Oğlumun ilkleri-1

Aslında hiç yazacak keyfim yok ama ilk yaptığı şeyler dikkatimi çekti. Oğlum Perşembeden beri çok ama çok ağladı. Sakinleştiremedik bir türlü. Dün en sonunda ben yorgun düştüm uykusuzluktan. Allahtan babamız çok yardım etti de biraz daha hafif atlattık yoksa depresyonun kapısını çalacaktım :) Sebebinin ne olduğunu bulamadık ama kucağımıza alıp gezdirince sustuğu için ağrı sızıdan ziyade gaz sancısı olduğuna kanaat ettik. İkimizi de o kadar çok yordu ki aklımıza gelen herşeyi tedarik ettik. Önce yıkadık bir işe yaramadı. Daha sonra babası marketten yalancı emzik, mama ve rezene çayı aldı. Yalancı emziği ne yaptıysak almadı. Mama son çare diye kullanmadık. Az az rezene çayı verdik. Geceyi biraz rahat geçirdik. Bugün de ben bol bol rezene çayı içiyorum inşallah gaz sancısıdır da kolay atlatmasına yardımcı olabiliriz.

Cuma gününden beri kuzu başını epey tutmaya başladı. Özellikle benim üstümde yatarken başını kaldırabiliyor. Eskiden çok anlık tutup düşürüverirdi başını. Artık daha manalı bakmaya başladı bir de. Her yerimizi incelermiş gibi yüzümüze dakikalarca bakıyor..

Ayrıca Cuma günü ben ona biraz sataşınca güldü ama denk mi geldi bilmiyorum o zamandan beri bir daha yapmadı. O an beni çok mutlu etti onu da bebeşin ilkleri diye not düşeyim.

Dün yine oyalansın diye oyun halısına yatırdım. Az biraz vurdu etti oyuncaklara ama sonrasında orada da ağlamaya başladı. Ertuğrul abisine acayip teşekkür ediyoruz. Hala efektif kullandığımız söylenemez ama umutluyum biz bu oyun halısını çok kullanacağız çook...

Bugün kuzunun doğumu sonrası ilk alışverişini yaptım. Ona hem bayramlık ciciler hem de mevlüt kıyafetini aldım. İnşallah sağlıkla sıhhatle giydirmek nasip olur.

Bir aylık olduk

Zaman ne çabuk geçiyor(muş). Çünkü Ahmet doğduğundan bu yana benim için zaman Ahmet uyurken ve Ahmet uyanıkken şeklinde ikiye ayrılıyor. Onun haricinde bir zaman birimi yok ve neredeyse her şey Ahmet uyurkene göre planlı. Ahmet uyurken dinlen ve uyu, Ahmet uyurken duşa gir, Ahmet uyurken evi topla, Ahmet uyurken yemek yap (3 gün oldu annemler gideli bunu hala yapamadım rezervlerden tüketiyoruz :) ama iddalıyım bugün kesin yemek yapacağım.) . İşin en kötü tarafı Ahmet bu aralar uyumuyor :(. Hastalığından mı büyümesinden mi bilinmez uykusu çok hafifledi. Tam uyudu diye yatağa yatırıyorum ki 10 dakika sonra uyanıyor. Uyanması mesele değil de ağlamaya başlıyor ve susturmanın yolunu bulmak çok zor oluyor.

Bu yazıyı salı günü yazmalıydım aslında. Bir ayı o gün bitirdik ama o gün doktora gitmiştik ve oğlum çok ama çok huysuzdu. Aşıda ağlamaya başladı. Kalça ultrasonunda sanki canı yanıyormuş gibi devam etti. Doktor teyzesini çok zorlamadı ama hemşire ablamız kilosunu, çok kıpırdadığı ve içlene içlene ağladığı için doğru düzgün tartamadı. Allahtan hemşire ablamız acayip sevimli ve bir o kadar da sabırlı da oğluma dayandı. Çok zor bir gün geçirdim açıkçası. Son ara susmasa bende oturup yanına ağlamaya başlayacaktım. Yaşlar gözümde kaldı.

Çok şükür huysuzluğu haricinde herşeyimiz yolunda. Hırıltı kesilmiş, iyileşme sürecine girmişiz ama hala öksürüyor oğlum. Kilomuz 5 kilo olmuş, boyumuz 56 cm maşallah. Baş çevresi 38 cm. Eğer başka hastalığımız olmaz ise bir ay sonra doktor kontrolüne götüreceğiz.

Sürekli emmek isteyip ağladığını söylediğim için doktor mama tavsiye etti ama daha kullanmayı düşünmüyorum. Kendi sütümle idare etmeye çalışacağım. Eğer huzursuzluğu artarsa ya da uzun sürerse o zaman ek mama veririm diye düşündüm. Mamanın tadını alıp anne sütünden vazgeçmesini istemiyorum daha şimdiden.

Daha çook şey yazasım var ama oğlan durmuyorrrr.. Bir aylık fotoğraflarımız ile şimdilik bitireyim.

Siz hiç sarı kuzu gördünüz mü? Ben giydirdim oldu. Zerrin'e bir kere daha teşekkürlerimi ileteyim. Çok severek giydiriyorum. Çok ta güzel duruyor oğlumun üstünde. Kreasyonun diğer parçaları da teyzemizin aldığı şapka ve 0-3 aylık eldivenler artık küçük olduğu için, Şeniz ablasının eldivenleri. Battaniye ve eldivenleri çok kullanıyorum ona da çok teşekkürler. Diğer parçalar için biraz daha büyümesini bekliyoruz.. Çoraplar renk olarak biraz uyumsuz kaçsa da onu giydirdiğime şükrediyorum. Ayaklarına dokunulmasından, altının alınmasından hiç hoşlanmıyor. O ayaklar kıpır kıpır, tutup ta bir şey yapabilene madalya veriyoruz :)

blogu ihmal ettim farkındayım

Bir hafta oldu hiç ilgilenemedim blogumuzla. Yazmayı çok özledim ama hastalanır gibi diye yazdığım küçük oğlum maalesef hastalandı. Bir haftadır gün aşırı doktora gidiyorduk. Bu arada bende moral sıfır çünkü ben bulaştırdım ona bu hastalığı. Yeni annelere küçük bir not düşeyim hemen. Eğer grip olursanız bebeği maske ile emzirmek gerekiyormuş. Ben bilemedim ondan küçüğüme antibiyotik başlamak zorunda kaldık :( Çok huzursuzdu hiç uyuyamıyordu. Burnu tıkalı emmek istiyor ememiyor. Karnı doymadığı için ağlıyor. Uyumak istediğinde boğazında balgam var o rahat bırakmıyor. Çok şükür şimdi daha iyi oldu. Tekrar keyfi yerine geliyor maşallah. Yarın hem aylık kontrolümüz, hem kalça ultrasonumuz, hem 1. ay aşımız hem de hastalığının durumu için doktora gideceğiz. Ne çok işimiz varmış bizim öyle. İyi tarafı hepsi bir günde bitecek.

Bir de anneanne ile dede de hastalandı. Ve Ahmede bir daha bulaşmasın diye hemen evlerine döndüler. Bugün babamızda işe gittiği için ilk defa evde oğlumla başbaşayız.. İnşallah kolay geçecek bugün :) 15 gün sonra bayram için gideceğiz anneanne ile dedenin yanına o zamana kadar idare edebilsek bari...

Dün fotoğraflar çektik günler sonra onu ilk defa gülümser görünce, bugün yarın bir aylık fotoğraflarımız ile blogda arzı endam edeceğiz inşallah... Aşağıdakiler maalesef hastalık fotoğraflarımız.

Doktora giderken, oto koltuğunu seviyor Allahtan uyuyuveriyor içinde hemen.

Hastalığında yatağında bir türlü dalamıyor diye koynumda uyutmak zorunda kaldım. O çok rahat ediyordu böyle uyumaktan ama kötü tarafı sanırım böyle uyumaya alıştı. Hiç istemediğim şeyler başıma geliyor. Antibiyotik kullanmayı da istememiştim, kucağa alışmasını da ama bakalım tamamen iyileşince belki vazgeçer.

Hastayız hasta canımız istiyor pastaaaaaa

Geçen Çarşamba, sürekli evde olmama rağmen grip olmayı becerdim. Hem de ne grip, Ahmeti emzirmekten başka sürekli yatak yorgan yatarak. Hala düzelmiş sayılmam ama çok şükür biraz daha toparladım. Sebebi de şu. Herkese aynısı olur mu bilmiyorum ama bedenim sürekli terleme ile atıyor ödemi. Bizim kaldığımız oda da evin en sıcak odası. Tabi gece ben Ahmeti emzirmek, altını almak için gerekli şeyler için o odadan diğer soğuk odalara geçip gidince hasta olmayı başardım.

Ama daha kötü haber küçük oğlum hastalanır gibi bu aralar. Hırıltılı bir öksürüğü var. Nasıl oldu anlamadım ama çok huzursuz, uykuları çok kısaldı. Gaz sancıları arttı. İki üç gündür keyifsiz yani. Güzel fotoğraflar koyayım derdim ama babamız kendi bilgisayarına aldığı için resimleri makinadan silivermiş, resim falan yok yani..

İnşallah en kısa zamanda hem ben hem oğlum iyileşir sapasağlam, gülen resimlere pozlar veririz.

Kocacım başlıkta söylediğim şeyi ona da söylediğim için geçen gün küçük bir pasta alıp gelmiş, biraz düzeldik yiyince ama onun bir de meyvelisinden yemek lazım tam iyileşmek için. Duyurulur.

Siyah Süt

Baştan iş ilişkisi, ardından öğrencilik ilişkisi derken, çok iyi dost olduğum, ofis arkadaşım, kader ortağım, yol arkadaşım Özlemcim doğum günümde bana Elif Şafak'ın Siyah Süt isimli kitabını hediye etmişti. Kitabı okumadan önce takip ettiğim bir forumda lohusalıkta sıkıntı yaşayan bir arkadaşa bu kitabı okuması tavsiye edildiğinde okuduğunu ve daha kötü olduğunu yazınca kitabı doğum ve lohusalık sonrasına saklamaya karar verdim. İyiki de öyle yapmışım. İlk 10-20 sayfayı doğumun hemen öncesi ve sonrasında okunmasını tavsiye etmiyorum çünkü. Elif Şafak o an içinde olabileceğiniz ruh halini öyle güzel tarif etmiş ki işte diyorsunuz ben birkaç gün önce bu haldeydim.

Doğumdan hemen önce bir kurbanlık koyun ruh hali vardı üzerimde. Kocaman karnımı taşımakta oradaki bebeğin dışarı çıkışını hayal etmekte ruh halimi pamuk ipliğine bağlamıştı. Allahtan annem benimleydi ve onunla çok eğleniyorduk ve eşim elinden geldiğince destek olmaya çalışıyordu da çok düşünmeye fırsatım olmadan geçti günler. Doğumdan sonra ise öncesinin gerginliğini odama çıkar çıkmaz hıçkıra hıçkıra ağlayarak anneme kocama sarılarak attığımı sanmıştım ama o ruh hali beni 1 hafta 10 gün kadar daha bırakmadı. Dokunsalar ağlayacağım denilen haldeydim ve ağladım da zaten. Böyle durumlarda ağlanacak bir omuz bulmak ağlamaktan daha mühim oluğu için eşimin omzunu hiç bırakmadım ben. O da benim niye ağladığımı anlamasa da elinden geldiğince destek oldu sağolsun bana. Ağlamayı her zaman için bedenimin ve ruhumun sibobu diye düşündüğüm için bir eksiklik, zayıflık diye hiç düşünmem. Hatta bazen ağlayınca acayip rahatladığım için kasmam kendimi oturup bir güzel ağlar hayatıma devam ederim.

Neyse gelelim kitaba, lohusalık depresyonu ilk 10 gün içinde başgöstermezse daha başa çıkılabilirmiş o yüzden bebekten fırsat buldukça Siyah Süt'ü okumaya başladım. Hatta bugün bebeğim emzirirken diğer elimde kitapla görünce babamız ne yaptığımı anlayamadı. Kitap okuyorsa Ahmet nerede, Ahmeti emziriyorsa kitabı nasıl okuyor diye düşünüp bir bocalamış. Ee ben süper anne değil miyim? Çocuk ta bakarım entellektüel de takılırım :P

Kitap zaten yazarın kendi yaşadığı lohusalık depresyonunu anlattığı hayali bir hikaye olmadığı için çok daha sardı beni. Ve yanlız değilim değilmişim dedirtti. Mükemmel anne olma isteği, herşeyi yüzüne gözüne bulaştırınca yaşanan hayal kırıklıkları .... Demek hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz.. Bazılarımız ne yaşadığının biraz daha farkında sadece...

Ama yine de ısrarla tekrarlıyorum şimdilik okuduğum 80 sayfanın en can alıcı ve en depresif kısmı ilk 20 sayfası :)

Özlemcim çok teşekkür ederim hem dostluğun hem de beni bu kitapla tanıştırdığın için... Daha Özlemin annesinin oğluma ördüğü yeleği paylaşacağım ama fotoğraflayamadım. Üzerinde bir fotoğrafı olsun istiyorum ama şimdiden ellerine kollarına sağlık diyeyim çok ama çok beğendim..

Yazıyı da Ahmetciğin fotoğrafları ile süsleyeyim.. Maşallah oğlum büyümeye çalışıyor yavaş yavaş .. Boyu uzamış gibi geliyor bana ama bakalım kontrolde ne çıkacak...