hem 8. ay hem de Ramazan geldiii

Ramazan ayının gelmesine sadece 3 gün kaldı. Ekstra bir heyecan ile bekliyorum bu sefer günlerin geçmesini. Her ramazan ayı bende çok büyük bir huzura sebep oluyor, bittiğinde nerede ise bir ay kendime gelemiyorum o ruh halinden çıkmak istemiyorum. Bu sene ise oruç tutamasak ta oğlum karnımda beraber geçireceğiz bu ayı. Ramazan ayının diğer bir önemi de bitiminde doğum çok yaklaşmış olacak. Şimdiden herkesin Ramazanı mübarek olsun.

Biz son 10 gündür çok işler yaptık ama yazıp bloğa koymaya vakit olmadı. Cuma günü 29+2 iken kontrolümüze gittik. Oğlum 1573gr ve 39 cm. Bana sanki az kilo almış gibi geldi, ben geçen ay çok beslenemedim. Ne yemek yapasım ne de yiyesim vardı. İştah konusunda bir ilginç hal var üzerimde. Canım doğru düzgün şeyleri yemek istemiyor, küçük porsiyon ama kalorili şeylere meyilliyim. İştahın az olması tabi kilomun artmadığı anlamına da gelmiyor. 10 kg. umu da aldım 11 kiloma doğru ilerliyorum :P Düzenli yemeğe geçiş için herhalde anneanneyi bekliyoruz. Onun lezzetli yemeklerini özledik çok.

Oğlum doğum pozisyonundaydı ama haftası daha çok erken kendini sabitlemesi için. Şimdi ise 30+1 olduk. Doğuma takriben 70 gün kaldı. Doktorumuz herşeyin yolunda olduğunu söyledi. Babamız ise 5 günlük kısa bir tatil almıştı, nerede geçirsek diye çok düşündük hem yakın olmalı hem bana yorucu olmamalı, hem serin olmalı gibi bir sürü kriter sıralayıp en sonunda Abanta gitmeye karar vermişken hiç yer bulamadık. Sonunda bizim nerede ise tescilli tatil mekanımız Yalovaya gitmeye karar verdik iki günlüğüne. Bizim için en ilginç kısmı ise ilk defa arkadaşlarımız ile bir tatile çıkmaktı. Her tatile iki kişi çıkan bizim için çok güzel ve çok hareketli geçti. Arkadaşlarımızın kızları Çağla ile vakit geçirmek, yemek yeme(me) maceralarına tanık olmak, oğlumuz olunca onunla da böyle tatillere çıkıp gezeceğimiz hayallerini kurmak çok güzeldi.

Üç gün önce de doğum günümü kutladım. Artık 29 yaşındayım :( Bakış açısına göre 30 da denebilir ama ben 29 u tercih ediyorum tabi. Öyle çok özel kutlamalardan hoşlanmadığım için pastamızı alıp evde kutladık arkadaşlarımız ile. Küçük Emir artık kocaman olmuş, sevmeye kalkınca ağlaması annelik konusundaki motivasyonumu yerle bir etti :( ama napalım. Tabi her çocuk gibi Yasser'le arası gayet iyiydi. Üç aylık bebek nasıl oluyor da bunun ayırımını yapıyor bir anlasam? Bana ağlarken ona nasıl gülebiliyor. Sanırım oğlumuz gelince evde babayla bizi birbirimize düşürecek. Babamız ile arasının benden iyi olacağına adım gibi eminim...

Bu yazıda alışveriş yok çünkü biz kendimize zaman ayırdık bu aralar. Bebek mağazası gezmedik. Zaten baba da gereğinden çok aldığımı düşünüp istemiyor başka şeyler almamı. O yüzden bebek mağazalarına yaklaşamıyorum bile kendimi kontrol edemem de alırım diye. Bebek kıyafeti alamamak beni ayrı tutamadı tabi bu işlerden. Artık vaktidir deyip kuzunun bütün eşyalarını yıkadım daha çok erken diyenleri dinlemeden. Şimdi bir de ütüleyip yerine yerleştirirsem başka işi kalmayacak, sonra da hastane valizimizi hazırlayacağız. Ona daha 2 haftamız var tabi.

Resimsiz yazı olmaz, resim olarak ta benim en son "en hamile" halim :) 8. ayın başında böyle olduk. 9. ayda ne olacak merak etmiyorum desem yeridir.