Görüyorum görüyorum. Allahım çok mesudum

Bu çocuk neden ağlıyor?

Hatta ağlamak sökmeyince küsüyor?

dondurma canavarı annesinin dondurmasından bir yudum daha alabilmek için....

Ben ya artık bu çocuğun yanında dondurma yemeyeceğim ya da ona da bir külah dondurma almak şart olacak

Evettt kendisi çok göstermek istemese de gördüm. 5 aydır yolunu özlemle beklediğimiz, benim ısrarla ben işe başlayınca çıkaracak biliyorum dediğim diş sonunda göründü. Babası da çok şükür bizim çocuğun da dişleri varmış diye seviniyor. (O toptan ümidini kesmiş eğer biraz daha çıkmazsa doktora götürelim artık diyordu.) Ailece pek mesuduz. Yaşıtları 5. 6. dişlerini çıkartırken bizim bu tek dişe bu kadar sevinmemiz komik kaçsa da. Oğlanın dişini ilk keşfeden babası olduğu için ona ne hediye alacağını tartışıp duruyoruz.

Sağ alt diş ile başladık. Ateşi olmadı ya da biz buranın cehennem sıcaklarından ateşini anlamadık. (Hiç yazmadım di mi Paris yanıyor hem de ne yanmak 33-35 derece, havası soğuktur diye yanıma sadece bir iki kısa kollu tshirt ve ince tek etek aldığımı bunun yerine 10-15 tane kazak getirdiğimi bunun için şimdi kendime bol bol küfür ettiğimi de yazmadım di mi)

Huysuzlanmasını da yeni hayatına adapte olamamasına yormuştuk. Umuyorum devam dişleri bizi bu kadar bekletmezler de çabuk çabuk geliverirler....

Sonunda ilk keşif turundan kareler....

Peki ya Ahmed ne olacak?

Tarkanın Annesi `ne güzel işleri oralarda yola koymuşsunuz biz burada zorlanıyoruz` diye yazınca yazdığım yazıyı bir kere daha okudum. Ahmedin düzeni kısmında herşey ne kadar tozpembe görünüyor. Bunun sebebi kesinlikle ben olmasam da seviniyorum tabi. Düzene girmesinin tek sebebi kendisi. Ahmed düzenini öyle yüksek sesle istiyor ki vermemek elde değil. Vermezsek kafamızı şişirene kadar ağlıyor. Yemekse yemek onun istediği saatte uykuysa uyku. İkisinin de gecikmesine tahammülü yok. Ama maalesef onun dışındaki işler hemencecik yoluna girdi denemez.

Ben bu işi kabul ettim edeli herkesin ilk sorusu "peki Ahmed ne olacak?"tı. Aslında bu soru benim de en çok kafamı kurcalayan soruydu. Yasserin bu konuda epey destek vermesi içimi rahatlatmıştı. Bir yolunu bulacaktık. Herkes nasıl başa çıkıyorsa biz de öyle yapacaktık. En nihayetinde ne ben çalışan ilk anneydim ne de Ahmed annesi çalışırken başkası tarafından bakılacak ilk çocuk. Durumumuzu zorlaştıran tek konu ise Yasserin hala Fransada bir işinin olmaması ve Türkiyedeki işine geri dönecek olması. Şimdilik babası bizimle olduğu için babası ilgileniyor ama o gidince ne yapacağımız biraz muallaktaydı.

Veee sayılı gün çabuk geçermiş babası bu Çarşamba gidiyor hiç gitmesini istemesek te. Bari Ramazana beraber başlayalım dedim ama orada ki işleri geçiktikçe gecikiyor diye gitmesi gerek. Gönlümün bir yanı onu anlıyor diğer yanı ise bizi bıraktığı için çok mutsuz. Geldiğimden beri neredeyse hergün işe geldim ve oğlum babasıyla kaldığı için bir gün bile gözüm arkada kalmadı. Aynen anneannesi ile kaldığı zamanlarda olduğu gibi kafam çok rahattı. Arayıp nasıl diye sorma gereği bile duymadım çünkü çok iyi bakıldığından emindim.

Şimdi ise onu tanımadığım bir ülkede tanımadığım birine emanet etme durumum var. Bu çok zorlu bir şey. Dilini bildiği kendi ülkesinde bile evladını emanet edecek birini bulmak ne kadar zor çalışan annelerin hepsinin bildiği bir konu. Anneanne babaanne gibi alternatifi olanlar en şanslılar.

Sonuç olarak buraya gelir gelmez bakıcı araştırmaya başladık. Kime nasıl güveniriz derken birçok çocukla beraber bir kreş te olması bana en mantıklısı gibi gelmişti. Fakat durum şu ki Fransada kiminle konuşursak konuşalım aynı cevabı aldık. Fransa da kreş bulmak mı çooook zor. Anneler genelde hamile kaldıklarında gidip başvuruyorlarmış ve bebek doğduğunda tekrar gidip bebeğin doğduğunu bildiriyorlarmış buna rağmen 6-7 ay bekliyorlarmış. Biz de gidip başvuru yaptık ama Ekim 2010 a kadar dolu olduklarını buna rağmen sık sık kontrol etmemizi bir yer boşalırsa belki bir şansımız olacağını söylediler. Özel kreşler ise sadece yarım gün kabul edebiliyorlarmış. Elimize özel bakıcıların olduğu koca bir liste verip gönderdiler bizi sonuç olarak.

Yüzümüzü güldüren ise burada bakıcı işinin devlet güvencesinde olması. Birincisi bakıcılık yapmak isteyen kadın öncelikle bir sertifika ardından da doktordan sağlık raporu alıyormuş. Kapı gibi bir kontrat imzalıyorsunuz. Bebeğin yatacağı kalkacağı saat, televizyon izleyip izlemeyeceği izlerse hangi programları izleyeceği gibi her türlü şeyi tek tek yazıyorsunuz. Bakıcı bebeği kütüphaneye ve yaşına göre aktivitelere götürmekle yükümlü ve hepsi mutlaka ilk yardım kursu almış oluyorlar. Bebekleri evlerinde bakıyorlar ve genelde birden fazla çocuk bakılıyor aynı anda.

Liste kocaman dedim ya saydım bizim bölgede tam 172 kişi var. Ben iki günde kusana kadar google map ta hangisi yakın diye araştırdım. Artık sonlara doğru tüm bölge sokaklarını ezberledim diyebilirim. Şu google map hastane gibi bir şey oldu benim için. Allah ne eksikliğini göstersin ne de eline düşürsün denen cinsten.

Araya trajikomik not: Ben bu işi yaparken kocacağızım dediki "ben cuma namazına gitmek istiyorum yakın bir cami araştırır mısın?". Liste yetmezmiş gibi bir ona 20-30 tane cami aradım hangisi yakındır diye. Sonunda bir tane bulup haber verdiğim de adamcağızım bombayı patlattı. "Hmm peki orada cuma kılınıyormuymuş " diye. Ona o anda demedim ama içimden "be adam ben ne bilirim, google map ne bilir orada kılınıp kılınmadığını" dedim. Sonunda da Ahmed çok huysuzlandı diye gitmekten vazgeçti. Beni benden aldı.

Neyse herşey yine fena görünmüyor değil mi? Ama benim çilem biter mi hayırrrr.... Listede 30dan fazla kadın eve maximum 700 metre uzaklıkta görünüyor. Aldım yanıma Fransızca bilen birini başladık aramaya. Fakatt Ağustos buranın resmi tatil ayıymış. Hiç kimse yok. Herkes tatilde. Millet dükkanını kapatıp tatile gitmiş. (İlk başta patronuma beni niye her işin zor yürüdüğü bu ayda buraya çağırdı diye bol bol küfretsem de sonradan bunun buraya adaptasyon için en uygun olan ay olduğuna karar verdim. Affettim gitti.) Tek tük telefonu açanlar da ya dolular ya da Ekimden sonra müsait olacaklar ya da İngilizce bilmiyorlar derken. Elimizde bir tek kişi kaldı. Listeden Faslı bir kadın yeni sertifikasını almış o yüzden sadece bir çocuk bakabilmesine izin veriyorlarmış. Arap olması bizim açımızdan iyi en azından Yasser ile zor da olsa anlaşabiliyorlar. Evini gittik gördük. Yaşam tarzı az çok benziyor. Tek çocuk bakacak olması Ahmed açısından süper. Yeni olduğu için daha çok özen göstereceği açık. Fakat çok arayanı soranı varmış ondan karar vermesi gerekecekmiş. (Bakıcının çocuk seçtiği ülkelerde varmış vesselam) Çok şükür Ahmedi almak istedi ve yarın ya da öbür gün başlıyoruz. Yemeğini ben hazırlayıp götüreceğim. Fiyatlarını hiç yazmamayayım yanlız. Bu paraya ben Türkiyede bu çocuğu baktırır, evin her işini yaptırır, bir de baklava börek açtırabilirim eve gelecek yardımcıya. Bizde annelerin isteği üzerine yapılan adaptasyon süresi burada mecburi. Yani ilk gün ben de bütün gün onlarla olacağım. İkinci gün bir saat kaybolacağım ortalıktan falan derken bir haftada Ahmedi tam anlamıyla bırakabileceğim. İnşallah bizim için Ahmed için hayırlısı olacak.

Zaten annem gelip Ahmede bakmayı çok istiyor. Yasser dönünce annemin işlemlerini başlatacaklar hemen. Artık o gelene kadar Ahmed ilk bakıcı deneyimini de yaşamış olacak.

Bi daha not: Fotoğraf koyasım var çok ama elim bir türlü değmiyor. Kuzusunun şahane fotolarıyla en kısa zamanda döneceğim...

Bebek dostu mu? Buyur... o da ne ki?

Ahmed beyler kış bebeği olduğundan ve babasının ve benim bitmek bilmez tez meselelerimizin varlığından İstanbulda ve Gebzede bebekle çok fazla dışarı çıkıp bebek dostu mekanları test etme fırsatımız olmamıştı. Ahmed doğmadan önce Gebzede devamlı gittiğimiz bir kaç mekan bebekli hayatımızda da bize olabildiğince kolaylık gösterdiler. Eğer merdiven varsa garsonlardan biri koşarak gelir yardım ederdi falan.

Yolculuklar konusunda da arabamız varken çok sıkıntı yaşamamıştık. Evin önünde biner gideceğimiz yerde iner ve asansörleri kullanırdık. Arabayı sattıktan sonra bir iki kere Ahmedle dışarı çıktığımda da otobüs muavinleri sağolsun seve seve yardımcı oldular derken....... Yolculuk ile beraber bebekli olmanın sıkıntılarını yaşamaya başladık.

İlk macera Türk hava yollarında gerçekleşti. Benim THY ilk binişim. Daha önce farklı firmalar ile uçak deneyimim olmuştu ama THY ve bebek durumu ilk. Öncelikle güzel taraflarını yazayım. 0-2 yaş arası bebeklere sadece bilet ücretinin yüzde 10nunu ödüyorsunuz. Tabi kucağınızda seyahat etme şartıyla. Bu ücrete ücretsiz puset taşıma ve 10 kgluk bir valiz de dahil. ( Tabi benden çok eşyası olan bebeğin 10 kiloluk limitine nasıl sığabileceğimiz ayrı bir yazı konusu olmalı) Çok beğendiğim başka uygulama ise puseti hemen teslim etmeyip uçak kapısında veriyorsunuz. Yani uçağa binene kadar çocuğu nerede zaptederim derdi de yok.

Fakat.... 9 aylık ve mütamediyen herşeyi elleme konusunda gayettt ısrarcı bir bebekle o yol nasıl geçiyor onu ana babasına sormak lazım. Onu zaptetmeye çalışmaktan ikimizde bittik. Ve THY yolları ile sevmediğim kısma gelince. Yemekleri herkes ile beraber getirdiler. Oysa bebekli yolculara bu konuda biraz tolerans sağlanması gerekirdi. Kucağımızda bebek daracık koltuklar açılan tepsiler ve ikimizin önünde de Ahmedin elleme tutma isteğini çılgınca kışkırtan bir sürü tabak çanak. En azından birimizin yemeği önce gelseydi o daracık yerde hem Ahmede hem de onun yerlere atmaya çalıştığı şeylere mukayyet olma şansımız olacaktı. Duyun sesimi havayolu şirketleri...

Uçak işin basit kısmıymış aslında. Eyfeli neden beğenemedim sorunun cevabı aslında yine bu bebekli olma durumundan kaynaklanıyor. Şöyleki biz Parisin bir banliyösünde oturuyormuşuz. Kaybola kaybola Eyfeli iki saatte bulduk. Yanımızda bol bol mızırdanan pusetinden kalkmak için çırpınan bir çocuk ta bonusu. Bu iki saatlik gezimizin tren kısmı çok kötü değildi fakat metroya ulaşmaya çalışınca Parisin ne kadar da bebek düşmanı bir şehir olduğunu gördük. Hatta yürümeyi beceremeyen herkesin düşmanı. Hiçbir yerde asansör yok. Otobüslerin kapıları çok yüksekte. Tekerlekli sandalyeniz ya da diz probleminiz varsa Pariste metroya otobüse binmeyin. Kaç merdiven aşağı kaç merdiven yukarı şeklinde sayamadığım kadar çok yerde 10 küsur kilo Ahmedi 10 küsur kilo arabasını taşımaktan yorgunluktan bitmiştik ikimizde. Eyfeli gördüğümüzde bumuymuş dememize bu sebep oldu işte. Bunca çileye değdi mi? diye kendimizi sorgularken bulduk.

Paris hep hayallerimin şehriydi üniversite yıllarında bir gün gelecek para kazanacak ilk tatilimde buraya gelecektim. ("Sevgilim olmazsa seni götürecem" derdim anneme. "Söz parasını da ben ayarlayacağım." Dalga geçerek "inşallah" çekerdi. Kardeşim de "yaa ben para kazanmıyorum ben gelemeyecek miyim" deyip sızlanırdı. Annem gönlünü yapsın diye "madem benimkini ablan ödeyecekmiş seninkini de ben karşılarım" diye dalga geçerdi. Babam gezmekten nefret eder "gidin gideceğiniz yere ben evimde çok mutluyum" derdi.... Nereden nereye....... Bu işi kabul ettiğimde "bi daha bana burun kıvırma bak verdiğim sözleri geç te olsa tutuyorum götüreceğim seni Parise" dedim. Acı acı güldü bu sefer) Keşke ihmal etmeseymişim o zaman. Çünkü sinir küpü olmuş bir anne, belinin ağrısından yüzü düşmüş bir baba, herşeye saldırma hevesinden bütün meyvelerini yere düşürmüş bir velet ile romantizm hak getire. Tabi merdiven çilesi bitti mi hayırrrr... İndiğimiz istasyon bir tiyatro binasının orasıydı. Eyfeli karşıdan süper gören bir manzarası var. Eee Eyfele nasıl yaklaşır yakından görebiliriz. Ya da dinlenmek için bize çok cazip görünen çimenlere nasıl ulaşırız? Tabiki milyon tane merdiven inerek ve Ahmet beyler ile arabasını indirerek. Geri dönüş yolu nasıl ? Yine milyon tana merdiven ve "Daha da gelmem Eyfel kulesine mulesine" nidaları eşliğinde. Yani çocuksuzlar Parisi görmek istiyoruz diyorlarsa çocuktan önce işlerini halletsinler ya da çocuğu birine satıp gelsinler. Ailece tatili kaldırmıyor burası...

Sonuç kocamla sözleştik. Annemler ya da anneleri gelirse bir gün kocamla başbaşa geleceğiz. Bir de öyle romantizm bulmaya çalışacağız. Umut fakirin ekmeği misali. Hayal ediyoruz işte...

Yeni ülke, yeni şehir, yeni ev, ve sonuç yeni düzen çabaları

Geleli bir hafta oldu buraya. İlk günler hepimizin yorgunluğu ile geçti. Hem yorgunluk atmak hem de Ahmed beyler ile ilgilenmek biraz zor oldu ama çok şükür ki gelişimizin üçüncü gününde kendine düzene girmeye başladık. Türkiyedeki evimizde Ahmed hala bizimle aynı odada uyuyordu. Buradaki evin ayrı bir çocuk odası olması çok işimize yaradı. Hatta çok kalın perdelerı olduğu için odada gündüz bile gece havası yaratmak mümkün olduğundan hem de bebeğinin odasını ayıran tüm arkadaşların da dediği gibi, bizim odaya girip çıkma gürültümüz bittiğinden Ahmed tüm gece uyur hale geldi. (Kocaman bir MAŞALLAH). Bu hem onun gündüz hallerini hem de bizim gece dinlenikliğimiz ile gündüz ile daha kolay başa çıkabilmemizi sağladı. Gündüz uykuları ise eskisi kadar uzun olamıyor maalesef. Bunda sebep biraz da biziz. Sürekli dışarıda yapılması gereken işler var ve onu da alıp çıktığımız için, bir uykusunu evde alırsa diğerini dışarıda arabasında almak zorunda kalıyor ki bu ikinci uyku biraz kısa oluyor haliyle.

Beslenmesinde işinin de düzene girmesi iki üç günü aldı. Şimdiye kadar Ahmedi olabildiğince hazır gıdalardan uzak tutmaya çalıştım. Bu işlerden pek anlamam ama üzerinde iki yıl sonrasının son kullanma tarihi olan ürünlere nasıl katkı maddesi ya da koruyu madde konmadığına akıl sır erdirebilmiş değilim. Hele devam sütleri reklamlarında anne sütünü referans aldık lafına toptan gıcığım. Hangi annenin hangi günki sütünü referans alıyorsunuz diye sorasım var. Hani bu anne sütü bebeğin ihtiyaçlarına göre gün be gün değişen bir şeydi. Bunun yerine her bebeğin ortak ihtiyaçlarına en uygun ürünü yaptık deseler daha mutlu olacağım belki. Bebeğin ilk yaşına kadar şeker tuz kesinlikle yasak deyip te içinde deli gibi şeker içeren bebe bisküvilerinin doktorlar tarafından önerilmesi de anlamadığım diğer konulardan biri. Bebek firmalarını bu konuda mutlu edebilecek bir anne değilim sonuç olarak.

Dışarıya çıktığımız zamanlarda bile evde yapılanları yanımıza almaya gayret ettim çok uzun süre ama tez yazma sunma dönemleri ve ev toplama dönemlerinde anneannemizin bizden uzak olduğu zamanlarda ben de hazır gıdaları tercih ettim. Tercihim genelde meyve olmasa da (yanımıza alınabilecek en kolay meyve muz olduğundan Ahmed beyler de muz canavarı olduğundan sorun çıkmadı) sebze pürelerini kullandım. Milupa ve Hero Baby nin organik ürünleri hayat kurtarıcı oldular bu konuda.

Yolculuğumuzda da yanıma Ahmedi iki gün idare edecek kadar sebze püresi ve muhallebi tarzı şeyleri hazır bulundurdum. Geldiğimiz iki gün Ahmedi bunlarla idare ettik ve bu arada ben etraftaki marketleri keşfe çıktım. İlk hedefim yine benzer malzemeler bulmaktı ama burada Türkiyedeki kadar çok bebek ürünü çeşidi bulamadım açıkçası. Bunun yerine Türkiyede bulamadığım kadar çok organik ürün buldum. Aklımıza gelebilecek herşeyin organiğini herhangi bir markette bulmak mümkünmüş burada. Organik süt, yumurta hatta yeşil mercimek :) Fiyatları da Türkiyedeki kadar pahalı değil. (Pahalı değil derken diğer ürünlere kıyasla yoksa genel anlamda fiyatlar el yakıyor o ayrı) sonuç olarak başladık yemeklerimizi yapmaya. Gecede tek yemek yapabiliyorum. Yemek Ahmede yapılacakmış gibi yapılıyor biz sonra tuzunu katıp geri kalanını yiyiyoruz.

Ahmedin yoğurdunu da Türkiyeden maya olması için getirdiğim yoğurt ile mayaladım. Onunla devam ediyoruz. Bir arkadaşım takılmıştı o yoğurdu nasıl içeri sokacaksın merak ediyorum diye kimse bakmadı vallahi :) Tek zorlandığım konu Ahmede yedirmek için peynir konusuydu. Türkiyede lor peyniri kullanıyordum ama buraya gelince bin çeşit peynir içinden bir lor peyniri çıkmadı. Allah razı olsun bir forumdan tanıdığım arkadaşım bebeğine peyniri kendi yaptığını aldığı sütü kaynatıp içine elma sirkesi katarak kestirdiğini ve lor peynirini elde ettiğini yazmıştı. Peynir işine de o şekilde çözüm bulduk.

Aktivite işini aslında rica etsem de babası yazsa o benden daha bilgili bu konuda bu aralar. Ne zamandır almayı ertelediğim iki oyuncak aldık ona, biri üst üste dizilen halkalar diğeri ise şekiller. Bütün bu oyuncaklara ise Ahmedin ilgisi hala çok çok fazla değil. Onu etraftaki ellememesi gereken şeyler daha çok çekiyor. Kablolar, terlikler gibi.

Buraya geldiğimizden beri en çok zorlandığımız iki konu Ahmedin yeni eve alışması ve onu pusetinde tutmak oldu.

Geldiğinden beri evin yabancı bir yer olduğunun farkında. Sürekli inceliyor ve kendini hiç güvende hissetmiyor. Parmak emme yine arttı. Huysuzlanmak için fırsat kolluyordu geçen haftaya kadar. Tanıdık bildik şeylere ihtiyaç duyuyormuş. Evdeyken oturmamak için direttiği mama sandalyesinin aynısını aldık. İnanılmaz mutlu şimdi sandalyesinde. Şimdi bunu da aşmış gibiyiz. Daha multu görünüyor evde. Eski şen kahkahalar geri döndü tamamen.

Pusetinde ise çok çabuk sıkılıyor. Durmak istemiyor hemen ağlamaya başlıyor. Pusetinde otururken ona laf atılması birinin gelip onunla ilgilenmesi (ben ve babasının haricinde) onun hoşuna gidermiş. Buraya gelince oğlum küçük çaplı bir depresyona girdi ;) Kimse bakmıyor gülmüyor ellemiyor diye o insanlara bakıyor, şirinlikler yapıyor, konuşuyor ama yok kimseden tepki gelmiyor. O zaman pusette oturmanın keyfi de kalmıyor. Çok şükür ki geçen bir Türk aileye rastladık ta bunu alıp öptüler sevdiler de bizim ki de depresyonunu az da olsa yendi ;) ama sürekli onunla ilgilenecek birilerini nereden buluruz bilmiyorum.

Biraz kopuk bir yazı oldu sanki. Baştan sona pek bütünlük yok gibi ama posta posta yazınca böyle oldu :) En kısa zamanda hem resim hem de yeni yazılar........

Not: Sonunda Eyfeli gördüm. Velakin ilk tepkim bumuymuş oldu. Koca bir demir yığınını mı görmek için bunca yıl hayaller kurmuşum. Yani öyle pek te matah bir şey deelmiş. İstanbulun güzellikleri yanında lafı edilemez.

sonunda Paris'te

Çok sükür dün sağsalim Parise geldik. Evimize girdik velakin daha yerleşemedik. Bugün ben işyerinde bugün işlerimi hallederken oğlum ve babası dinleniyor olacaklar.

Ikı günlük Paris macerasının en enteresan notlarını da yazayım.

1) Eyfeli daha göremedik. Ben şehrin her yerinden görünür sanmıştım.

2) Fransızlar soğuktur bilseler bile ingilizce konuşmazlar demişlerdi bana hep. Ya ben çok şanslıyım ya da yine bir önyargı kurbanıyım. Bilenler konuşuyorlar bilmeyenler el kol işaretleri ile anlatmak için kendilerini parçalıyorlar. (Tabi ben de soru sormak için avımı genelde gençlerden seçiyorum)

Şimdilik bu kadar.