Park sezonunu açtık

Ve takriben 8-10 yaşına kadar da kapatamayacağız sanırım. Bi de şu salıncak demirlerini, plastiklerini yalamaya çalışmasa tadından yenmeyecek ama ilk iş dilini çıkartıp onlara yöneliyor :(

Pınar çocuk sayesinde reklam yıldızı da olduk

Pınar çocuk kendi reklamınızı yapın diye gaza getirmiş tüm anneleri. Ben de yapıverdim. Yanlız kendilerine çemkiresim var. Birrrrr, bizim o canımm makinamızın resimlerinin boyutu büyük mü gelir ne onları almadı. İkiiii, iki de bir kilitlenip durduğu için şu el kadar şeyi yapana kadar kaç dakika harcadım. Üçççç çok işim var ve ben bununla niye vakit kaybettim bilmiyorum. Reklam yıldızı olma fikri cazip geldi. Velakin yine acı bir şekilde farkettim ki kuzuyla bizim hiç küçük boyutlu yan yana çekilmiş resmimiz yok. Büyük boyutlu da olduğu çok söylenemez ya. Evin foto şipşağı ben olduğum için. Bi tek hamile halim. Ben de iyice yanlız kalmasın deyip teyzesiyle olan resimlerini koydum.

http://www.pinarcocuk.com.tr/index.php?id=20bd92d00294780ca1aa5dcbb4474e36

Oyuncular: Bir adet kuzu, bir adet anne, bir adet anne yarısı.

Benim annem hem doktor hem öğretmen hem şaklaban hem maymun

Anneler günü geldi çattı... İçim içime sığmıyor anneler günü yazısını yazarken. Bu yıla kadar Anneler günü anneme ne hediye alsam günüymüş benim için. Kara kara oturup onu düşünürmüşüm de günün manası ne diye bir kere de kafa yormamışım. Bugün ise Anneler günü benim kendi kendime sürekli "Ben bir anneyim" tekrar ettiğim gün. Her bebek doğduğunda bir anne doğarmış diye bir söz vardır. Ne kadar da doğru bir söz. O yüzden düşündüm de evlatlarımızın bize değil de bizim onlara hediye vermemiz lazım bizleri anne yaptıkları için. Bizim hediyemiz zaten gözümüzün önünde büyüyüşüne şahit olduğumuz kuzucuklar. Bir gülüşten, bir sarılıştan daha kıymetli hediye mi var? Yine de bugün babasıyla pazar dönüşü bir demet çiçekle geldiler eve. Oğlumun adına babası verdi çiçekleri ama ikisine de çok teşekkür ettik biz..

Anneler günü için bu yıl mı çok güzel reklamlar var yoksa reklamların bu kadar güzel olduğunu ancak bu yıl mı keşfettim ben?(bkz. Algıda seçicilik) Hangisini saysam ki, pınarın reklamda güzel, arzumunki de ama en hoşuma gideni sigorta reklamı. Bu aralar tam da o reklamdaki gibi takılıyorum. Hem doktor, hem öğretmen, hem aşçı, hem temizlikçi, hem doktora öğrencisi ama hepsinden mühimi hem ŞAKLABAN, hem MAYMUN... Ahmet beyler diş mi çıkaracak, nazar mı değdi nedir anlamadım huysuzluk top yaptı, hiç yere koymaya gelmiyor. Bir ağlama ama çığlık çığlığa. Hep kucakta geziyoruz o da yetmiyor, hep oyun oynayacağız, oyunu mümkünse birkaç dakika sonra değiştireceğiz, bin tane maymunluk yapıyoruz. Evin içinde Ahmet beyi güldürmek için şuh kahkahalar atan, elinde top çeviren, suratını şekilden şekilde sokan abuk subuk bi kadın oldum. Allahtan bebek oyunları diye bir kitap almıştım oradan bakıp bakıp oynuyoruz yoksa bu kadar oyunu ben nereden bulacaktım.

Son söz: önce kendi annemin, ardından tüm arkadaş-annelerin, sonra blog-annelerin anneler gününü çok çok kutlarız hem kuzucuk hem ben. Ve küçük bir dua, Allah bugünü hasta bebek/çocuklarının başında geçiren annelere dayanma gücü ve bebek/çocuklarına bir an önce sağlık versin. Bebek sahibi olmak isteyen herkese en kısa zamanda bu duyguları yaşatsın. Gerçekten kelimelerle anlatmak mümkün değilmiş anne olmanın güzelliğini, keyfini ve bir o kadar da kederini, hüznünü.

Seninle benim aramda irice bi fark varrrr!!!yow yow yow

Efenim anne tez yetiştirme dertlerinden muzdarip olduğundan bloga vakit ayıramıyor. Bırakın blogu Ahmet beylere bile doğru düzgün vakit ayırdığı söylenemez. Bir sürü kitaplar sipariş etti hepsi masa süslüyorlar. Oğlan büyüyecek, anne bebek gelişim kitaplarını okuyana kadar. Yani vahim haldeyim ama yine de ayağınız kesilmesin üç beş resim koyayım. Son pozlardan.

Artık ayak parmağı başarı ile ağıza sokulup emilebiliyor. Sağ el baş parmağına rakip mi geldi arkadaş mı bilmiyorum..

Burcu teyzesinin annesinin ellerine sağlık. Çok güzel bir hırka göndermiş Ahmet beylere. Mevsim müsait sürekli giydiriyorum vallahi. Hiç te yoktu böyle bir hırkası acayip makbule geçti.

Haftasonu aile gezmesi. Başlığın birinci manası.

Gün sonunda yorgun yaka paça dağınık Ahmet beyler.

Başlığın ikinci manası. Eli tam görüntüleyememişim ama Ceza titre ve kendine gel, oğlum geliyor peşinden.

Yoğurt öyle yenmez böyle yedirilir

Önce geçikmiş bir 23 Nisan yazısı. Ahmet Beyler tüm gün huysuzluk yaptığı için maalesef gününde yazımı yazamadım. Gönlümden Ahmet biraz büyük olsa, alsak onu parklara çıkarsak, balonlar alsak top oynasak, gönlünce, gönlümüzce bir gün geçirsek diye geçti. Bugünün onun olduğunu bilse, bütün dünya çocuklarının olduğunu bilse o masumiyetiyle bugünün keyfini sürse.. Bu sene olmadı artık önümüzdeki maçlara bakacağız.

Bir bayramı hiç unutmuyorum. Okuyorsa annem babam da gülümsüyordur şimdi. Sabah uyandım. Şimdi çok çirkin bulduğum ama o zaman severek giydiğim siyah önlüğüm. O gün için özel ütülenmiş, kolalanmış el örmesi yakamla birlikte. Çarşıdan gidip beyaz kurdelalar alınmış, saçlarım hayatımda nadir olarak uzun hem de örülecek kadar. Dışarıda hava puslu, dua ediyorum bir terslik olmasın. Bir haber bayram yağmur yüzünden iptalll. Eh oturup ağladım mı hatırlamıyorum ama gönlüm olsun diye babam bana evde bayram yapmıştı. Günlerdir hazırlandığım yürüyüşümü onlara yaptım şarkılar eşliğinde :) Çocukluk işte...

Bir de 23 Nisanın güzeller güzeli başbakanının açılış sözlerini koyayım buraya (Söyledikleri kendinin değil ezberletiliyor biliyorum ama kendi çok masum duruyordu):

ECEM UÇAR: Savaşın, kavganın, düşmanlığın olmadığı bir dünya istediği için Atatürk ülkenin geleceğini çocuklara emanet etti. İstedi ki biz çocuklar aydınlıkta yaşayalım. Barış olsun, sevgi olsun, kardeşlik olsun. Atatürk’e teşekkürlerimi sunuyorum. Türk evladı olduğum için gurur duyuyorum. Bugün burada Türk kadınını temsilen oturmaktan gerçekten şeref duyuyorum.

Geçen gün Boncuk gözlüm koymuş yoğurt güzelinin resmini. Onun üzerine Ahmet beyler bana malzemeyi verince bizim neyimiz eksik deyip dayanamadım çektim, bi de buraya koydum. İki blog arasındaki yoğurt resimlerinde fark nedir peki.. Birincisi bizimki pekmezli yoğurt sadesini yemeye tenezzül etmiyoruz :) İkincisi o resimdeki vaziyet, kuzunun kendi marifeti. Bu resimdeki benim beceriksizliğim.

Sahi bu çocuğa bir ben mi yemek yedirmeyi beceremiyorum yoksa annelerin hepsi mi aynı dertten muzdarip. (Nolur beceremeyenler yazsın kendimi kötü hissetmiyeyim diye) Resimde dikkat çekiyor mu bilmiyorum ama burnu ve kaşında da var yoğurt :( Evet bu kadar kötüyüm yedirme konusunda.)