Bebeğinizin göz muayenesi yapıldı mı?

Annem geçen gün televizyonda dinlerken bebeklere altı ile on iki ay arasında mutlaka göz muayenesi yapılması gerektiğini, erken bulgularla bir çok hastalığın tedavi edebileceğini duymuş. Ahmedi götürdünüz mü diye sordu, benden kocaman bir yoooo cevabı aldı. Ben ki yedi yaşına kadar tedavi edilebilen fakat bende 12 yaşında farkedildiği için hiçbir şey yapılamayan göz tembelliğinden muzdaripken bunu nasıl atlayıp doktorlara sormadım bilmiyorum.

Ahmed doğduğundan beri yaşına kadar her ay doktora götürdük bazen daha bile sık aralıklarla gittik. Tam dört farklı doktorumuz oldu bu dönemde. İşitme testi, kalça çıkığı testi gibi şeylere çok önem veren doktorlarımızın gözünde bu o kadar önemli değilmiş demek ki bir tek doktor da bu çocuğu göz doktoruna götürdünüz mü ya da götürmelisiniz demedi. Dün suçiçeği aşısı için gittiklerinde bu sefer sormuşlar. Aaa tabi götürün bakılması lazım demiş doktor, sağolsun. Blogları da sürekli takip etmeme rağmen hiçbirinde göz muayenesi ile ilgili bir şeye rastlamadığım için benim gibi bu konudan habersiz anneleri uyarayım istedim. Olaki sizin de doktorunuz bu konuda bir şey demediyse sorun soruşturun...

Ahmed Beyleri bu hafta içi kontrole götüreceklermiş annemler. Şimdi en büyük sorun değil doktor, beyaz önlüklü gördüğünde dünyayı etrafındakilere dar eden bir velede nasıl göz muayenesi yapılabileceği... Ah ah altı aylıkken bilsek ve götürsek hiç bu dertlerle uğraşmayacaklardı şimdi...

Bayramdan kalanlar

Anne her zamanki aceleciliği ile gitti Ahmed beylere boyundan büyük balon aldı. Diğerini sevdi ya bunu da sever diye. Canını çıkardı zavallı Sünger Bobun.

Her daim domates peynir yiyen oyluna güzellik yapıp krepten adam hazırladı. Peynirden saçlar, yumurtadan gözler, bal dudaklar ama ne oldu Ahmed beyler yüzüne bile bakmadı. Her gün kahvaltı yiyen çocuk bunu yemedi. Korktu mu ne?

Bayramda bol bol şımardı. Eh beş kişi ağzının içine bakınca böyle oldu.

Hey sen adamım....

Çok çalıştık ve öğrettim bayrama kadar el öpmeyi ama gripsel durumlar yüzünden sadece aile bireylerini öptü :)

İnsan bir kere kısmetsiz olmaya görsün. Adama üç defa doğum günü partisi yaparlar. Yok babası yoktu yok teyzesi yoktu diye.

Annesinin hamaratlığı tuttu internetteki bebekbisküvilerine özendi. Yapalım dedik ama olmadı. Taş gibi oldu diyeceğim ama yok bize göre iyi Ahmede göre çok sert oldular.



Görmediğin çocuğu olmuş volüm-1

Görmediğin çocuğu olmuş volüm-2

Gideceğim gurbet ellere yürüdüğünü göremeyeceğim bari atlı karıncaya binişini göreyim demedim tabi. Babası çok meraklı bunlara. Kendi binememiş çocukluğunda şimdi oğlanın yaşına başına bakmadan bindirmeye çalışıyor. Engel olmuyorum. Hep beraber eğlenelim diyorum fakat şu meretten Ahmedi ayırana kadar canımız çıktı onun için de atlıkarınca fazlı bizim için bir süreliğine kapandı.

Ne zamandır yazamıyorum. Aslında vaktim var ama elim gitmedi yazmaya. Yazmak zorunda kalacaklarım yüzünden yazamadım. Ayrıldık. Tam on sekiz gün oldu. Kimi zor, kimi daha kolay geçti. Ne zormuş insanın evladından ayrı kalması. Yüreğinin bir parçasını onunla bırakması.

Annemle onu ardımda bırakıp ta evden çıktıktan sonra camdan bakar hali gözümün önünden gitmiyor hiç. O ne hissediyor bilmem ama etkilendiyse bile çok fark ettirmiyor. Evde anneanne, dede ve teyzesi ona o kadar iyi bakıyorlar ki. Bakım derken asla yemesini içmesini giyimini kastetmiyorum. Benim burada tek başıma ona veremeyeceğim sevgiyi ilgiyi de veriyorlar. Ben burada ona yanlız baktığım kırk gün boyunca diğer işlerle de ilgilendiğim için onun benden beklediği ilgiyi verememiştim. Verememişim. Şimdi anlıyorum. Peki bunlar anne sevgisinin, şevkatinin yerini tutar mı? Sanmıyorum ama şu an içinde olduğumuz durumun en az hasarla atlatılmasının tek yolu bu gibi. Hayatta herşeyin bir bedeli var ve bunu ödüyoruz sanırım.

Şimdi biraz daha sakin bakabiliyorum ama benim için hiç kolay olmuyor. Ağladım içim çıkana kadar. Fayda etmedi. Evlere sığamadım. Geçen haftasonu kendime iş uydurup dışarılara vurdum kendimi. Çok şükür ki şimdi biraz daha iyiyim. Bunda süpriz bir şekilde yanıma gelebilen eşimin de katkısı var tabi. Bir kaç gün kafamın dağılmasına sebep oldu.

Perşembe günü başlayan kar ve onunla gelen soğukların ardından bir de kar yüzünden otobüslerin doğru düzgün çalışmayışını görünce kendim için değilse bile Ahmed için en doğru kararı verdiğimi bir kere daha anladım. Bakıcıya bırakmak en kötü çözüm olacakmış. Dilini, kültürünü geçtim, burada işler bir garip. Hava soğuk diye çocukları dışarı çıkartmayalım diyen yok gibi bir şey. Bakıcılarının peşinde üç beş çocuk benim işe gidiş saatim 8.30 da sokaklardalar. Efenim böylece soğuğa alışıyorlar falan külli yalan çünkü bütün çocuklar kökür kökür öksürüyor. Hepsi değil elbet ama büyük çoğunluğu hasta. Elbet hastalanacaklar ama bu insanların yaptığı benim gözümde işgüzarlığın dik alası. Hele de etraf domuz gribiyle çalkanırken.

Bahara tekrar kavuşasağız inşallah. Belki ailece tekrar toparlanacağız. Ona da bir inşallah. Eh o zamana kadar blogumuz yanlız anne İlknurun Paris maceralarıyla devam edecek.

Buyrun annelerin bloguna

Birben bizler için çok güzel bir blog açmış. Annelerin blogu. Anneler ne yer, ne içer, ne okur, ne düşünür, nereye gider, neleri sever, nelerden nefret eder. İşte bunları paylaşmayı niyet ettiği ve hepimizin katılımı ile şenlenecek bir blog. Her hafta bir konu ve bu konuda fikirleri olan bütün annelerin yazılarının bir araya toplanacağı bence çok hoş bir blog olacak.

İlk haftanın konusu "Anne olunca anladım". Heyecanla yazmayı ve diğer annelerin yazılarını okumayı bekliyorum. Eğer benim de bu konuda yazacak şeylerim var diyorsanız. Buyrun siz de anneler blogunun yazarı olmaya. Birbene bir mail atmanız yeterli bunun için.

Ahmed şahane diş fırçalar

Bir Ahmed fotoromanı

Yazasım yok neden bilinmez. Oysa ne çok şey oluyor. Ahmed büyüyor. Her geçen gün güzelleşiyor. Kaybetmesem yaşadıklarımı ama yazasım yok. O yüzden bol bol resim var.

Veee küçük Edison ampülü keşfeder. Işığı kapar ama açmaz. Bunu annesinin yemek yaptığı vakte denk getirir ki annesi gayet romantik bir ortamda pişirsin yemekleri diye..

Domates yer hem de ısıra ısıra. Kesmeyi bekleyecek kadar sabrı yoktur velakin. Zaten böylesi nedense daha zevklidir.

Hayatının ilk düğününe katıldığı Işıl teyzesi (pardon annesinden küçük olduğu için Işıl Ablası)ne ilk ev oturmasını gerçekleştirir.

Teyzeleriyle büyük bir aşk yaşar. Linens kataloğuna göz diker. Kendi yatak örtüsünü seçmek için.

Ona şimdiye kadar hiç oyuncak almadı diye başının eti yenen babası Ikeada coşar. Her şeyi alası gelir ve engellemelere rağmen alır da. Orada gözlerine çok ufak gelen çadırı eve gelip te kurduklarında bir görürler ki çadır iki oda bir salonmuş. Salona zor sığdırırlar. Sallansın diye aldıkları enteresan şeyde ise sürekli dıgıdık dıgıdık diye diye sallanır.




Dişleri çıkmıştır artık meydane. Üstteki dört tane ise bir süre daha kendilerini gizleyecektir.



Her şeyi ağzına atası vardır. Yerde gördüğü şeyleri ağzına atar. Meyveleri bırakır kabuklarını yer.

Yok yok meyveleri de bırakmaz. Annesinin bir ona bir kendine getirdiği elmaların ikisine de musallat olur.

Çoraplarından ısrarla nefret eder ama çok şükür patikolarına aynısını yapmaz. El emeği göz nuruna saygılıdır.

Keyfi yerindeyse şımarır da şımarır.



Montunun içinde olmaktan nefret eder. Sıkıntı basar ağlar.

Bir lokantada huysuzlanması sonucu verilen balonuna bayılır. Annesinin balon patlayacak ta çok korkacak diye aklı alınır.

Kahve içmeye gittikleri bir yerde küçüğe de bizden hediye diye verilen çikolatayı yalar yutar. Annesinin içine çok sinmez ama o bayılır devamı için ağlar bile ama hain annesi vermez.

Öpmeyi öğrendiğinden beri rahat bırakmazlar. Öpücük oğlum deyince ağzını kocaman açar nereye denk gelirse yapıştırır ve "avvvvvva" diye koca bir öpücük kondurur. Sonra da kendini alkışlar.

Sadece çoraplarından değil eldivenlerinden de nefret eder. Çıkarana kadar rahat bırakmaz.

Hayatının ilk atlıkarıncasına biner. Görmemişin çocuğu olmuş misali anne babası lunaparklara hep göz öldürürler. Dayanamaz bindirirler. Ahmed bey çok eğlenir.