babacığa küçük bir jest

30+5 olduk bugün ve doğuma takriben 65 günümüz kaldı. Benim geceleri uyuma pozisyonu dışında bir sıkıntım yok çok şükür, havalar serinlediği için uyku da uyuyabiliyorum, şişliklerde gittiler. Başım sadece kramplar ile belada. Magnezyum kullanmama rağmen geçen sabah iki ayağıma birden kramp girdi. Canım kocam bundan öncekileri bağırmadığım için kramptan saymıyordu ama bu sefer bağırışıma mutfaktan koşup gelmek zorunda kaldı :)

Üzerinden bir ay geçtiği için tetanoz aşımızın ikinci dozunu vurulduk bugün. Küçük kurbağam ise artık sert hareketler yapıyor. Hiç canımı yakmadı ama şimdiye kadar. Eskiden yerini tam kestiremezdim artık karnımın neresinde yattığını çok rahat anlayabiliyorum orasını öyle sertleştiriyor şişiriyor ki. Bende eli mi kolumu kafasımı bilmeden seviyorum onu. Artık yiyeceklere de tepki veriyor. Süt içtiğim zaman meyve yediğim zaman bir deprem kopartıyor içeride :)

Geçen hafta son gezmelerimizi de yapıp bu defteri kapattık. En azından uzun mesafeler için. Zaten Ramazanda Sultanahmete gitmek dışında iftarlar haricinde bir yere gittiğimiz de olmuyordu. Bu sene benim yorulmalarım Sultanahmet gezimizi bile yaptırmayacak büyük ihtimalle. Kapanışı çok uzun zamandır isteyip te gidemediğimiz Dolmabahçe Sarayı ile yaptık. Hala öğrenci kimliklerimiz geçerli iken çok güzel oldu. Rehberler eşliğinde sarayın selamlık ve harem bölümlerini gezdik. Selamlık bölümündeki rehberimiz çok iyi olduğu için epey eğlendik ama Harem kısmındaki rehberimiz kendini gezdirdi desem yeri. Yaptığı işi çok rahatlıkla herkes yapabilir. O yüzden çok eğlenceli olmadı Harem. Ben çok yorulsam da kapanışımız güzel oldu. Bundan sonra İstanbul'a ne zaman gideriz sadece Allah bilir :)

Yukarıdaki t-shirt ün ilginç bir hikayesi var. Geçen haftalarda bebek.com sitesinde ödüllü bir anket doldurmuştum. Oğlumun şansına bir hediye kazandığımı öğrendim. Hediyenin ne olduğunu öğrenince çok ama çok şaşırdım. Simply Colors isimli bir firma var. Bebek ve çocuk ürünleri satıyorlar. Benim görebildiğim sadece internet satışları var bir de büyük fuarlarda oluyorlar. Sitelerini uzun zamandır takip ediyordum ama bir türlü alışveriş yapıp yapmamakta karar verememiştim. Sonuç olarak onlardan üsteki t-shirt kazanmışım. Bebek.com bana t-shirt hediye etti, ben de babamıza küçük bir jest yapayım dedim. Hemen siparişimi verdim ve heyecan ile beklemeye başladım. Bu arada babamıza da az biraz çıtlattım kendisine bir süprizimiz olduğunu. Sonuç hediyemiz geldi ve babamız çok beğendi küçük jestimizi. Bende gelen ürünün hem kalitesine hem de sonuca bayıldım. İşte babamıza jest kısmımız t-shirt ün arkasında gizli :)

Biliyorum okumuyor blogumuzu ama yine de ben buradan babamıza kocaman kocaman teşekkür edeyim. Hamileliğimi öğrendiğim günden beri beni ve bebeğimizi rahat ettirmek için yaptıkları, bebeğe alınacaklar konusunda anlaşamasak bile gönlümü kırmadan her istediğimi alıp bulmaya çalıştığı, benim sırt üstü yatmak zorunda kaldığım haftalarda her akşam eve gelip yemekleri bile bizim için yaptığı ve sayamayacağım daha bir sürü şey için hem ben hem oğlum çok teşekkür ederiz. Küçük kurbağa senin gibi bir babaya sahip olacağı için öyle şanslı ki.

hem 8. ay hem de Ramazan geldiii

Ramazan ayının gelmesine sadece 3 gün kaldı. Ekstra bir heyecan ile bekliyorum bu sefer günlerin geçmesini. Her ramazan ayı bende çok büyük bir huzura sebep oluyor, bittiğinde nerede ise bir ay kendime gelemiyorum o ruh halinden çıkmak istemiyorum. Bu sene ise oruç tutamasak ta oğlum karnımda beraber geçireceğiz bu ayı. Ramazan ayının diğer bir önemi de bitiminde doğum çok yaklaşmış olacak. Şimdiden herkesin Ramazanı mübarek olsun.

Biz son 10 gündür çok işler yaptık ama yazıp bloğa koymaya vakit olmadı. Cuma günü 29+2 iken kontrolümüze gittik. Oğlum 1573gr ve 39 cm. Bana sanki az kilo almış gibi geldi, ben geçen ay çok beslenemedim. Ne yemek yapasım ne de yiyesim vardı. İştah konusunda bir ilginç hal var üzerimde. Canım doğru düzgün şeyleri yemek istemiyor, küçük porsiyon ama kalorili şeylere meyilliyim. İştahın az olması tabi kilomun artmadığı anlamına da gelmiyor. 10 kg. umu da aldım 11 kiloma doğru ilerliyorum :P Düzenli yemeğe geçiş için herhalde anneanneyi bekliyoruz. Onun lezzetli yemeklerini özledik çok.

Oğlum doğum pozisyonundaydı ama haftası daha çok erken kendini sabitlemesi için. Şimdi ise 30+1 olduk. Doğuma takriben 70 gün kaldı. Doktorumuz herşeyin yolunda olduğunu söyledi. Babamız ise 5 günlük kısa bir tatil almıştı, nerede geçirsek diye çok düşündük hem yakın olmalı hem bana yorucu olmamalı, hem serin olmalı gibi bir sürü kriter sıralayıp en sonunda Abanta gitmeye karar vermişken hiç yer bulamadık. Sonunda bizim nerede ise tescilli tatil mekanımız Yalovaya gitmeye karar verdik iki günlüğüne. Bizim için en ilginç kısmı ise ilk defa arkadaşlarımız ile bir tatile çıkmaktı. Her tatile iki kişi çıkan bizim için çok güzel ve çok hareketli geçti. Arkadaşlarımızın kızları Çağla ile vakit geçirmek, yemek yeme(me) maceralarına tanık olmak, oğlumuz olunca onunla da böyle tatillere çıkıp gezeceğimiz hayallerini kurmak çok güzeldi.

Üç gün önce de doğum günümü kutladım. Artık 29 yaşındayım :( Bakış açısına göre 30 da denebilir ama ben 29 u tercih ediyorum tabi. Öyle çok özel kutlamalardan hoşlanmadığım için pastamızı alıp evde kutladık arkadaşlarımız ile. Küçük Emir artık kocaman olmuş, sevmeye kalkınca ağlaması annelik konusundaki motivasyonumu yerle bir etti :( ama napalım. Tabi her çocuk gibi Yasser'le arası gayet iyiydi. Üç aylık bebek nasıl oluyor da bunun ayırımını yapıyor bir anlasam? Bana ağlarken ona nasıl gülebiliyor. Sanırım oğlumuz gelince evde babayla bizi birbirimize düşürecek. Babamız ile arasının benden iyi olacağına adım gibi eminim...

Bu yazıda alışveriş yok çünkü biz kendimize zaman ayırdık bu aralar. Bebek mağazası gezmedik. Zaten baba da gereğinden çok aldığımı düşünüp istemiyor başka şeyler almamı. O yüzden bebek mağazalarına yaklaşamıyorum bile kendimi kontrol edemem de alırım diye. Bebek kıyafeti alamamak beni ayrı tutamadı tabi bu işlerden. Artık vaktidir deyip kuzunun bütün eşyalarını yıkadım daha çok erken diyenleri dinlemeden. Şimdi bir de ütüleyip yerine yerleştirirsem başka işi kalmayacak, sonra da hastane valizimizi hazırlayacağız. Ona daha 2 haftamız var tabi.

Resimsiz yazı olmaz, resim olarak ta benim en son "en hamile" halim :) 8. ayın başında böyle olduk. 9. ayda ne olacak merak etmiyorum desem yeridir.

uykusuzluk ve sıcaklar üzerine

29. haftayı bitirip 30. ya başlamamıza sadece 1 gün kaldı. Yedinci ayı bitirmemize ise 10 gün kaldı. Hamileliğin en can alıcı kısmına yaklaştığımı bu aralar nedense daha çok hisseder oldum. Geceleri uykusuzluk çekmek, uyumaya çalışırken uygun pozisyonu yakalamaya uğraşmak son bir haftada beni yordu. Eğer gün içerisinde kendimi çok yorarsam gece daha iyi uyuduğumu da farkettim ama çocuklar gibi bütün gün kendime iş icat etmem kendimi yormam çok kolay olmuyor. Zaten uykuya zor dalan bünyem bir de aklına tezi ve doğumu da takarak daha bir uzaklaşıyor uyuma eyleminden. Ne süt içmek ne duşa girmek uyumamakta ısrar eden beni uykuya itemiyor maalesef. Ancak bayılacak kadar kötü olduğumda uyumak çok kolay oluyor. Sıcaklar ise ayrı dert. Yazın başından bu yana havalar çok güzel gidiyordu, kısmetime havanın beni zorlamadığını düşünüyordum ki. Geçen hafta herşey değişti. O kadar nemli bir hava var ki. Hiç bir şey yapmak mümkün değil, mecbur oturup sıcakların geçmesini bekliyorum gündüzleri. Sıcak yüzünden ciddi şekilde su topladı vücudum. Sürekli uykulu ve yorgun hissediyorum kendimi.

Geçen hafta oğluma çok güzel bir uyku tulumu ile banyo havlusunu aldım. Anneannemiz hala banyo havlusunu aldığımı bilmiyor çünkü o almayı çok istiyordu. Bende düşünüp taşınıp banyo havlularının en iki tane olmasının daha uygun olduğunu düşündüm ve aldım ama kırılacak diye söyleyemiyorum ona aldığımı :)

(Gecenin notu: Anneannemiz de yazı geçirdikleri Geliboludan havlusunu almış. Bana bugün söyledi, bende ona aldığımı söyledim :) Gizlimiz saklımız kalmadı çok şükür :))

Uykusuzluğun çekilebilir tek yanı, geceleri evi beklerken artık yapılabilecek çok güzel bir hobim var. Geceleri de bilgisayar önünde geçirmek istemediğimden tek alternatifim televizyondu. Yaz aylarının başından bu yana tüm kanallar kötü yayınlar yapma konusunda anlaştığından o da gayet verimsiz gidiyordu ki, Olimpiyatlar başladı. Hayatımda ismini cismini yeni duyduğum spor dalları ile tanışma fırsatı buldum. Çinlilerden gözüm korktu. Sanırım 5-10 sene içinde hepimiz Çinliyiz diye bağıracağız. Adamların el atmadığı spor dalı yok, hepsinde de geyet başarılı çıktılar. Bir koşuda zencilere kafa tutabilen yok :) Usain Bolt'un göl kıyısında koşuya çıkmış rahatlığı ile yarış kazanması ayrı bir olaydı.

Eğer dedikleri gibi bebekler anne karnında bir şeyler duyup hissediyorlarsa benim oğlanın çok ciddi bir spor alt yapısı oldu. Sanırım olimpiyatlardan etkilendi ki 28. haftayı bitirmemiz ile beraber tekmelerini sertleştirmesi ve sıklaştırması bir oldu. Bu kadar çok yüzme yarışması seyretmenin cezası bu olsa gerek. Oğlumda kendi çapında her seferinde birinci geldiği bir dizi yüzme yarışına katılıyor :) Phelps 8 altın madalya aldığı sıralarda oğlum 18. madalyasına doğru yüzüyordu :)

Sanırım doğum pozisyonunu aldı. Tekmeleri artık kemiklerimin hemen altında kendisini ise karnımın çok altında hissediyorum iki gündür. Bu pozisyonun bir iyi bir kötü tarafı var. Kafasını midemden çektiği için iki gündür mide yanması yok ama artık kafası bacaklarıma daha çok baskı yapıyor. Unutup uzun süre oturursam, kalktığımda düzgün yürümek çok zor oluyor. Göbek ise kendini aşmış durumda, her geçen gün beni hayrete düşürüyor. Aslında büyüklüğü ile ilgili hiçbir sıkıntım yok ama artık yere eğilmek çok zor oluyor. Elimden bir şeyi yere düşüreceğim diye aklım alınıyor.

Şimdilik bizden haberler bu kadar. Fotoğraflarımız ile beraber en kısa zamanda geri döneceğim. Daha Eminönünden aldıklarımızı bile fotoğraflayamadım. Tembellik hat safhada.

(Gecenin ikinci notu: Fotoğraflarımız ile döndüm çok şükür. Hala tümünü fotoğraflayamadım ama şimdilik sepetimiz ve kapı süsümüz ile idare edeceğiz. En kısa zamanda küvetimizi de çekip koyacağım. Bir de bebek şekeri olayımız var tabi. Onun üzerindeki dizayn çalışmaları devam ettiği için fotoğraflayacak bir şey yok daha. )

Aşağıdaki ise bebeğimize gelen ilk hediye. Benim masterdan arkadaşım, yakışıklı Arda'nın annesi Zerrin teyzemizin hediyesi. Bizim buralara süpriz bir şekilde yolları düştü görüştüğümüze çok sevindim. Gelirken de kesesine bereket çok güzel bir tulum almış. Sarıya da bayılırım. Onların yanında açamadım ayıp olmasın diye ama çok beğendim ve tekrar tekrar teşekkür ederim.

Cuma günü doktorumuz ile randevumuz olacak inşallah. Bir ay olacak nerede ise ve özledim oğlumu çok. Bakalım boyu posu kilosu nasıl olmuş.

cenin güncesi - 3. trimester

28 hafta yaşındayım ama cildim hala buruşuk ve pembe,yoksa şu vücudumdaki doğal krem işe yaramıyor mu? Bu yüzden karmakarışık düşüncelerim var, sıkıldıkça dönüyorum, annemi tekmeliyorum. Bugün küçük ressamlar geldi saçlarımı uzattılar, kaşlarımı, kirpiklerimi çizmeyi bitirdiler. Annem ile babam bir kitaptan boyumun 37 cm ve kilomun 1 kg. olduğunu söylediler bana. Onları duyduğumu öğrendiklerinden beri benimle konuşuyorlar.

(Biz daha önce başlamıştık aslında onunla konuşmaya, neden bu çocuk tepki vermez diye de üzülüp duruyorduk, demek ki çok erken başlamışız. Anneyi tekmeleme konusunda ise maşallah kendini aştı güzel oğlum. Aynı anda hem sağ hem sola vurabiliyor, karnımı öyle bir sarsıyor ki dışarıdan çok net görünüyor. Arada da sert tekmeler yiyiyorum o zaman neye uğradığımı şaşırıyorum desem yeridir. Bir de bizim oğlan 2 hafta önce bir kilo idi maşallah, bu hafta kaç oldu acaba küçüğüm benim.)

29 hafta yaşındayım 1,3 kg. olduğum için anneciğim ayakta çok duramıyor, çabuk yoruluyor ve tansiyon denen bir şey yine düşürüyor bu nedenle hep dinleniyoruz. Babama dedi ki “ kendimi sonsuza kadar hamile kalacakmış gibi hissediyorum, karnım kaşınıyor, nefes alamayacak kadar şişmanladım, midem yanıyor, bacaklarıma kramp giriyor, her yerim ağrıyor”. Babam onu teselli etti, bunların hepsi geçecek dedi. Sonra yürüyüşe çıktık, çünkü doktor yürümenin annem için en iyi egzersiz olduğunu söyledi. Bir de ona böyle şikayet etmemesini benim her şeyi duyduğumu, küsebileceğimi söyledi, evet ben her şeyi duydum, artık koku da alabiliyorum, görebiliyorum, tat alabiliyorum ve bir de seni üzdüğüm için üzülüyorum anneciğim.

30 hafta yaşındayım; bu günlerde anneciğim hep sol tarafına yatıyor böylece organlarına kan gidişi ve kan dönüşünün en az şekilde engellenmesini sağlıyormuş. Bu şekilde uyumakta zorlanınca karnının altına veya bacaklarının altına yastık koyuyor. Mide yanması olmaması içinde vücudunun üst kısmını alt kısmına göre hafifçe yukarıda tutuyor. Lanugo tüylerim kaybolmaya başladı, göz kapaklarımı düzenli olarak açıp kapatabiliyorum tabii 1,5 kilo oldum artık. Biliyor musunuz kemik iliğim kan yapabiliyor artık…

31 hafta yaşındayım; akciğerlerim olgunlaşıyormuş, anneciğim elini üzerimde gezdirip ona verdiğim bütün acılara rağmen beni çok sevdiğini söyledi. O bu günlerde tuhaf rüyalar görüyor, ama kalkınca gördüklerini hatırlayamıyor,
şimdi baş ucunda bir not defteri varmış, kalkınca rüyalarını yazabilmek için. 1650 gr. olmuşum artık eskisi kadar hızlı büyümüyorum, beyin dokum gelişimini hala sürdürüyor.

32 hafta yaşındayım, buraya yuvarlandığımda çok büyük bir yer gibi gelmişti bana, şimdi sığamıyorum herhalde yakında gideceğim buradan, zaten karanlık bir yer. Belki başımı aşağı çevirirsem daha rahat sığarım. Boyum 40,5 cm. ve ağırlığım 1,8 kg. oldu nasıl döneceğim ki. İki haftada bir doktora gidiyoruz, sorun ben değilim aslında, ben gayet iyiyim, duyularımın beşi de tam olarak çalışıyor ama anneciğin psikolojik problemleri var, çirkin olduğunu, babamın onu sevmeyeceğini düşünüyor. Bence yanlış “ babam bana onu çok sevdiğini söyledi bana, özellikle beni dünyaya getirmek istediğinde sevgisinin daha da çoğaldığını, mutluluklarının görünen bütün olumsuzluklara rağmen daha fazla olduğunu da söyledi.”

33 hafta yaşındayım; babacığım annemin ayaklarına masaj yapıyor, çünkü yine kramp denen şey gelmiş. Tabi anneme çok kilo aldığını söylediğinde annem ağlamaya başladı yine, o ağlayınca bende ağlıyorum. Babacığım onu öpüp gönlünü aldı bunun normal olduğunu, doğumdan sonra her şeyin eskisi gibi olacağını söyledi. İşte bu kelimeyi hatırlıyorum “doğum”, bu benim öteki dünyaya geçişimi anlatıyor. 2 kg. olduğum şu günlerde nasıl doğacağım konusunda endişelenmeye başladım doğrusu, bir taraftan da bu sıvıyı yutmaktan bıktım, önce yutuyorum sonra çıkarınca eksilen sıvı aynı miktara geliyor, beni beslediğini biliyorum ama ……boş verin ……artık cildimin rengi kırmızıya dönük değil, daha açık pembe…Çok düşündüğüm için başımda epey büyüdü.

34 hafta yaşındayım; havalar çok sıcak olduğu için anneciğimin yüzü, eli, ayağı şişiyor. Bende çok ağırlaştım, tam 2,2 kg. olmuşum. Beyin işlevlerime her gün yenisi ekleniyor, uyurken gözlerimi kapamasını, uyanıkken açmasını, ve belli aralıklarla kırpmasını öğrendim

35 hafta yaşındayım; Ben yakında öteki dünyada olacağım, annem biraz korkuyormuş, bu nedenle huysuzluk yapıyormuş. Ama ben hazırım, korkulacak bir şey yok. Doktor dedi ki; bebeğin hareketleri bebeğin sağlıklı olduğunu gösteren en önemli bulgulardanmış. Sağlıklı bebek enerjisini atmak için hareket edermiş, hem bu şekilde bebeğin kasları gelişirmiş. Bebeğin hareketlerine annelerin dikkat etmesi, hareketlerde azalma varsa doktora haber vermesi gerekirmiş. Bu her zaman problem olduğu anlamına gelmezmiş ama yinede nonstres test yapılırsa iyi olurmuş. Bu hafta yaşımda vücudum antikor üretmeye başladı, bunlar benim enfeksiyonlarla mücadele etmeme yardımcı olacak.

36 hafta yaşındayım, saçlarım çok uzadı, onları kestirmek istiyorum, tırnaklarım da uzadı. 2,5 kg ve 46 cm. olduğumdan yer değiştiremiyorum ama tekme atabiliyorum. Artık her hafta doktora gidiyoruz, bu adamı gerçekten merak ediyorum.
Doktora göre doğmama dört hafta kalmış, annem, babam ve ben doğumumun gerçekleşeceği yeri görmeye gittik, doktorumuz bunun anneciğimi rahatlatacağını söyledi. Doktor bana artık doğabileceğimi söyledi, istersem hemen onların yanına gidebilirmişim, o zaman prematüre bir bebek olurmuşum, sevmedim bunu ben bekleyeceğim.

37 hafta yaşındayım; annem artık çok kilo almıyor, sürekli dinleniyoruz, ayaklarını yükseğe kaldırıp benimle oynuyor bazen. Dinlenmediği zamanlarda babacığımla benim için alış veriş yapıp çok güzel bir oda hazırlıyorlarmış, odamı çok merak ediyorum, buradan büyüktür inşallah. 2,8 kg oldum odaya da sığmayabilirim çünkü.

38 hafta yaşındayım; daha önce şeklimi değiştirdiğim iyi oldu, çünkü çok az zaman kaldı. Anneciğimin kasılmaları oluyor, biz de oturarak nefes alıp veriyoruz. Ama anneciğim sancılarının gerçek doğum sancıları olup olmadığını anlayamıyor. Doktorumuzun dediğine göre önceleri daha az sıklıkla ancak düzenli aralıklarla gelen doğum sancıları bir süre sonra 50 saniyelik kasılmalar halinde 10 dakikada üç sancı olarak gelirmiş. Ve zamanla şiddeti artar, şiddeti artan bu sancılar düzenli bir şekilde tekrar ediyorsa hastaneye gitme vakti gelmiş demekmiş. Nişan denilen kanlı yapışkan akıntı geldikten sonra genellikle iki gün içinde doğum başlarmış. Bağırsaklarımda mekonyum denilen ilk dışkım birikmeye başladı, bunu doğumdan sonra bir gün içinde dışarı atabilirmişim. Ben ne kadar çok şey biliyorum böyle. Ressamların bana veda ederken her şeyi anlatmaları iyi oldu.

39 hafta yaşındayım; Annemin kasılmaları daha kuvvetli, artık ben doğuma hazırım, anneciğimin annesi, ben ona “annaneciğim” diyecekmişim, benim doğumum için bir çanta hazırladı. Benim ve annemin sağlığı yerinde olduğu için anneciğim normal doğum yapacakmış, benim bu küçük yerden rahat çıkabilmem için anneciğimin perinesinde kesi yapacaklarmış, ama daha sonra eriyen ipliklerle dikeceklermiş, bu ikimiz içinde daha sağlıklıymış. Ne demekse!

40 hafta yaşındayım; ay çok kilo aldım tam 3,4 kg olmuşum, artık anneciğime ve babacığıma kavuşacağımı hissediyorum. Biz şimdi hastaneye gidiyoruz, babam çantamızı evde unutmuş onu bekliyoruz, ben uslu oturuyorum ama anneciğim yine de bağırıyor. Neyse babam geldi, bizi daha önceden keşfettiği kestirme yollardan hastaneye ulaştırdı, doktorumuz bizi bekliyor. Evet geldik, şimdi ben doğuyorum işte……..

Merhabaaaaaa, ben geldim , ahhhhhhh bu leyleğin gagası beni acıtıyor. Ağlayacağım işte…. Sonra bebekler neden hep ağlar derler, bu leylek sizi gagalasa nasıl olur. Şaka yaptım aslında leylek yok, beni görmek için gelen bir kadın çocuğuna onu leylekler getirdi diyordu, ben de başladım ağlamaya, yalan söyleme diye bağırdım, annemin karnında benden başka kimse yoktu ki, hem orada bir leyleğe de yer yok, ben zor sığıyordum. Artık anneciğimin kucağında uyuyorum, parmağımı da emmiyorum, o beni süt denen çok tatlı bir yemekle besliyor. Benim gibi yeni doğan bebekler için en sağlıklı besin anne sütüymüş. Sütümü içiyorum ve bol bol uyuyorum, burası daha rahat, herkes bana hizmet ediyor, keyfim yerinde, ohhhh

---------------------------

Sabredip yazıları sonuna kadar okuyanlara da blog bonusu... Haftasonu kahvaltı niyeti ile gittiğimiz ama az daha yatıya kalacağımız arkadaşlarımız Sevil-Önder ve şeker kızları Çağla ile akşam üstü gezintisinden "çok hamile ben"in son görüntüsü. Gittikçe göbek büyütüyorum bundan sonra fotoğraf koyar mıyım bilmiyorum :) Estetik poz yakalamak çok zor olmaya başladı :)

Çağlanın pozu ise en çok canım kocama bir şeyler ifade ediyor olmalı. Çağla bir kutu eriğin yarısını ısırıp ısırıp ona veriyordu o gün kaçını yedi kaçını yermiş gibi yapıp tekrar Çağla'ya geri verebildi bilmiyorum :)

cenin güncesi - 2. trimester

14 hafta yaşındayım artık annenin bulantıları yok , kendini yorgunda hissetmiyor ama bu seferde kabızlıktan şikayet ediyor, sürekli tuvalete gidiyoruz, ve lifli besinler yiyoruz. Doktor bazı ilaçlar verdi, ama önce yulaf ezmesi+süt+şeker+corn flakes karıştırıp yemesini söyledi, böylece kabızlıktan kurtulabilirmiş. Ressamlar bana nefes alıp verme çalışmaları yaptırıyorlar, ellerimle selam, merhaba demeyi öğretiyorlar, bunları yaparken kalbim öyle bir atıyor ki; doktorla, baba beni bir makineden duyabiliyorlarmış. Bende onları duyuyorum çünkü kulaklarım oldukça gelişti, tabi gözlerimde …

15 hafta yaşındayım çok güzel kulaklarım var, saçlarım, kirpiklerim, hangi cenin benim kadar güzel olabilir, ben çok güzelim. Ama lanugo denen şu tüylere alışamadım, bunları neden çizdiniz dedim, merak etme 26 hafta yaşına geldiğinde onlar dökülecek dediler. O zaman neden çizdinizzzzzzz, bu ressamların canı sıkıldıkça benimle uğraşıyorlar, işlerini bitirseler de gitseler bir an önce. Giderken bir de gülerek “ bu bebek kızmış” dediler, biliyoruz ne olacak yani…

16 hafta yaşındayım ve annenin sesini duydum beni okşuyor ne kadar çok sevdiğini söylüyordu. Birden kalbim çok hızlı atmaya başladı, artık ona anneciğim diyeceğim, çünkü o beni severken “kızım bana anneciğim diyecek” diyordu, kız olduğumu o da biliyor, zaten bu yaşımda cinsiyetimi belirten organlarım oluştu. Kemiklerim ne kadar sert ama yine de cildim çok ince, damarlarım görünüyor ben de beslenmek için bu sıvının yetmediğine karar verip parmağımı emmeye başladım, çok tatlı bir şey bu…Az daha boyumu söylemeyi unutuyordum, ben tam 16 cm. oldum ve 135 gr. Anneciğim çok meşgul beni yine unuttu, doktora gidecekmiş, midesi yanıyormuş, burnu kanıyormuş ben neden olduğunu biliyorum, onun damarlarındaki kan miktarı artmış, bu benim için iyiymiş ressamlar konuşurken duydum. Bir de babam görmek istiyormuş, o da doktora gidecek annemle, beni bir makinenin içinden görecekler, onlar için hareket edeceğim.

17 hafta yaşındayım; anneciğim kendini görebildiği ayna denen bir şeye bakıyor, karnının büyüdüğünü söylüyor, kasıkları ağrıyormuş ve çok terliyormuş. Tabi ben önceki yaşlarıma göre daha hızlı kilo aldığımdan anneciğimde kilo alıyor. Cildimin altında yağ depoluyorum artık, kalbimle günde 30 litre kan pompalıyorum, ben de çok yoruluyorum, bazen de korkuyorum, geçen gün birisi ince uzun bir boruyla suyumdan çaldı, sonradan öğrendim ki, doktor benim suyumu test edecek, benim sağlıklı olup olmadığıma bakacakmış.

18 hafta yaşındayım; anneciğim geceleri uyuyamıyor, ben onu incitmek istemiyorum ama ben de burada sıkılıyorum ve o benimle konuşmuyor. Heeeeyyyy neden benimle konuşmuyorsun sen? Ama ben seni seviyorum. Annemin tansiyon denen şeyi düşmüş, ani hareketler yapıp, ayağa kalkmaması gerekiyormuş. Artık 210 gr. oldum anneme daha çok benziyorum. Bir de bağırsaklarım mekonyum denen bir şey yapıyor, o çok gereksiz bir şey…

19 hafta yaşımdayım; anneciğimle babacığım doktorda bir alete bakıp benim hareketlerimi seyrettiler. Ama ben büyüdüğüm için anneciğimin beli ağrıyormuş, buna çok üzüldüm. O da topuklu ayakkabılar giymemeliymiş babam öyle diyor, neden giyiyor ki. Biz de tekrar doktora gittik. Anneciğimin kalçaları ve memeleri büyüdüğü için çatlaklar oluşuyor, çatlak olduğundan dolayı da kaşıntı oluyormuş, doktor dedi ki bol sıvı almamız gerekiyormuş, bir de çatlak kremi kullanmalıymışız. Eğer cildimiz kurumazsa çatlak olmazmış. Benim çatlaklarım yok ama her yanım o tüylerle kaplandı bu da yetmezmiş gibi annemin sürdüğü çatlak kremi gibi bir şeyi o küçük ressamlar her yerime sürüyor. Bunun adı vernix imiş. Bu beni sudan korumak içinmiş, ukala küçük ressam dedi ki, biraz daha bu suyun içinde kalırsam buruş buruş olacakmışım.

20 hafta yaşıma girdiğimde beni şaşırtan başımın üzerinde çıkan saçlar oldu, onlara alışamadım bir türlü. Bu aralar karnım guruldamaya başladı, şu tatlı parmaktan mı acaba ne dersiniz? Kemiklerim çok güçlü olduğu için hareket edebiliyorum, bir de anneciğimin sesini duyduğumda o da beni duyabilsin diye bağırıyorum ama duymuyor, ben de onu tekmeliyorum böylece benimle konuşuyor. Ona boyumun 25 cm. kilomun 340 gr. olduğunu söyledim. Annem aynanın karşısında kendi kendine konuşuyor “zaman ne kadar çabuk geçiyor, karnım epey büyüdü” diyor herhalde benim onun göbek deliğiyle aynı hizada olduğumu fark etti, her yaşımda bir cm. yukarı çıkacağım, göbeğinden geçen o çizgi koyulaşmaya başladı, ama doğumdan sonra tamamen kaybolacakmış. Biz çok sağlıklıyız; anneciğim gereksiz kalori almıyor, iyi besleniyor.

21 hafta yaşındayım; bir keresinde ben çok yaramazlık yapıyordum sonra tanımadığım bazı sesler duydum, çok güzeldi, sessizce dinledim, anneciğim babacığıma “galiba senin gibi sanatçı olacak, Vivaldi’yi çok seviyor” dedi, o sesin adı “müzik”imiş, Vivaldiyi tanımıyorum ama, artık annemle hep müzik dinliyoruz, müzik dinlemeyi çok seviyorum, bazen dinlerken uyuyorum, annemde mutlu oluyor. Anneciğimin ayak ve ayak bilekleri benim büyümemden dolayı şiştiği için hep dinleniyoruz. Babam dedi ki eğer yüzünde ve ellerinde şişme olursa doktora gitmemiz gerekirmiş. Kalbim çok çalışıyor, sürekli kan pompalıyorum ama yine de bu aralar yavaş büyüyorum, sadece 400gram oldum.

22 hafta yaşındayım ; Ben bir muz kadarmışım, muz denen şey mide yakar mı annemin midesi yanıyormuş, bir de diş etleri şişiyormuş, babam “bu kadınlar hep böyle, her şeyden şikayet ederler” diyor. Kendi kendine de “sabırlı ol, hepsi geçecek” diye tekrarlıyor sürekli, o böyle kendi kendine konuşunca çok komik oluyor. Ben yaklaşık 500 gr. olmuşum, anneciğim uzun süre ayakta duramıyor, ve yürümeye gittiğimizde o alçak topuklu ayakkabı giyiyor. Çünkü beli ağrıyor, hamileyken vücudunun ağırlık merkezi sürekli değişirmiş, biraz oturuyoruz sonra ayağa kalkıyoruz, biraz ayakta duruyoruz sonra tekrar oturuyoruz, ben daha çok yoruluyorum. Omurgalarım ağrıyor. İyi ki otururken dizlerini kalçasından yukarıda tutuyor, böylece ağrılarım geçiyor.

23 hafta yaşındayım kocaman oldum ama annem hala şikayet ediyor ne zaman büyüyecekmişim, bacakları şişiyormuş şimdi de , o da yatıyor, benim için daha iyi oluyor yine müzik dinliyoruz hatta kitap bile okuyoruz, anneciğim anne karnında çocuğun eğitilebileceğine inandığından sürekli okuyor, bir çok şey öğrendim. Bazen müzik onu çok etkiliyor ve ağlıyor, ben de kızıyorum ters dönüyorum, doktor da hemen ona bunu söylüyor, çok üzüldüğünü görünce yine dönüyorum, neden üzülüyor ki, hep aynı şekilde duramam tabi ki canım sıkılıyor. Doktor ona benimle konuşmasını onu duyabilmem için orta kulağımın gelişimini tamamlamaya başladığını söyledi, ben bunu zaten biliyordum, o kadar çok gürültü var ki burada kendimi bile duyamıyorum, bağırdım ama beni hiç dinlemiyor, sonra neden tekmeliyormuşum. Tekmelerim işte….

24 hafta yaşımdayım artık çok hareket edince terliyorum ve hasta olduğum içinde öksürüyorum, bir de şu tatlı parmak yok mu hep onun yüzünden hıçkırıyorum. Ben hıçkırınca anneciğim de tekme attığımı zannediyor. 33 cm boyu 570 gr. ağırlığı olan biri buraya nasıl sığar, ne kadar daha var öteki dünyaya gitmeme öfffff bir an önce anneciğimi ve babacığımı görsem, dün gece anneciğim uyurken babacığım beni okşadı benimle konuştu, hatta anneciğimin huysuzluklarını anlatıp beni uyardı. İkisini de çok seviyorum. Bir de şu doktoru çok merak ediyorum, düzenli olarak onu görmeye gidiyoruz. Şimdi de anneciğimin şeker tarama testi olması gerekiyormuş.

25 hafta yaşındayım; anneciğime kramp denen bir şey gelip ağrı yapıyormuş o da ağlıyor, futbol topu kadar büyüdüm, anneciğim diyor ki beli ve bacakları zonkluyormuş, zonk ne demek? Zonk sesini duyunca bacaklarına buz koyuyor ya da duş alıyoruz. Yine de geçmezse doktorumuzun verdiği ilaçları alıyoruz. Babam çok heyecanlı bir şekilde geldi bu akşam. Anneme bağıra bağıra “ biliyor musun üç boyutlu ultrason varmış” dedi. Yani benim çeşitli açılardan görüntülerimi alıyor, bu görüntülerin arasını bilgisayar kendi dolduruyor, bana benzeyen bir görüntü ortaya çıkarıyorlarmış. Ama doktorumuz bunu bize söylemişti çok önemli bir şey değilmiş. Babacığım beni görmek için sabırsızlanıyor herhalde.

26 hafta yaşındayım; artık 750 gramım cildimin altında yağ birikiyormuş. Kollarımı ve bacaklarımı çok hareket ettirdiğim için anneciğim çok kızgındı, annesiyle konuşurken bağırıyordu, çok korktum neden bu kadar sinirleniyor ki. Babacığımın dediğine göre bunların sebebi ani kasılma ve gevşemeler hissetmesi imiş. Bunlara Braxton-Hicks kasılmaları deniyormuş. Kasılmalar ağrılı olunca anneciğim benim sürpriz yapıp erken geleceğimi düşünüyor, ama ben ona kızdım erken gelmeyeceğim. Bazen de anneciğimin adet sancısına benzer kramp tarzı ağrıları, bel ağrıları, akıntıları, barsak krampları oluyor, herkes yine benden şüpheleniyor, dedim ya ben erken gel-me-ye-ce-ğim. Akciğerlerimdeki hava keseciklerim bile oluşumunu tamamlamadan, beynimdeki görme ve işitme dalgaları tam anlamıyla faal olmadan nasıl gelirim.

27 hafta yaşındayım; kalbim çok hızlı atıyor. ( 120-160/dak.), aydınlıkken anneciğimle yürüyoruz, karanlıkta yürüdüğümüz zamanlar babacığım da bizimle oluyor, annem çok su içiyor, onun yüzünden çok kilo alıyorum buraya sığmıyorum. Ben de annemin karnında yukarı doğru tırmanıyorum sürekli, bu nedenle derin nefes alırken zorlanıyormuş, ama bu beni etkilemiyor, hamile olunca bazı hormonlar onun daha sık nefes alıp vermesini sağlıyormuş, böylece bende bol oksijen kullanabiliyorum. Sürekli kilomu konuşuyorlar 950 gr. olmuşum, babacığım gibi çok oburmuşum, çok kilo almışım, demek ki ben ona benziyorum, onu daha çok merak etmeye başladım.