Ilknurun fendi evsahibini yendi

Günlerdir benim bile içimi karartan yazılarımı okumaktan bayılan sevgili ve saygılı takipçilere duyurulur :) Bana bu evi Fransaya gelen sadece bilimadam-kadınlarına kolaylık sağlamak için evdir oturma iznidir gibi şeylerle ilgilenen bir kurum buldu. (İlginç bir şekilde bütün çalışanları da kadın. Nedendir bilmem bir Amazon durumu var iş yerinde.) Yani kendince bir emlakçıdan çok daha sağlam bir yer. Zaten benim evsahibine bütün efelenmemde evi onlar sayesinde bulmuş olmam. Bir sorun olduğunda gidip başlarına ekşiyebileceğim güvenilir bir yer olduğu için boyun eğmedim kendisine.

Sabah ilk iş oğlanı bakıcısına bırakıp gittim. Dedim "benim evsahibi ile problemim var size dün mail attım ama cevap gelmedi sizden. Yüz yüze görüşmeye geldim". Baştan yoğunlardı falan derken bir bayan beni kabul etti. Önünde benim başvurum falan duruyor. Bir de kağıt bana göndermek üzere yazacağı maili önceden biri yazdırmış. "Şimdi size mail atacaktım ben de" dedi. Kısaca mailde "Böyle bir şeyle karşılaştığınız için çok özür dileriz. Evsahibi sizi para ödemeye mecbur edemez. Emlakçıda eve gelişini size bildirmek zorunda. Dün zaten evsahibi bizi aradı ona bunları aynen anlattık" diye yazıyor. Dedim "Dahası da oldu. Dün gece kendisinden üslubu gayet uygunsuz bir mail aldım. Bakın neler yazıyor. Cevap verip te muhattap olmadım kendisi ile ama durum böyle ben ev arıyorum acilinden." Kadın okudu etti gösterdiğim şeyi ve bana uygun hatta şimdiki evimden daha ucuz bir kaç ev gösterdi. Tabi durumlarını Allah biliyor daha gidip göremedim. "Bu maili de bana gönderin lütfen patronuma göstereceğim" dedi. Çıktım oradan derken gün geçti etti. Akşam eve geldim ki ev sahibine elektrik su parasını ödeyeceğim. Tabiki çek ile :) (Bu arada ben bu çeki bir tek iş adamları kullanır sanırdım. Burada çekle ödeme yapmak kredi kartı kullanmak gibi bir şeymiş.Elden ele para geçmiyor böylece. Elime ilk aldığımda çek defterini kendimce bir mutluluk duydum. Ben bu çek defterini bir tek Türk filmlerinde zengin fabrika sahibi rolünde tiplerin elinde görmüşüm ya.) Aradım kendisini. Akşam bana o afilli maili gönderen şahısa belediyenin önünde buluşabileceğimizi anlatana kadar göbeğim çatladı. Adama "belediyenin önünde buluşalım" diyorum. "Gelemem belediye şu anda kapalı çalışmıyorlar" diyor. (İlk irtibata geçtiğimde de "9 aylık oğlumla beraber geleceğim" diye yazmıştım da adam bana cevap olarak "Evde 9 ay kalabileceğinizi sanmıyorum evi satmak istiyoruz "demişti.) Sonunda çok şükür derdimi anlattım da buluşabildik. Verdim çeki ayrıldık gitti ama ben gayet soğuk davrandım. Saatler geçti derken biraz önce bilgisayarıma bir mail. Sevgili evsahibimin eşinden geliyor. "Ödemeyi nasıl isterseniz yapabilirsiniz. Bizim için hiç önemli değil. Vergi denetleyicisiyle de sizin düşündüğünüz gibi bir problemimiz yok.(Daha bir gece önce bana evi boş gösterdim diyen kocası değilmiş gibi). Umarım ilişkimiz düzelir. Fransada iyi vakit geçirmenizi dilerim. Bebekle tek başınıza olmak çok zordur sizi anlıyorum" diye yazmış. Ah ah dedim içimden ben bunları acaba o kuruma anlatmasam da bu şekilde yazacak mıydın? Gözlerini patlata patlata "emlakçı geldiğinde haber veremeyiz IMPOSSIBLE" diye söyleyen sen değil miydin be güzel bacım. İş strateji savaşına döndüğünden "Ah bu nazik mailinize ne kadar sevindim. Kocanızın dünki mailinden sonra işler bu kadar karıştığı için çok üzülmüştüm. Size problem çıkartmak değil amacım sadece kanunlarını bilmediğim bir ülkede doğru şekilde davranmak için soruşturuyorum. Buraya problem çıkarmaya değil iyi bir kurumda çalışmaya ve Fransada geçirdiğim sürede iyi vakit geçirmeye geldim. Çok naziksiniz anlayışınız için çok teşekkür ederim" diye bir güzel yazdım. İşler tatlıya bağlandı :) Yani en azından yazılı olarak :)

İkinci keyifli haber de annemin ya kardeşim ya da babamla gelecek olması. Bir taşla iki aile bireyi birden gelebilecek :) Neşeli mevzulara neşeli resimler yaraşır diyerek te Ahmet beylerden yeni yeni resimler ........

Onun arabası var güzel mi güzel diyeceğim fakat bu yürüme yardımcısını pek beğenemedim ben. Ya bir tek benim başıma geldi ya da herkes te var bu sorun bilmiyorum. Araba çok hafif. Bizim kuzu bir kere dengesini sağlayamayıp yere düştüğünde arabayı da kendiyle birlikte üstüne devirdi. Burnu sıyrıldı. Bi de bu oğlan çok kurnaz çıktı. Araba öne gittiğinde kendi öne adım atacağına arabayı tekrar olduğu yerden kendine çekiyor. Böylece arabamız yürümeye hiçbir şekilde yardımcı olamıyor.

Küvet keyfi.. Bir de ben onu yıkamaya çalışırken fıskiyeyi yakalamaya çalışıp heryerimi ıslatmasa tam süper olacak

Önce güzel bir poz

Ardından kameraya ulaşamadığı için ağlama

Ikea evimizin herşeyi.........

Neyi yazayım ne anlatayım ben şimdi....

Nerden başlasam nasıl anlatsam çook yanlızdım o zaman... Paris Parisssss... türküsünü söylemekteyim. İlk başlarda Yasserin gidişine alışana kadar günler geçmek bilmedi. Eve internette bağlanmamıştı. Durumum yeterince içler acısı değilmiş gibi Aşk ve Gururu seyredip seyredip kendimi iyiden iyiye dertli etmiştim. Ayrılığımızın haftasına çok şükür internet bağlandı. Skypelar açıldı kavuştuk kocamla. Havalarda biraz serinleyince keyfimde pek yerine gelmişti. Zavallı evladımın babasını 14 inch bir bilgisayar ekranı sanmasının haricinde keyifler süperdi ki.. Kader ağlarını örmeye başladı.

İlk hafta bakıcısında gayet idare eden Ahmet bey ikinci hafta ayrılık korkusuyla tanıştı ve beni de tanıştırdı. İnanılmaz bir ağlama krizi yaşadı. Beni de tabiri caizse doğduğuma pişman etti. Eve üzerinize afiyet 37 adet merdivenle çıkılıyor. Ben sabah Ahmedi giydirip mama sandalyesinde bırakıp önden pusetini indiriyorum arkadan onu. Fakat o puseti indirme kısmında Ahmet öyle bir ağlıyor ki karşı mahalleden duyulur. Neler yapmadım ki. Bir aynanın önüne oturttum çok seviyor diye. Yok. Her türlü oyuncağını koydum yok. Asla yapmam dediğim şeyi de yapıp eline cep telefonumu bile tutuşturdum. Ona da yok. Kıyamet kopuyor. Bi de nefret ederim çocuk ağlamasından, sinir kalmıyor bende. Bakıcısıyla çok iyi beni karşıdan geliyor görünce hadi tekrar başlıyor ağlamaya yatana kadar böyle. Tuvalete gitmeme izin yok. Yerdeyse emekleye emekleye kapısına yapışıyor. Bir hafta sonunda artık ben sinirden bitmiştim. Aradım kocamı dedim ben geliyorum Türkiyeye bırakıyorum bu çocuğu anneme olmadı beceremedim. Sütten gene kesiverelim. Yapamayacağım. Neyse ki araya haftasonu girdi. Cumartesi biraz gezdirdim ama evde iş yapılması lazım. Kendime olsa umrumda değil temizlik te bu çocuk heryerleri elliyor. Çok şükür babası internet üzerinden oğlumuza baktı da ben biraz iş yapabildim. Ve strateji değiştirmeye karar verdim. Madem ayrı kalmak istemiyor hiç ayrılmayayım gözünün önünden felsefesi ile artık zorda olsa hem onu hem puseti indiriyorum. Puseti sürüklüyorum desem yeri. Haşatı çıktı ama umrumda değil. Ahmet ağlamıyor ya kafi. Derken oğlan yavaştan düzeldi. Uykuları bir garipleşti yanlız. Kendi kendine uyuma dönemini kapattık. İlla kucakta uyuyacak. Uykusu derinleşse de nasıl anlarsa yatağa koyduğumu hemen oturuveriyor içinde başlıyor ağlamaya. Bir iki günde böyle geçti derken bir gün ağlasa da bıraktım. Çıktım odadan ki nefes alayım sinirlerimi zaptedeyim. Beş dakka etrafta gezeyim derken baktım ses kesildi. Uyumuş bizimki. O huyunu da kaptım. Artık ağlasa da bırakıyorum beş dakka ağlayıp benden medeti kesince uyuyor.

Tek sıkıntımız kaldı annemi nasıl getireceğiz buraya. Pazartesi sabahı belediyeye gittim davet mektubu almak için. İlla oturma izni istiyorlar. Eee bu meretin ne zaman çıkacağı belli değil. Dertlendim. Ofise gelip başladım en uzun schengen vizesi kaç aylık olur ki diye aramaya. Bir baktım ki bizim lacivert pasaportlar haricinde pasaportlarda var. Yeşil kırmızı gri derken... Jeton trink etti düştü. Annemler yıllarca devlete hizmetin karşılığında farklı pasaport almışlardı. Hemen aradım öğrendim ki yeşil ve Fransa 3 aya kadar kalımlarda vize istemiyor bu pasaporta. Şimdiye kadar akıl edemediğim için kendime bol bol salaksın sen İlknur desem de keyfim bir yerine geldi ki anlatmak mümkün değil. Bir de hafta başı ofisimi değiştirdiler ve yeni gıcır gıcır bir bilgisayar verdiler. Kocaman ekran insanın çalışası geliyor. Ne zamandır hissetmediğim kadar mutluyum içim içime sığmıyor.

Derken bana bu kadar mutluluğu fazla bulan ev sahibim çıktı ortaya. Bir gece önceden arayıp kirayi çekle ödemememi para olarak istediğini söyledi. Bankadan o kadar para çekemeyeceğimi söyleyince tamam dedi kapattı. Ben de üstünde durmadım. Ertesi gün geldi. Elektrik suyu illa para olarak ödeyecekmişim. Nasıl kanıtlayacağım ödediğimi diyorum. Cevap yok. İyi öde çekle ve çıkın gidin evden ay sonunda dedi. Sinirlendi elindeki anahtarları masaya vurdu falan. Neden diye sorunca da, efendim evi satacak diye boş göstermişmiş te banka çeki görünce ondan para keseceklermiş te falan filan yani vergi kaçıracak. O gece öyle kapandı ertesi gün elektrik suyu almaya gelecek ama kime çattığını da daha bilmiyor. Gittim iş yerinde sordum soruşturdum bi de bana bu insan müsfettesini bulan adamlara bir mail attım. Herkes ağız birliği yapmış gibi aynı şeyi söylüyor. Sakın para olarak ödeme nasıl kanıtlarsın. Ödediğine dair belge olmalı elinde. Ayrıca seni öyle evden çıkın demekle çıkaramaz. Kontratın olmasa bile kira ödemesen bile okul dönemi evden çıkarması kolay değil. Fransada yasalar kiracıdan yana. Ben de bunun üstüne kendisine bir mail attım herkesin dediğini söyledim. Adam çirkinleşmek için bunu beklermiş. Bir de o kadar ingilizcesi yok zor konuşuyor bana çok düzgün bir mail geldi. Kime yazdırmışsa artık. Çok hayal kırıklığına uğramış davranışlarımdan ötürü. Evi satacaklar emlakçıda anahtar var. Ben yokken eve girmelerini istemiyorum demiştim ayrıca. Vah efendim ev benim değilmiş. Gerizekalıya eve ben yokken gelmesinler dedim. (Çünkü evi temizledim ettim ve ayakkabı ile girmiyoruz. Ama bu aklı evveli her eve geldiğinde uyarmam gerekiyor. Bir önceki gelişinde çıkartması önemli değil bir sonrakinde illa ayakkabı ile girecek...) Ben kirayı ödedikten sonra onun parayı ne yapacağı benim problemim değilmiş. Ister bildirir ister bildirmezmiş. Falan filan bir sürü yazmış bana. Ha bir de uyarmış. Dikkat edeymişim evde hiçbir şey kırılmasınmış verdiğim depozitten kesecekmiş. Sonunda da seninle tanışmak güzeldi diye bitirmiş. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu. İlk anda okkalı bir cevap yazacaktım fakat efendilik bende kalsın. Yarın kapı gibi bu evi bulduğum insanlara göstereyim diye bıraktım. Yazıp ta muhattap olamayacağım kendisiyle. Millet deliye ben akıllıya muhtaç şekilde dolanıyorum şimdilik. Adam başıma bela oldu ama yabancı oluşumu kullanmasına izin vermeye niyetim yok. Medeniyetin beşiğindeyiz ya kim görmezse neyse hakkım söke söke alacağım. O daha kiminle uğraştığını bilmiyor. Şimdi yine yeni bir ev arayışına da girdim. Zaten taşınacaktık ama hızlandı bizim taşınma işimiz.

İşte bizim son günlerdeki vaziyetlerimiz bunlar. Şöyle güzel bir post yazayım dedim ama gene olmadı galiba :P

Annelik Sözlüğüm

Özgür bizi toptan mimlemiş. Annelik sözlüğü diyerekten… Acayip ilginç geldi. Bir de bu aralar yazasım yok başka şeyler. Ruhi durumum bir gelip bir gidiyor. Bir kendimi iyi hissediyorum. Herşey süper olacak diyorum. Bir benim ne işim var buralarda diyorum. Bu çocuğa annelik yapamıyorum adamakıllı diye kendimi sorgularken şimdi babalık ta yapmaya çalışmak yoruyor beni. Düşersem elimden tutup kaldıran olmayacak diye tökezlemeye bile korkuyorum bazen. Ağlamaya korkuyorum durduran çıkmayacak diye. Gündüzler öyle ya da böyle geçiyor da geceler katran karası geceler tadında... On günde çok ta yol katetmiş sayılmam. Biraz toparlansam yazacak ne çok ta şey var.

Oğlan epey yol katetti benim aksime. Çocuğun canı Avrupa görmek, Fransız mürebbiyelerde yetişmek istermiş :) Benim aylarca beceremediğim şeyler oldu bir haftada.İkinci diş te göründü. Emeklemeye başladı. Tutunup kalkmalar sağlamlaştı. Gaza geldim yürüme yardımcısı aldım ama pek sevmedi. Oyuncakları ile oynamayı tercih ediyor şimdilik. Uykusunu akşam 19.00 çekti kendi arzusuyla. Bu biraz iyi biraz kötü oldu. Gece onunla hiç vakit geçiremiyorum. Sabah beşte hortlayıveriyor.

Neyse dağıttım konuyu. Gelelim annelik sözlüğüne..

A Ahmet Ahmet Ahmetttt ve Aşk. Karşılıksız katıksız aşk.

B Blog, anne olmasaydım yazacak bu kadar şey bulurmuydum acep. Bu kadar çok anne ile tanışıp tecrübelerinden istifade edebilir miydim?

C Cee-e.

Ç Çalışma hayatı. Üzerine bol bol düşündüğüm mesele. Hala da düşünmüyor değilim. Bir yanım defet bırak herşeyi diyor. Sen doğurdun neden eller bakıp büyütsün diyor. Her sabah benim arkamdan akıttığı göz yaşlarına değer mi ki? Diğer yanım çalış sen seviyorsun bu işi bak itemedin elinin tersiyle diyor. Konu karışık ama diğer yanım önde şimdilik.

D Dede. Oğlumun yüzüne baka baka dedede diye tekrarlaması ve babamın yüzündeki tarif edilemez mutluluk.

Bir de Devran var. Doğum sonrası ebe hemşirem göbek adını koyayım mı dedi. Doğumdan yeni çıkmışım eşin doğmasını bekliyoruz. Bütün ağrılar (en azından çoğu diyeyim de gerçekçi olsun) bitmiş gitmiş. Yanda kuzucuğum ağlıyor. Senden kıymetli mi koy gitsin dedim. Devran olsun erkek arkadaşımın ismi dedi. Peki dedim.

E Evlilik. Bu konuda da kafam pek karışıktı. Ah çocuk oldu. Artık eskisi gibi zaman geçiremeyeceğiz. Aynı evde birbirimize yabancı olacağız ah vah falan diye derin korkularım vardı. Hiç te öyle değilmiş. Öyle olmak zorunda değilmiş. Ayrı bir güzelleşti evlilik. Artık boş zamanlarda dışarı çıkalım koşalım evde sıkılırız durumları yok. Ahmet var onunla oynamak var. Hep beraber gülmek eğlenmek var. (Tabi şu anda geçiçi bir süre askıya alındı o ayrı)

F Fransa. Annelikle ne ilgilisi var ama anneliğin yanında bana babalık misyonunu da yükleyen yer olarak tarih kitaplarında yerini alacak kendileri.

G Gaz meselesi. Mühim bir şey olduğunu Ahmet beyler sayesinde öğrendik. O gaz ya çıkacak ya çıkacak yoksa sonrası azap.

H Hamilelik. Kocamın eşsiz katkılarıyla hayatımın en güzel dönemlerinden biri. İnsanın 80 kiloyu aşmasına, kocaman karnına rağmen kendini acayip güzel bulabilmesi.

I Ilık kavramı. Ahmetin banyo suyu ılık mı? Muhallebisi yemeği ılık mı? Sorularında bolca kullanılan sıfat.

İ İlaçlar. 24 günlükken tanıştığımız çok şükür bir daha da yüzünü görmediğimiz, hiç te göresimiz olmayan, hiç bir annenin bebeğinin hastalığı ile imtihan edilmemesini dilediğimiz şeyler.

J Jel. Çocuğun dişi çıkacak sanarak 5 aydır ara ara çok huysuzlandığında sürdüğümüz arkasında da psikolojik olarak işte rahatladı bak dediğimiz şey. Bir kaç defadan sonra kullanmadım içime de sinmiyordu zaten.

K Kilolar kilolar......... Hamilelikte başarı ile sınırlar içinde kalan, doğum sonrası evde tatlı krizine girmem sayesinde üstüne tonlarca alınan kilolar. (İyi haber yanlız annelik bana yarıyor kilo veriyorum bir şekilde. Anlamadan diyet J)

L Lansinoh. Her derde deva kremimiz. Göğüs ucu çatlaklarına da pişiğe dönmeye çalışan kızarıklıklara da birebir.

M mamma mamma Ahmet beylerin bu aralar pek te sık söylediği şey.

N Nedense aklıma doğumu getiriyor. Her şey N ile başlıyordu. Hastane Nene hatun Hastanesi. Hamileliğimin ortasında tanıştığım Dr. Neslihan Şeker ve doğumumu yapan ömrüm boyunca ona duacı olduğum olacağım Dr. Neslihan Alan.

Bi de alınca sapıttığım Narkoz var tabi. Doğumdan çıkar çıkmaz annem nasıl olduğunu bilmezmiş gibi kocam da çok merak edermiş gibi tek tek doğumu anlatmak. Hiç susmamak.

O Organik besin. Ek gıdalarla hayatıma giren kavram. Kendi yediğine içtiğine hamileliğine kadar pek te dikkat etmeyen bünyenin çocukla beraber birden doğal yaşamcı olması.

Ö Özlem. Yanında da uyuyor olsa, gece uykusunda onu özlemek hem de çok özlemek. Oğlanı uyutup babasıyla başbaşa verip çekilmiş resimlerini seyretmek.

P Pırasa. Babasının oğlu çocuğumun yemediği tek yemek.

Paranoyaklık. Yanyana doğum yaptığım kendisini göremesem de sesini bol bol duduğum kızın bebeği ile benimkinin karışacağını sanmak. Kocamın merak etme karışacak gibi değillerdi bizimki onun iki katıydı demesine rağmen Ahmeti ilk görünce bana benzer taraflarını aramak. Çocuk uyumaz bir dert uyur ayrı dert. Nefes alıyor mu diye uykundan uyanıp kontrol etmek. Bakıcısı telefonun bir rakkamını yanlış yazdığı için bir bütün gün boyunca ulaşamayıp gittiğinde oğlumu orada bulacakmıyım diye dertlenmek.

R Raslantı (Sarı Çizmeliden kopya çektim) 25 Ekim günü doğarak annesi ile aynı gün babası ile aynı ayda doğmuş Ahmet beylerin bize hediyesi. İkimizin gönlünü de yaptı böylece.

S Sindrella sendromu. Lohusalık sonrası hele de sosyeteden annelerin doğum yapıp ertesi güne bikini ile gezdiğini görünce yaşanan sendrom. E ben hamileliğimde pek güzeldim şekerdim saçlarım harikaydı cildim ışıl ışıldı, nereden çıktı şimdi bu beden sendromu da denilebilir.

T Tracy Hogg tabiki. Bazıları kitapla çocuk mu büyütülürmüş diye burun kıvırsa da çok şey öğrendim ben oradan. Her çocuğa uymaz o ayrı ama bizimki pek bir istekli çıktı düzen konusunda. Ben biraz geç farkettim bu kitabı. O zamana kadar 2 aylık bebeğin sekiz saat nasıl uyanık durduğuna şaşıp kalırdım. Uyutulmayı beklermiş te haberim yokmuş. Yani bize pek uydu bu kitap çok faydalandım çok rahmet okuyorum kendilerine...

U Uyku. Derin uyuması ile bilinen annenin uyku ile sınavı. Annem sen nasıl uyuyorsun böyle çocuk olunca onun sesini nasıl duyacaksın diye hem içten hem dıştan yaşadığı tedirginlik ve benim mucizevi bir şekilde top patlasan bölünmeyen uykumun Ahmetin hık demesiyle açılması. Algıda seçiciliğin yeni boyutu.

Ü Üüürü...Ali Baba ve Çiftliğindeki horozun anne tarafından canlandırılması.

V Vak vak vak bu da. Baba söylediğinde Ahmetin sakinleştiği keşfedildikten sonra bin defa tekrarlanan sayesinde annenin öğrendiği yegane Arapça şarkıdaki “bit ul vak vak vak” şeklindeki söz dizisi.

Y Yaramazlık. Elin veletleri yapınca çık çık nasıl anne baba bunlar diye kınanan ama seninki kabloları terlikleri ısırmaya çalıştığında “ay büyüdün de yaramazlık ta mı yapıyorsun” şeklinde sevinen anne.

Z Zaman, zaman ne kıymetliymiş. Ahmetten önce ne çok zamanım varmış ve ben bu zamanı nasıl da boşu boşuna harcarmışım diye hayıflanmak.

İlginç mim....

Tekircim beni mimlemiş. Önce teşekkür edip ardından da gerekenleri yapalım.

Logoyu koydum.

Mimleyen Tekirin linkini de koydum.

İlginç yedi özelliğime gelince. Valla bir süre düşündüm ne yazayım diye ama çıktı sanki bir şeyler.

1) Solağım, yeşil gözlüyüm ve sol gözümde doğuştan göz tembelliği var. Sadece %40 görebiliyor kendileri. İlginç olan kısmı sonradan araştırınca öğrendim ki bu üç şey de çekinik genlerle taşınıyormuş. Kahverengi gözlü, sağlak ve hiç göz problemi olmayan bir anne babanın çocuğu olarak ikisinden de bu kadar çekinik geni toplayabilmek büyük başarı.

2) Kendimi bildim bileli hayalim melez bir çocuk doğurmaktı. Velhasıl kısmet oldu fakat benim kafamdaki melez kavramı hani şu united colors of benetton reklamlarında sıkça gördüğümüz sütlü kahve teninde kıvırcık saçlı veletlerdi. Benim melezim Şekil a harita 5teki gibi oldu.

3) 30 yaşına geldim ve bu hayatın 23 yılı bifiil öğrencilikle geçti. Biraz daha kassam öğrencilikten emekli bile olabilirmişim.

4) Küçükken soranlara kurbağacı kocayla evlenecem dermişim. Zamanında bizim oranın bir nehirleri meşhur bir de oralardan kurbağa toplayan çingeneleri. Ben büyüyünceye kadar ne doğru düzgün ırmak kaldı ne de artık kurbağa toplamak hatırı sayılır bir meslek :P Ondan sebeb başkasını tercih etmek zorunda kaldım :P

5) Kocacımla evlenene kadar evlenme ve çocuk düşmanıydım. Evlilere acırdım. Avaz avaz ağlayan çocuklara sinir olurdum. Büyümüşte küçülmüş denen cinsten bilmiş bilmiş konuşan çocuklardan hiç hazzetmezdim. Hele anneeee diye evdeki annesine sokaktan bağıran çocuklardan külli nefret ederdim. Çıkıp dövesim gelirdi. Şimdi çocuktur her şeyi yapar diyorum. Bir de bilmem kaçıncı kattan çıkıp “Alii Veliii” diye avaz avaz bağıran annelerden nefret ederdim. Ki bu sonuncusundan hala nefret ediyorum o ayrı. Çocuğunu eve çağıracaksan git al di mi ne diye bütün mahalleye duyurursun.

6) Yazar takıntım vardır ve seri okumayı severim. Bir yazarı sevdim mi kaçarı yok bütün kitaplarını okurum hiçbirini atlamadan. Şimdiye kadar bundan nasibini alanlardan aklıma gelenler, Amin Maalouf, Maeve Binchy, Orhan Pamuk, Ayşe Kulin, Trevanian, Dan Brown, Jean-Christophe Grange.

7) Damlayan bir musluklar beni deli eder ki şimdilerde kocamın bekar hayatı sürdürdüğü evimizde mutfak ve banyo musluğunu yatağımdan kalkıp kaç defa kapatmışlığım vardır. Sinirlerim yerinden oynar iş yapamam, uyku tutmaz o musluklar pıt pıt diye damladıkça.

8)Bu da benden olsun. Genelde çok konuşurum ama narkoz daha bi çenemi düşürür. Şimdiye kadar çeşitli vasıtalarla üç defa narkoz almam gerekti. İrili ufaklı operasyonlar için. Genelde ameliyathaneden yarı baygın halde çıkan insanların aksine ben o narkoz sonrası öyle dinlenmiş öyle dinç uyanıyorum ki başlıyorum muhabbete. Yarı sarhoş vaziyette ne saçmalayabilirsem artık. En sonunda İlknur sus artık diyor birileri.

Kimleri mimleyelim konusuna gelince; kimi mimlemeyi düşündüysem zaten yazısını yazmış. Hala yazmadılarsa Bahar Kelebeğini, Melek kokusunu ve Emiri mimledim bende. Buyrun yazın kızlar.

İyi ki doğdum gördün mü 30 oldum

Ah ah bu şarkı çıktığında ben 24 yaşındaydım. Ha ha daha 25 yokum diyordum 30 da oldum. Çok şükür önüme bariyer koyan olmadı ama ben çocuk ta kariyer de yapmaya çalışıyorum. İkisi bir arada ne kadar yapılıyorsa işte. Bu şarkıyı yazan kızcağız çocuğu olmadığı halde “çocuk ta yaparım kariyer de” diyerek kaç kişinin başını yaktı acep?

Bugün bendenizin doğum günü anlaşılacağı üzere. Ahmet Beylerin ay dönümleri ile çakıştık Kendileri 10. Aylarını kutlarken ben üç 10numu kutluyorum. Bu sonu sıfır ile biten yaş kutlamalarını bir ayrı hüzünlendiriyor beni. Ne güzel yıllardır iki ile başlayan yaşları kullanmışım hele 29a öyle bir sarılmışım ki daha dün yaşımı soran birisine utanmadan 29 dedim.

Hiç ühü ühü yanlızım yanlız türküsü tutturmayacağım çünkü doğumgünlerimi yanlız kutlamaya bayılırım. Şimdiye kadar ki en kalabalık doğumgünüm 8 kişilikti. Aile arasında o da çok sade bir şekilde. Kalabalık toplanalım bara kafeye gidelim eğlenelim coşalım pek benim tarzım bir doğumgünü kutlaması değil. Bir yılı daha devirmenin, bir yıl daha eskimenin, bir yıl daha yaşlanmanın kutlanacak tarafını bulamamaktan. Beraber olsak kocacım hiç atlamaz doğumgünümü (hatta bu sene de belki bi güzellik yapar önceden alır hediyesini falan dedim ama almadan kaçtı gitti alacağım olsun duydun di mi canım) ama doğumgünümde yanlız olmak yılın muhasebesini tutmak en sevdiğim şeydir.
Bi tek şeyi atlamam doğumgünlerinde. O da doğumgünü pastası. Diyette bile olsam o gün kendime kıyak yapar illa pastamı yerim. Bu sene Ahmet beyler için fazladan bir dilim bile alabilirim. Onun ay dönümünü de aradan çıkarayım. O pasta börek yiyebilecek yaşa gelene kadar yarımşardan dört yiyen annesi olarak.

Bu yılın muhasebesini daha tam yapamadım ama genel olarak yakın tarihimden çıkarılacak dersler;
1) Bir daha çocuk yaparsam doktora, doktora yaparsam çocuk yapılmayacak. Ne kadar zor olabilir ki canımmm şeklinde polyanalık yapılmayacak. İlla ikisi bir arada olacaksa bu kadar yayılmayıp adam akıllı çalışılacak. Çocuktan kurtulamayacağıma göre doktoradan bir an önce kurtulunacak.

2) Bir daha hamilelik öncesi verilebilecek bütün kilolar dağıtılacak. Doğum sonrası emzirirken veririm nasıl olsa diye salınmayacak. Emziriyorum ayağına on kaplan gücünde abur cubur yenmeyecek. Doğum sonrası kilonun bile üstüne çıkma başarısı gösterilmeyecek.

3) İşe başlanacak aya dikkat edilecek. Bir daha Ağustos ayında Fransaya hatta bütün Avrupaya ayak atılmayacak. Herkes tatilde madem ben neden buradayım diye kendi kendini yemekten kurtulanacak.

4) İş için illa yer değiştirilecek ise “iyi düşün iyisi olsun” felsefesi bir yana bırakılıp gerçekçi takılınacak. Koca da aynı yerde iş bulmadan beyinin eteğinin dibinden ayrılınmayacak. Uzun mesafe aşk ilişkisi için yeterince genç olunmadığı idrak edilecek. Uzun mesafeli ilişkimizin başlaması hatırına bu da kocama gitsin :P

Gün döküldü yastığa gölge bitti
Viran oldu düşler yine
Bir kapı bir pencere bir gökyüzü
Damdan düşmüş evin içine

Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün

Ayışığı gel dedi gel peşimden
İnat olsun ele güne
Düştüm onun peşine rüzgar oldum
Sürdüm düşlerimi göğe

Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün

5) Kanaatkar olmak öğrenilecek eğer becerebilirsem.

“Ay bu ev bize küçük 100 metre kare ev mi olur Ahmette büyüyor büyük eve çıkalım” diye koca darlandırılmayacak. Gün gelir bakar bakar da 50 metre kare evi büyük bulurmuş insan.

“8 aylık hamileyim diye kimseyi iftara çağıramadık hiç kimse de bizi çağırmadı, biz her sene Sultanahmete giderdik ona da gidemedik of pof, hiç bu kadar kötü bir ramazan geçirmemiştim. Bayramda annemlere de gidemedik zatennnn” diye ağlanmayacak ve kocanın başının eti yenmeyecek. Gün gelir iftar yapacak insan bile olmazmış yanında, beterin beteri olurmuş kafaya kazınacak. Bundan sonra yanlız olduğunu bildiğin herkes eve yemeğe, çaya kahveye davet edilecek. Özellikle de memlekete yabancı ise...

Koca giyisi dolabına “Ay hiç kıyafetim kalmadı ” diye ağlanmayacak. İnsan çok isterse iki ayakkabı üç tshirt iki kotla da yaşayabilirmiş anlamaya çalışılacak.