksik deyip dayanamadım çektim, bi de buraya koydum. İki blog arasındaki yoğurt resimlerinde fark nedir peki.. Birincisi bizimki pekmezli yoğurt sadesini yemeye tenezzül etmiyoruz :) İkincisi o resimdeki vaziyet, kuzunun kendi marifeti. Bu resimdeki benim beceriksizliğim.

Sahi bu çocuğa bir ben mi yemek yedirmeyi beceremiyorum yoksa annelerin hepsi mi aynı dertten muzdarip. (Nolur beceremeyenler yazsın kendimi kötü hissetmiyeyim diye) Resimde dikkat çekiyor mu bilmiyorum ama burnu ve kaşında da var yoğurt :( Evet bu kadar kötüyüm yedirme konusunda.)

Yarı yaşın kutlu olsun oğlum....

Bugün 6 aylık doktor kontrolüne götürdük seni önce. Herşey normal bildiğimiz gibi devam. Ardından babacığınla beraber küçük bir kutlama yemeği arkasından kutlama tatlısı yedik. Sen dışarıda anne babayla çok ama çok mutlusun. Biz de sana bakıp bakıp mutluluktan sarhoş oluyoruz. Söyleyince ne kadar uzun geliyor 6 ay ama bana 6 dakika, 6 saniye gibi geliyor. Seninle geçirdiğimiz vakitlere doyamıyoruz. Her anı beynime kazıyayım hiçbirini unutmayayım diyorum ama hep aklımdan uçuyorlar. Çok üzülüyorum. Bu güzel günleri bir yere hapsedemediğim için.


Bize o kadar iyi geldin ki. Sessiz evimizi neşelendirdin, renklendirdin. Babanla ağız tadıyla bir kavga edemez olduk sayende. Sen gelmeden önce babanla konuşurduk, ben onunla hep oyun oynayacağım terbiye etmek için bir anne bulmak gerek derdim. Bakıyorum baban da kaptırdı kendini. Şimdi bir anne bir de baba arıyoruz, bizleri büyütsün diye. Seninle hayatı tekrar öğreniyoruz biz. Zaman yavaş aksın, seninle geçirdiğimiz dakikalar hiç bitmesin ve biz bu oyunun içinde hep kalalım istiyoruz. Biz seni çok ama çok seviyoruz.


Sen geldiğinden beri güneş daha mı parlak, gökyüzü daha mı mavi, hayat daha mı pembe ne. Bana, babana, anneannene, dedene, teyzene hepimize çok iyi geldin bebeğim. İyi ki geldin. İyi ki Allah senin kadar güzel bir bebeği bize emanet etti. Her gün, her dakika sana her baktığımda bunun için şükrediyorum.

Ek gıdasallar

Bir önceki yazıya yazdım az biraz ama burada detaylı gireyim diyorum şu ek gıda meselesine. Kaç ay boyunca kuzuyu memeye dayayıp hem sakinleştirmeye hem de doyurmaya alışmış bünye için ek gıda hazırlamak başlı başına bir mesele. Psikopat annelik genleri burada da hortluyor. Herşeyin tazesi olsun, katkısızı olsun, organiği olsun, kıl olsun tüy olsun derken kafaya takılacak yeni bir mesele daha çıktı.

Doktorlar kilo alımı iyi olan bebeklere ek gıdayı 6. aydan sonra öneriyorlar aslında. Velakin bizim geleneksel tayfa, beni o saatten sonra o kadar sıvı beslenmeye alışan bebeğin katılarda arıza çıkaracağına ikna etti ki biz 4.5 aylıkken denemelere başladık. Dediklerine göre bebeğe 40 günlükten sonra başlayacakmışsın tattırmaya herşeyden ki erkenden tat bilsin. 40 gün olayı abartı olmakla beraber herşeyi tattırma olayına beni ikna ettiler. Mantıklı geldi açıkçası, bir de parmak ucuyla verdiğin kırıntıdan fayda görmesen bile zarar da görmezsin elbet.

Biz neler yaptık peki. İlk önce elma suyu ile başladık. 2-3 çay kaşığı ile. Sonra miktarı azar azar arttırdık. 3-4 gün sonra armuda geçtik, onu da aynı şekilde verdik. toplamda bir hafta on günün sonunda artık pürelere geçmeye başladık. Yarım elma ya da armut püresi bizim şimdiki ölçümüz. Maşallah bütün kitaplar neler ile başlanıp ne yapılacağını yazmışlar ama sonunda ulaşılması gereken ölçüt çoğunda yok. Yani yarım elma püresi bizim kuzunun bir porsiyon meyve ihtiyacını karşılıyor mu bilmiyorum? Gidince doktora soracağım. Elma ve armudu dönüşümlü veriyorum. Bazı günler de ona çeyrek elma çeyrek armut karışımı veriyorum. Bazen anne sütüyle yumuşatılmış muz veriyorum ama üç ince dilim. Zaten kakasını seyrek yapmaktan sabıkalı. Bir kaç defadır da babasının getirdiği hurmalardan veriyorum. Tepkileri çok farklı oluyor. Kimi gün çok güzel daha kaşığı görür görmez ağzını açmalar, kimi zaman ise kira ister gibi o küçücük ağzı bir milim açıp benim kaşığı oradan sokmamı beklemeler. Sıkılınca kaşığa kaseye saldırmalar.

5. ayının başında ise yoğurt vermeye başladık. Günlük sütten mayalıyorum. Ona da az miktar ile başladık, ben en son tepeleme 3 tatlı kaşığına çıkardım ama Ahmet beyler çıkamadılar. Ne yaparsam yapayım yoğurdu reddediyor. Çok acıkmasını bekliyorum yine de sevmedi. İlk 2-3 kaşıkta mesele yok ama 4.yü verirken ıkınma sıkınma hareketleri, 5.de mızırdanmalar, 6. ise ağlama başlıyor. Kafa sağa sola atılıyor ve o noktada kesiyorum. Israr etmenin ona yeni teknikler öğretmekten başka bir işe yaramayacağını bildiğimden. En sonunda çözümü bir çay kaşığı pekmez eklemek te buldum. Yoğurda o kadar direnen çocuk bu ilginç karışımı yalana yalana yedi. Sayesinde babasıyla ben afiyetle ev yoğurdu yiyiyoruz. Ne zamandır bu kadar lezzetli yoğurt yememişim ben, bize yarıyor bu ek gıdalar.

5.5 aylık olduğunda ise çorbalara başladım. Tamemen kitaplardan gidiyorum. İlk iki gün havuç patates suyuna irmik katılarak pişirilen çorbamsının suyu. Daha sonra bu sebzelerin püresi. İlk haftadan sonra irmiği kırık pirince çevirdim. Ve yeni sebzeler ekledim. Önce kabak ekledim, iki gün sonra da brokoli. Çorba da yoğurt ile aynı tepkiyi alıyor maalesef. 4. kaşıktan sonra istemem ben hareketleri başlıyor. İçine bir tatlı kaşığı zeytin yağı koyuyordum onu kestim biraz yer gibi oldu ama çok küçük bir kaseyi bile bitirmiyor. O kadar uğraş çaba sonuç sıfır, onu da akşamına soğan kavurup içine salça katıp babasıyla biz yiyiyoruz atılmasın diye. Çorbanın içine de pekmez katacak halim yok ya!! Yine de bir çözümü olmalı. Anne sütü mü karıştırsam çok az.

Miktarlar çok az tabi şimdilik 50-60 cc falan yedikleri arttırmak lazım ama nasıl? Yedikten sonra hemen anne sütü takviyesi yapıyoruz. Yoğurt ve çorbanın ardından. Meyve ise ara öğün tadında iki emzirmenin arasında.

Ve dünün bombası muhallebi. Dün anne bazı işleri halletmek için Taksime kadar uzandı. Bu arada kuzuya babacığı baktı ve 10 puan verdim kendine :) Babası beslesin diye bir iki gündür azar azar süt sağıp biriktiriyordum. Tabi ben Ahmet Beylerden süt çaldığım için gece uyanmalarını arttırdım ama mecburdum :( Ben yokken biberondan içmeyi reddetmiş, 40 cc bir şey zorla içirmiş babası, Çaresiz, içmiyor bu ama diye dertlenip aradı. Aç değil demekki ısrar etme deyince benim sütler kaldı. Tekrar donduramayacağım için ne yapayım diye aldı beni bir düşünce. Muhallebi hazır mama ile hazırlandığı için yapmıyordum. Gıda mühendisi teyze hazır herşeyden uzak tutmaya çalışıyor bizi. İnek sütü de yasak. Neyse cin fikir geldi dedi anne sütünden yap madem muhallebiyi... Okudum ettim tarifleri ama ikna olmayınca kendi yolumu buldum, 100 ml süte 1.5 tatlı kaşığı pirinç ununu karıştırdım. Boza kıvamında olmalı diyor kitaplar ama benimki daha sulu oldu. Fakat acayip bir koku var. Daha önce okumuştum Pratik Anne'den hemen aklıma geldi. Anne sütü ısıtılınca kötü bir koku veriyor maalesef. Neyse onun da içine karıştırdık bir çay kaşığı pekmez. Yoğurdunun yerine muhallebi vermiş oldum böylece. Sonuç onu da öyle bir iştahla yedi ki maşallah kuzuya..

Sonra bugün araştırdım biraz, internette bir doktoru okudum anne sütünün pişirilmemesi gerektiğini ama su ve pirinç unu ile hazırlanan muhallebiye sonradan katılabileceğini yazmış. Bundan sonra olur da süt falan kalırsa yine benim uzakta olduğum bir zamandan, bu sefer öyle yapacağım. Kokuyu engellemiş olurum pekmeze de gerek kalmaz. Bu anne sütüyle inek sütü ne farklı şeylermiş. Dışarıdan bakınca hepsi süt işte diyorsun ama bak inek sütünü kaynatsak ta bir şey olmuyor.

Sırada kahvaltılar var. 6. ayı bitirsin onlara da başlayacağım yavaştan. Bakalım o zaman ne maceralar yaşayacağız.

Not: Bu yazıyı da tam bir haftada yazmışım. Kendi rekoruma koşuyorum :)

Veee yaramazlıklar başlar

Oyun halısıyla kavgalar edilir. Her vurduğunda şarkı çalan ayna, vurma ve yalama manyağı yapılır, itinayla.

Mutfağa giderken oyun halısının ortasına sırt üstü bırakılmış olan küçük adam 5 dakika sonra koltuğun altında bulunur.

Bundan sonra Allah anneye yardım etsin. Her geçen gün zorlaşıyor mu bu annelik ne? Ek gıdasalları bir yandan, hareketlenmeler bir yandan...