İlk tanışma. Top renklerine azami dikkat :)
İlk flört :)
İlk öpücük
İlk çekişme
Hanım hanım bu ayakkabı yeni mi? (Aşkın evlilik hali)
Bakmayın böyle laylaylom resimler koyduğuma, içim öfke dolu günlerdir. Türkiye'ye gittim. Kuzumu gördüm neşelendim. Kavuşmamıza az kaldı diye daha az içim acıyarak geri döndüm. Neşeli neşeli neler paylaşacaktım. Döndüğüm gün haberleri okurken midem bulandı.
Bir ülke insanına bu kadar mı sahip çıkmaz çıkamaz anlamıyorum. Olaylar herkesin takip ettiği olaylar. Aynı gecede Türk bayrağı çekilmiş, uluslararası sularda seyreden bir gemiye teröristin önde gideni saldırıyor. Hükümetin yaptırımlarına gülüp geçmek bir yana, haberlerde öyle yorumlar okuyorum ki aynı ülkenin vatandaşı yeri geldiğinde açık açık oh olsun demeye getiriyor. Kaşındılar, gitmeselerdi. Kendi içimizdeki fikirler yetmezmiş gibi bir de taaa Pensilvalyalardan görüş geliyor bu yönde. Bu Filistin meselesi bizim ailenin doğal olarak yumuşak karnı. Çok yazmak, bu blogu bunun tartışma platformu olarak kullanmak istemiyorum. Yazsam aslında, işin içini dışını biraz daha bilen biri olarak ama bu olayda sinirlendiğim, takıldığım kısım zaten Filistin meselesi değil onun için başka zaman yazarım belki.
Diğer olayda yine o gece olan beni sonunda isyan ettiren İskenderunda saldırıya uğrayan birliğimiz. Yeter gerçekten yeter. Yıllardır bu adamları kaale almadık ama belli ki bizim düşündüğümüzden daha güçlüler, bahar aylarının gelmesi ile birlikte yine saldırılarını arttırdılar. Yirmi yılda bu Allahın belaları ile başa çıkılmadıysa artık tedbir almanın zamanı gelmedi mi? Orada ölenler ana-baba evladı. Neden bu kadar tehlikeli insanların karşısına sadece askerliğini yapmaya gitmiş, gidenlerin söylediklerine göre acemi birliklerinde sadece üç kurşun atarak oralara gönderilmiş gencecik cocukları sürüyoruz? Ordumuzun yıllarca eğitimini almış, savaşmayı bilen, silah tutmayı bilen az mı mensubu var? Neden o bölgede sadece eğitimli, deneyimli askerleri tutmuyoruz? Yazıktır, gerçekten yazık. Günah. Çocuk kolay mı yetişiyor? Ahmedle yaşıt blog annelerini hep okuyorum. Bir yıllık anneliklerimizde bile yıldığımız, gücümüzün tükendiği günler oldu. Bu kadar zamanda ne emekler verdik, yirmi yaşında çocuğa verilen emeği düşünemiyorum bile. Hiç kimsenin canı acımaz mı bu çocukların annelerini, babalarını, eşlerini ya da çocuklarını televizyonda feryat ederken görünce? Yeter gerçekten yeter. Paraysa para, techizatsa techizat, silahsa silah, askerse asker var. Ne eksikte yıllardır savaştaymışcasına verilen bu kayıplar, giden bu canlar.
Dedim ya çok öfkeleyim. Aslında bu konularda yazılacak daha çoook şey var da tutayım kendimi.
Bir ülke insanına bu kadar mı sahip çıkmaz çıkamaz anlamıyorum. Olaylar herkesin takip ettiği olaylar. Aynı gecede Türk bayrağı çekilmiş, uluslararası sularda seyreden bir gemiye teröristin önde gideni saldırıyor. Hükümetin yaptırımlarına gülüp geçmek bir yana, haberlerde öyle yorumlar okuyorum ki aynı ülkenin vatandaşı yeri geldiğinde açık açık oh olsun demeye getiriyor. Kaşındılar, gitmeselerdi. Kendi içimizdeki fikirler yetmezmiş gibi bir de taaa Pensilvalyalardan görüş geliyor bu yönde. Bu Filistin meselesi bizim ailenin doğal olarak yumuşak karnı. Çok yazmak, bu blogu bunun tartışma platformu olarak kullanmak istemiyorum. Yazsam aslında, işin içini dışını biraz daha bilen biri olarak ama bu olayda sinirlendiğim, takıldığım kısım zaten Filistin meselesi değil onun için başka zaman yazarım belki.
Diğer olayda yine o gece olan beni sonunda isyan ettiren İskenderunda saldırıya uğrayan birliğimiz. Yeter gerçekten yeter. Yıllardır bu adamları kaale almadık ama belli ki bizim düşündüğümüzden daha güçlüler, bahar aylarının gelmesi ile birlikte yine saldırılarını arttırdılar. Yirmi yılda bu Allahın belaları ile başa çıkılmadıysa artık tedbir almanın zamanı gelmedi mi? Orada ölenler ana-baba evladı. Neden bu kadar tehlikeli insanların karşısına sadece askerliğini yapmaya gitmiş, gidenlerin söylediklerine göre acemi birliklerinde sadece üç kurşun atarak oralara gönderilmiş gencecik cocukları sürüyoruz? Ordumuzun yıllarca eğitimini almış, savaşmayı bilen, silah tutmayı bilen az mı mensubu var? Neden o bölgede sadece eğitimli, deneyimli askerleri tutmuyoruz? Yazıktır, gerçekten yazık. Günah. Çocuk kolay mı yetişiyor? Ahmedle yaşıt blog annelerini hep okuyorum. Bir yıllık anneliklerimizde bile yıldığımız, gücümüzün tükendiği günler oldu. Bu kadar zamanda ne emekler verdik, yirmi yaşında çocuğa verilen emeği düşünemiyorum bile. Hiç kimsenin canı acımaz mı bu çocukların annelerini, babalarını, eşlerini ya da çocuklarını televizyonda feryat ederken görünce? Yeter gerçekten yeter. Paraysa para, techizatsa techizat, silahsa silah, askerse asker var. Ne eksikte yıllardır savaştaymışcasına verilen bu kayıplar, giden bu canlar.
Dedim ya çok öfkeleyim. Aslında bu konularda yazılacak daha çoook şey var da tutayım kendimi.
