Not: Yazının sonuna bir iki tane fotoğraf koydum. Filistindeki kayıplar ile ilgili. Eğer canınızı çok yakacağını düşünüyorsanız yazıyı da okumayın, resimlere de bakmayın.
Not 2: Ben bu yazıyı bitirdikten hemen sonra ateşkes olacağına dair bir haber okudum. İnşallah öyledir ve daha fazla insan hayatını kaybetmez ama ölenlerin hesabını kim soracak.
Bugünlerde Filistinde çocuk olmak zor hem de çok zor. Çocukların doğasında var mutluluk, onun için çabuk güler, herşeyden eğlenirler. Bugünlerde televizyonda gördüğüm çocukların hiçbirinde gülümseme yok. Bırakın gülümsemeyi hepsi ağlıyorlar. Hepsi korkuyorlar. Ölüm nedir bilmeseler de çoğu o bombaların, o uçakların çıkarttığı seslerden korkup ağlıyorlar. Küçücük ruhlar, küçücük bedenler neleri kaldırmaya çalışıyor. Bunların yaşayan çocukların yarın öbür gün hangi psikolojiye sahip olacağını kim bilir.
Aslında hangisi daha zor bilmiyorum. Filistin'de çocuk olmak mı, anne-baba olmak mı daha zor? Bundan bir sene önce olsa ne cevap verirdim bilmiyorum ama çocuk sahibi olmak bir başkaymış. Filistinde anne-baba olmak daha zor bugünlerde. Evladının ruhunda açılan yaraları seyretmek, onu doğru düzgün besleyememek, koruyamamak. Elin kolun bağlı, tek yardımcının Allah olduğunu bilip hiçbir yere kaçamamak, kapana sıkışmak zor çok zor. Hele dün gördüğüm manzara içimi yaktı kavurdu. Bir baba üç evladının cesedi başında. En büyükleri anladığım kadarı ile 6 bilemedin 7 yaşında. Anneleri ile birlikte katledilmişler. O adamın ağlayışı, yakarışı dilini bilmesem de içime işledi. Gözümün önünden gitmiyor. O evlatların hali, o babanın ızdırabı. Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor, oturup ağlıyorum. Elimden başka bir şey gelmiyor. Bir ağlayabiliyorum bir de dua edebiliyorum.
Akşam oğlumu emzirirken oradaki insanların durumlarını hayal etmeye çalıştım. Oğlumu emzirmeye çalışıyorum tepemden bir savaş uçağı geçiyor ya da biraz ötede bir bomba patlıyor. Yerine yatırıyorum uyusun diye bende yatacağım o da ne bir savaş uçağı daha geçiyor. Uyku tutmuyor gözümü. Elektirik yok, su yok. Yemeğe yemek ya çok az kalmış, ya da tamamen bitmiş. Şehrin çeşitli yerlerindeki akrabalarım ölümü diri mi bilmiyorum. Dışarıya ekmek almak için çıkan kocam dönecek mi belli değil. Hayal ederken bile yüreğim parçalandı.
İşin politik tarafı ise ayrı rezillik. Türkiyede çok ciddi bir tepki varken bu vahşete, bazı yazarlar şahane evlerinde şahane kahvelerini yudumlarken "herkes susarken bizim başbakanımız neden bu kadar çok konuşuyor" diye tepki gösteriyor. "Ateşkes anlaşmazını bozan taraf Filistin (Hamas) kendi arandı da diyorlar. Cahillik para ile olmadığına göre konuşmakta da serbestler. Hayatında o bölgeye adım atmamış, olayların gidişini Amerikan medyasından seyretmişsen böyle konuşmak elbette kolay. Bir de duymaktan hoşlanmayacakları acı gerçekler var. Yıllardır İsrail ile Filistin bir çok anlaşma imzalar, anlaşma şartlarının illa bir ya da ikisini İsrail mutlaka uygulamaz. Huyudur bu. Filistin sesini duyurmaya çalışır ama siyonistlerin elindeki medya kuruluşlarından, yeri geldi mi dinden imandan bahsedip, seni beni beğenmeyen, kendini Müslüman sanan Arap ülkelerinden aradığı sorduğu yardımı bulamaz. Filistin açlıktan hastalıktan bitkin düşer. Elde son çare kalır savaşmak. Göz göre göre yavaş yavaş ölmektense savaşmak. Ve bunların sonunda da terörist Hamas olarak isimlendirilir. Televizyonlarda çok sordular bir de ben sorayım. Bundan 20 yıl öncede mi Hamas vardı? Hamas'ı yaptıklarıyla kim yarattı?
Hayatınca hiçbir canlıyı öldürmemiş, gözleri kendine bakıyor diye balığa el süremeyen, karıncaların üstüne basacak diye korkudan yollarda zıplaya zıplaya yürüyen ben, her ne kadar gönlünden ilk, her kim olursa olsun asla kan dökülmemesi, hiç kimsenin özellikle de herşeyden habersiz çocukların acı çekmemesi ve bu sonu olmayan savaşta canını kaybetmemesini istese de, son olanlardan sonra o askerlerin girdikleri o topraklardan dirilerinin çıkmaması için bol bol dua ediyorum. Sebeb mi ne? İşte buyrun öldürdükleri Hamas militanlarının resimleri............
