bebek şekerlerimiz

Artık 32 haftayı da geride bıraktığımız için bebek şekeri işine yavaştan başladım. Daha önce malzemelerini Eminönünden almıştım. Artık malzemelerin bir araya getirimesinin günüdür deyip iki farklı kese yaptım. Aralarında kararsız kaldım diyemeyeceğim aslında, ikinci model gayet sade oldu onun için çok hoşuma gitmedi. İlki ise küçük kurdelalar ile uğraşmak vakit alıcı diye biraz zor olacak gibi. 70-80 tane yapmak kaç vakit alır bilemiyorum.

Yapılışına gelince, aşama aşama koyardım ama o kadar basit ki. O yüzden bitmiş halini bir de şekersiz koyacağım. İki renk kurdelayı üst üste koyup fiyonkları hazırladım. bir metre kurdeladan 4 tane çıkartabildim. Daha sonra hazır aldığım kalpleri onların üzerine soğuk silikon ile yapıştırdım. Biraz kurumaya bırak en son da keselerin üzerine yapıştırdım. Kurutup şekerlerini öyle koydum içlerine.

Bir değişik fikir bağlama noktalarına nazar boncuğu koymak ama onu da canım kocam beğenmediği için modelleri yukarıdaki iki tane ile sınırlamak zorunda kaldım :)

Şekerler ise şimdilik böyle içine kahverengi koymayı düşünmüyorum. Merak eden arkadaşlarım var onlara hemen göstermek için koydum şekerleri. Aslında ya bir mavi büyük ve 3 beyaz küçük badem şekeri koyacağım ya da büyük bir beyaz bir mavi badem şekeri. Şekerler uzun süre dayanabiliyor benim bildiğim ama yine de son zaman koymakta fayda var.

En son ve kararsız kaldığım konu ise üzerine yazılacak yazı. Yazısını da tamamladığımda herşey süper olacak. O zaman sepeti ile birlikte bir kere daha son halini koymaya çalışırım.

teşekkür

31+2 olduk maşallah. Küçük kurbağam büyüyor büyümesine de beni de yormaya başladı. Aslında psikolojik olarak hazır olduğumu sanıyordum zorlu günlere ama öyle değilmiş. İnsan başına gelmeden anlamıyor. Yeni favorim mide yanmaları, ya da halk arasındaki tabirle oğlumun saçlanması. Bizimkisi sırma saçlı olacak herhalde iki gündür hayat burnumdan geldi. Daha önceleri kurtarıcım olan soda hiçbir işe yaramıyor. Antireflü ilacı Renie ise 2 saat ya etki ediyor ya da etmiyor. Hiç yemek yememek bir çözüm olabilir. Yarın bunu deneyeceğim :P

Oğlumun normal doğum için aşağıya inmesine daha en az 5 hafta olduğunu düşünürsek bir arkadaşımın söylediği gibi Renie yi kafama dikerek içmeye başlayacağım sanırım. Bugün bir yerde okudum yeşil mercimek kavurup yemek işe yarıyormuş diye. Artık işim kocakarı ilaçlarına kaldı ve ben denize düştüm yılana sarılmak çok şaşılacak bir durum değil. Ne duyarsam yapacağım bundan sonra. Tavsiyesi olanlardan da her türlü fikre açığım...

Dün gecenin yeni şenliği ise uykuyla ilgili. Sağ sol kesmedi ne yaptıysam olmadı uyku pozisyonu bulamadım, oysa hamilelik öncesinden bile çok uykum var bu aralar, ama bunun çözümü mide meselesinden daha kolay oldu, oturarak uyumak. Hiç kimse günün birinde oturarak uyuyacağıma beni inandıramazdı ama dün gece uykumun yarısını salonumuzda oturarak tamamladım :) Gündüz gayet dinlenik uyandığımı göz önüne alınca çok verimli bir uyuma şekli imiş.

Şikayetleri bırakalım ve başlığımızın konusuna geri dönelim. Oğlum daha doğmadan arkadaşlarımız bizi düşünmüşler ve hediyelerini almışlar çok saolsunlar. Şenizim bizi taaa Amerikalardan unutmamış çok çok teşekkür ederim. İki gündür telefonla ulaşma çabalarım sonuç vermedi buraya yazayım bari ve ilerleyen günlerde yeniden deneyeyim ulaşmayı sana Şenizcim. Oğlumu düşündüğün için çok teşekkürler bayıldım hediyene. Sarıya da bayılırım bu arada çok hoşuma gitti. İnşallah doğunca sana bebeğimin üstünde de göstermek kısmet olur bu kıyafetleri.

Şenizi anınca eski günlere gittim. Şeniz ile tanışmamız 2006 Ağustos'ta İspanya'nın bir sahil kasabasında oldu. (Viva Malaga) Aslında çok çabuk arkadaşlık kurabilen bir insan değilimdir ama Şeniz ile enerjimiz o kadar birbirine uydu ki. Orada tanışmış gibi değil de yılların arkadaşıyla beraber gitmişim gibi bir zaman dilimi geçirdik. Aslında daha gitmeden Özlem Şenizle ilgili bir çok şey anlatmış olsa da Şenizi gözle görüp tanımak lazım. Anlatılmaz yaşanır denir cinsten :) Eğer hala "dolor" kelimesi aklımda ise bu senin sayende arkadaşım. Tabi bir de Malagadaki tüm Zara ve Mangoları talan etme çabamızı, yelpazelerimizi unutmamak lazım. Bir tane de fotoğraf eklemeden geçemeyeceğim. Kapanışı yaptığımız Malaga festivali Enrique Iglesias konserinden. Bize yaz okulunun bir bonusu diyelim :)

Bu son bölüm kardeşçiğe itaf olunur. Benim son halimi merak edip duruyordu. Aslında bu bloga yazma sebeblerimden birisi de kardeşim. Evin ilk hamilesi olunca yakından izlemek istiyordu beni ama farklı şehirlerde oturduğumuzdan çok az görüşmek kısmet oluyor, ben de oğluma hatıra bırakmanın yanı sıra hem o, hem annemler hem de Yasser'in ailesine görsel bir şeyler sunup onları da olabildiğince hamileliğime katmak istedim. Yukarıdaki ile karşılaştırınca ne kadar da zayıf görünüyorum. Bu aralar bir de bu başladı, çok çirkinleştim sendromu... ama fiziksel sıkıntılarımı aşamadığım için psikolojik olanlara sıra gelmiyor :)

babacığa küçük bir jest

30+5 olduk bugün ve doğuma takriben 65 günümüz kaldı. Benim geceleri uyuma pozisyonu dışında bir sıkıntım yok çok şükür, havalar serinlediği için uyku da uyuyabiliyorum, şişliklerde gittiler. Başım sadece kramplar ile belada. Magnezyum kullanmama rağmen geçen sabah iki ayağıma birden kramp girdi. Canım kocam bundan öncekileri bağırmadığım için kramptan saymıyordu ama bu sefer bağırışıma mutfaktan koşup gelmek zorunda kaldı :)

Üzerinden bir ay geçtiği için tetanoz aşımızın ikinci dozunu vurulduk bugün. Küçük kurbağam ise artık sert hareketler yapıyor. Hiç canımı yakmadı ama şimdiye kadar. Eskiden yerini tam kestiremezdim artık karnımın neresinde yattığını çok rahat anlayabiliyorum orasını öyle sertleştiriyor şişiriyor ki. Bende eli mi kolumu kafasımı bilmeden seviyorum onu. Artık yiyeceklere de tepki veriyor. Süt içtiğim zaman meyve yediğim zaman bir deprem kopartıyor içeride :)

Geçen hafta son gezmelerimizi de yapıp bu defteri kapattık. En azından uzun mesafeler için. Zaten Ramazanda Sultanahmete gitmek dışında iftarlar haricinde bir yere gittiğimiz de olmuyordu. Bu sene benim yorulmalarım Sultanahmet gezimizi bile yaptırmayacak büyük ihtimalle. Kapanışı çok uzun zamandır isteyip te gidemediğimiz Dolmabahçe Sarayı ile yaptık. Hala öğrenci kimliklerimiz geçerli iken çok güzel oldu. Rehberler eşliğinde sarayın selamlık ve harem bölümlerini gezdik. Selamlık bölümündeki rehberimiz çok iyi olduğu için epey eğlendik ama Harem kısmındaki rehberimiz kendini gezdirdi desem yeri. Yaptığı işi çok rahatlıkla herkes yapabilir. O yüzden çok eğlenceli olmadı Harem. Ben çok yorulsam da kapanışımız güzel oldu. Bundan sonra İstanbul'a ne zaman gideriz sadece Allah bilir :)

Yukarıdaki t-shirt ün ilginç bir hikayesi var. Geçen haftalarda bebek.com sitesinde ödüllü bir anket doldurmuştum. Oğlumun şansına bir hediye kazandığımı öğrendim. Hediyenin ne olduğunu öğrenince çok ama çok şaşırdım. Simply Colors isimli bir firma var. Bebek ve çocuk ürünleri satıyorlar. Benim görebildiğim sadece internet satışları var bir de büyük fuarlarda oluyorlar. Sitelerini uzun zamandır takip ediyordum ama bir türlü alışveriş yapıp yapmamakta karar verememiştim. Sonuç olarak onlardan üsteki t-shirt kazanmışım. Bebek.com bana t-shirt hediye etti, ben de babamıza küçük bir jest yapayım dedim. Hemen siparişimi verdim ve heyecan ile beklemeye başladım. Bu arada babamıza da az biraz çıtlattım kendisine bir süprizimiz olduğunu. Sonuç hediyemiz geldi ve babamız çok beğendi küçük jestimizi. Bende gelen ürünün hem kalitesine hem de sonuca bayıldım. İşte babamıza jest kısmımız t-shirt ün arkasında gizli :)

Biliyorum okumuyor blogumuzu ama yine de ben buradan babamıza kocaman kocaman teşekkür edeyim. Hamileliğimi öğrendiğim günden beri beni ve bebeğimizi rahat ettirmek için yaptıkları, bebeğe alınacaklar konusunda anlaşamasak bile gönlümü kırmadan her istediğimi alıp bulmaya çalıştığı, benim sırt üstü yatmak zorunda kaldığım haftalarda her akşam eve gelip yemekleri bile bizim için yaptığı ve sayamayacağım daha bir sürü şey için hem ben hem oğlum çok teşekkür ederiz. Küçük kurbağa senin gibi bir babaya sahip olacağı için öyle şanslı ki.

hem 8. ay hem de Ramazan geldiii

Ramazan ayının gelmesine sadece 3 gün kaldı. Ekstra bir heyecan ile bekliyorum bu sefer günlerin geçmesini. Her ramazan ayı bende çok büyük bir huzura sebep oluyor, bittiğinde nerede ise bir ay kendime gelemiyorum o ruh halinden çıkmak istemiyorum. Bu sene ise oruç tutamasak ta oğlum karnımda beraber geçireceğiz bu ayı. Ramazan ayının diğer bir önemi de bitiminde doğum çok yaklaşmış olacak. Şimdiden herkesin Ramazanı mübarek olsun.

Biz son 10 gündür çok işler yaptık ama yazıp bloğa koymaya vakit olmadı. Cuma günü 29+2 iken kontrolümüze gittik. Oğlum 1573gr ve 39 cm. Bana sanki az kilo almış gibi geldi, ben geçen ay çok beslenemedim. Ne yemek yapasım ne de yiyesim vardı. İştah konusunda bir ilginç hal var üzerimde. Canım doğru düzgün şeyleri yemek istemiyor, küçük porsiyon ama kalorili şeylere meyilliyim. İştahın az olması tabi kilomun artmadığı anlamına da gelmiyor. 10 kg. umu da aldım 11 kiloma doğru ilerliyorum :P Düzenli yemeğe geçiş için herhalde anneanneyi bekliyoruz. Onun lezzetli yemeklerini özledik çok.

Oğlum doğum pozisyonundaydı ama haftası daha çok erken kendini sabitlemesi için. Şimdi ise 30+1 olduk. Doğuma takriben 70 gün kaldı. Doktorumuz herşeyin yolunda olduğunu söyledi. Babamız ise 5 günlük kısa bir tatil almıştı, nerede geçirsek diye çok düşündük hem yakın olmalı hem bana yorucu olmamalı, hem serin olmalı gibi bir sürü kriter sıralayıp en sonunda Abanta gitmeye karar vermişken hiç yer bulamadık. Sonunda bizim nerede ise tescilli tatil mekanımız Yalovaya gitmeye karar verdik iki günlüğüne. Bizim için en ilginç kısmı ise ilk defa arkadaşlarımız ile bir tatile çıkmaktı. Her tatile iki kişi çıkan bizim için çok güzel ve çok hareketli geçti. Arkadaşlarımızın kızları Çağla ile vakit geçirmek, yemek yeme(me) maceralarına tanık olmak, oğlumuz olunca onunla da böyle tatillere çıkıp gezeceğimiz hayallerini kurmak çok güzeldi.

Üç gün önce de doğum günümü kutladım. Artık 29 yaşındayım :( Bakış açısına göre 30 da denebilir ama ben 29 u tercih ediyorum tabi. Öyle çok özel kutlamalardan hoşlanmadığım için pastamızı alıp evde kutladık arkadaşlarımız ile. Küçük Emir artık kocaman olmuş, sevmeye kalkınca ağlaması annelik konusundaki motivasyonumu yerle bir etti :( ama napalım. Tabi her çocuk gibi Yasser'le arası gayet iyiydi. Üç aylık bebek nasıl oluyor da bunun ayırımını yapıyor bir anlasam? Bana ağlarken ona nasıl gülebiliyor. Sanırım oğlumuz gelince evde babayla bizi birbirimize düşürecek. Babamız ile arasının benden iyi olacağına adım gibi eminim...

Bu yazıda alışveriş yok çünkü biz kendimize zaman ayırdık bu aralar. Bebek mağazası gezmedik. Zaten baba da gereğinden çok aldığımı düşünüp istemiyor başka şeyler almamı. O yüzden bebek mağazalarına yaklaşamıyorum bile kendimi kontrol edemem de alırım diye. Bebek kıyafeti alamamak beni ayrı tutamadı tabi bu işlerden. Artık vaktidir deyip kuzunun bütün eşyalarını yıkadım daha çok erken diyenleri dinlemeden. Şimdi bir de ütüleyip yerine yerleştirirsem başka işi kalmayacak, sonra da hastane valizimizi hazırlayacağız. Ona daha 2 haftamız var tabi.

Resimsiz yazı olmaz, resim olarak ta benim en son "en hamile" halim :) 8. ayın başında böyle olduk. 9. ayda ne olacak merak etmiyorum desem yeridir.

uykusuzluk ve sıcaklar üzerine

29. haftayı bitirip 30. ya başlamamıza sadece 1 gün kaldı. Yedinci ayı bitirmemize ise 10 gün kaldı. Hamileliğin en can alıcı kısmına yaklaştığımı bu aralar nedense daha çok hisseder oldum. Geceleri uykusuzluk çekmek, uyumaya çalışırken uygun pozisyonu yakalamaya uğraşmak son bir haftada beni yordu. Eğer gün içerisinde kendimi çok yorarsam gece daha iyi uyuduğumu da farkettim ama çocuklar gibi bütün gün kendime iş icat etmem kendimi yormam çok kolay olmuyor. Zaten uykuya zor dalan bünyem bir de aklına tezi ve doğumu da takarak daha bir uzaklaşıyor uyuma eyleminden. Ne süt içmek ne duşa girmek uyumamakta ısrar eden beni uykuya itemiyor maalesef. Ancak bayılacak kadar kötü olduğumda uyumak çok kolay oluyor. Sıcaklar ise ayrı dert. Yazın başından bu yana havalar çok güzel gidiyordu, kısmetime havanın beni zorlamadığını düşünüyordum ki. Geçen hafta herşey değişti. O kadar nemli bir hava var ki. Hiç bir şey yapmak mümkün değil, mecbur oturup sıcakların geçmesini bekliyorum gündüzleri. Sıcak yüzünden ciddi şekilde su topladı vücudum. Sürekli uykulu ve yorgun hissediyorum kendimi.

Geçen hafta oğluma çok güzel bir uyku tulumu ile banyo havlusunu aldım. Anneannemiz hala banyo havlusunu aldığımı bilmiyor çünkü o almayı çok istiyordu. Bende düşünüp taşınıp banyo havlularının en iki tane olmasının daha uygun olduğunu düşündüm ve aldım ama kırılacak diye söyleyemiyorum ona aldığımı :)

(Gecenin notu: Anneannemiz de yazı geçirdikleri Geliboludan havlusunu almış. Bana bugün söyledi, bende ona aldığımı söyledim :) Gizlimiz saklımız kalmadı çok şükür :))

Uykusuzluğun çekilebilir tek yanı, geceleri evi beklerken artık yapılabilecek çok güzel bir hobim var. Geceleri de bilgisayar önünde geçirmek istemediğimden tek alternatifim televizyondu. Yaz aylarının başından bu yana tüm kanallar kötü yayınlar yapma konusunda anlaştığından o da gayet verimsiz gidiyordu ki, Olimpiyatlar başladı. Hayatımda ismini cismini yeni duyduğum spor dalları ile tanışma fırsatı buldum. Çinlilerden gözüm korktu. Sanırım 5-10 sene içinde hepimiz Çinliyiz diye bağıracağız. Adamların el atmadığı spor dalı yok, hepsinde de geyet başarılı çıktılar. Bir koşuda zencilere kafa tutabilen yok :) Usain Bolt'un göl kıyısında koşuya çıkmış rahatlığı ile yarış kazanması ayrı bir olaydı.

Eğer dedikleri gibi bebekler anne karnında bir şeyler duyup hissediyorlarsa benim oğlanın çok ciddi bir spor alt yapısı oldu. Sanırım olimpiyatlardan etkilendi ki 28. haftayı bitirmemiz ile beraber tekmelerini sertleştirmesi ve sıklaştırması bir oldu. Bu kadar çok yüzme yarışması seyretmenin cezası bu olsa gerek. Oğlumda kendi çapında her seferinde birinci geldiği bir dizi yüzme yarışına katılıyor :) Phelps 8 altın madalya aldığı sıralarda oğlum 18. madalyasına doğru yüzüyordu :)

Sanırım doğum pozisyonunu aldı. Tekmeleri artık kemiklerimin hemen altında kendisini ise karnımın çok altında hissediyorum iki gündür. Bu pozisyonun bir iyi bir kötü tarafı var. Kafasını midemden çektiği için iki gündür mide yanması yok ama artık kafası bacaklarıma daha çok baskı yapıyor. Unutup uzun süre oturursam, kalktığımda düzgün yürümek çok zor oluyor. Göbek ise kendini aşmış durumda, her geçen gün beni hayrete düşürüyor. Aslında büyüklüğü ile ilgili hiçbir sıkıntım yok ama artık yere eğilmek çok zor oluyor. Elimden bir şeyi yere düşüreceğim diye aklım alınıyor.

Şimdilik bizden haberler bu kadar. Fotoğraflarımız ile beraber en kısa zamanda geri döneceğim. Daha Eminönünden aldıklarımızı bile fotoğraflayamadım. Tembellik hat safhada.

(Gecenin ikinci notu: Fotoğraflarımız ile döndüm çok şükür. Hala tümünü fotoğraflayamadım ama şimdilik sepetimiz ve kapı süsümüz ile idare edeceğiz. En kısa zamanda küvetimizi de çekip koyacağım. Bir de bebek şekeri olayımız var tabi. Onun üzerindeki dizayn çalışmaları devam ettiği için fotoğraflayacak bir şey yok daha. )

Aşağıdaki ise bebeğimize gelen ilk hediye. Benim masterdan arkadaşım, yakışıklı Arda'nın annesi Zerrin teyzemizin hediyesi. Bizim buralara süpriz bir şekilde yolları düştü görüştüğümüze çok sevindim. Gelirken de kesesine bereket çok güzel bir tulum almış. Sarıya da bayılırım. Onların yanında açamadım ayıp olmasın diye ama çok beğendim ve tekrar tekrar teşekkür ederim.

Cuma günü doktorumuz ile randevumuz olacak inşallah. Bir ay olacak nerede ise ve özledim oğlumu çok. Bakalım boyu posu kilosu nasıl olmuş.