İlginç mim....

Tekircim beni mimlemiş. Önce teşekkür edip ardından da gerekenleri yapalım.

Logoyu koydum.

Mimleyen Tekirin linkini de koydum.

İlginç yedi özelliğime gelince. Valla bir süre düşündüm ne yazayım diye ama çıktı sanki bir şeyler.

1) Solağım, yeşil gözlüyüm ve sol gözümde doğuştan göz tembelliği var. Sadece %40 görebiliyor kendileri. İlginç olan kısmı sonradan araştırınca öğrendim ki bu üç şey de çekinik genlerle taşınıyormuş. Kahverengi gözlü, sağlak ve hiç göz problemi olmayan bir anne babanın çocuğu olarak ikisinden de bu kadar çekinik geni toplayabilmek büyük başarı.

2) Kendimi bildim bileli hayalim melez bir çocuk doğurmaktı. Velhasıl kısmet oldu fakat benim kafamdaki melez kavramı hani şu united colors of benetton reklamlarında sıkça gördüğümüz sütlü kahve teninde kıvırcık saçlı veletlerdi. Benim melezim Şekil a harita 5teki gibi oldu.

3) 30 yaşına geldim ve bu hayatın 23 yılı bifiil öğrencilikle geçti. Biraz daha kassam öğrencilikten emekli bile olabilirmişim.

4) Küçükken soranlara kurbağacı kocayla evlenecem dermişim. Zamanında bizim oranın bir nehirleri meşhur bir de oralardan kurbağa toplayan çingeneleri. Ben büyüyünceye kadar ne doğru düzgün ırmak kaldı ne de artık kurbağa toplamak hatırı sayılır bir meslek :P Ondan sebeb başkasını tercih etmek zorunda kaldım :P

5) Kocacımla evlenene kadar evlenme ve çocuk düşmanıydım. Evlilere acırdım. Avaz avaz ağlayan çocuklara sinir olurdum. Büyümüşte küçülmüş denen cinsten bilmiş bilmiş konuşan çocuklardan hiç hazzetmezdim. Hele anneeee diye evdeki annesine sokaktan bağıran çocuklardan külli nefret ederdim. Çıkıp dövesim gelirdi. Şimdi çocuktur her şeyi yapar diyorum. Bir de bilmem kaçıncı kattan çıkıp “Alii Veliii” diye avaz avaz bağıran annelerden nefret ederdim. Ki bu sonuncusundan hala nefret ediyorum o ayrı. Çocuğunu eve çağıracaksan git al di mi ne diye bütün mahalleye duyurursun.

6) Yazar takıntım vardır ve seri okumayı severim. Bir yazarı sevdim mi kaçarı yok bütün kitaplarını okurum hiçbirini atlamadan. Şimdiye kadar bundan nasibini alanlardan aklıma gelenler, Amin Maalouf, Maeve Binchy, Orhan Pamuk, Ayşe Kulin, Trevanian, Dan Brown, Jean-Christophe Grange.

7) Damlayan bir musluklar beni deli eder ki şimdilerde kocamın bekar hayatı sürdürdüğü evimizde mutfak ve banyo musluğunu yatağımdan kalkıp kaç defa kapatmışlığım vardır. Sinirlerim yerinden oynar iş yapamam, uyku tutmaz o musluklar pıt pıt diye damladıkça.

8)Bu da benden olsun. Genelde çok konuşurum ama narkoz daha bi çenemi düşürür. Şimdiye kadar çeşitli vasıtalarla üç defa narkoz almam gerekti. İrili ufaklı operasyonlar için. Genelde ameliyathaneden yarı baygın halde çıkan insanların aksine ben o narkoz sonrası öyle dinlenmiş öyle dinç uyanıyorum ki başlıyorum muhabbete. Yarı sarhoş vaziyette ne saçmalayabilirsem artık. En sonunda İlknur sus artık diyor birileri.

Kimleri mimleyelim konusuna gelince; kimi mimlemeyi düşündüysem zaten yazısını yazmış. Hala yazmadılarsa Bahar Kelebeğini, Melek kokusunu ve Emiri mimledim bende. Buyrun yazın kızlar.

İyi ki doğdum gördün mü 30 oldum

Ah ah bu şarkı çıktığında ben 24 yaşındaydım. Ha ha daha 25 yokum diyordum 30 da oldum. Çok şükür önüme bariyer koyan olmadı ama ben çocuk ta kariyer de yapmaya çalışıyorum. İkisi bir arada ne kadar yapılıyorsa işte. Bu şarkıyı yazan kızcağız çocuğu olmadığı halde “çocuk ta yaparım kariyer de” diyerek kaç kişinin başını yaktı acep?

Bugün bendenizin doğum günü anlaşılacağı üzere. Ahmet Beylerin ay dönümleri ile çakıştık Kendileri 10. Aylarını kutlarken ben üç 10numu kutluyorum. Bu sonu sıfır ile biten yaş kutlamalarını bir ayrı hüzünlendiriyor beni. Ne güzel yıllardır iki ile başlayan yaşları kullanmışım hele 29a öyle bir sarılmışım ki daha dün yaşımı soran birisine utanmadan 29 dedim.

Hiç ühü ühü yanlızım yanlız türküsü tutturmayacağım çünkü doğumgünlerimi yanlız kutlamaya bayılırım. Şimdiye kadar ki en kalabalık doğumgünüm 8 kişilikti. Aile arasında o da çok sade bir şekilde. Kalabalık toplanalım bara kafeye gidelim eğlenelim coşalım pek benim tarzım bir doğumgünü kutlaması değil. Bir yılı daha devirmenin, bir yıl daha eskimenin, bir yıl daha yaşlanmanın kutlanacak tarafını bulamamaktan. Beraber olsak kocacım hiç atlamaz doğumgünümü (hatta bu sene de belki bi güzellik yapar önceden alır hediyesini falan dedim ama almadan kaçtı gitti alacağım olsun duydun di mi canım) ama doğumgünümde yanlız olmak yılın muhasebesini tutmak en sevdiğim şeydir.
Bi tek şeyi atlamam doğumgünlerinde. O da doğumgünü pastası. Diyette bile olsam o gün kendime kıyak yapar illa pastamı yerim. Bu sene Ahmet beyler için fazladan bir dilim bile alabilirim. Onun ay dönümünü de aradan çıkarayım. O pasta börek yiyebilecek yaşa gelene kadar yarımşardan dört yiyen annesi olarak.

Bu yılın muhasebesini daha tam yapamadım ama genel olarak yakın tarihimden çıkarılacak dersler;
1) Bir daha çocuk yaparsam doktora, doktora yaparsam çocuk yapılmayacak. Ne kadar zor olabilir ki canımmm şeklinde polyanalık yapılmayacak. İlla ikisi bir arada olacaksa bu kadar yayılmayıp adam akıllı çalışılacak. Çocuktan kurtulamayacağıma göre doktoradan bir an önce kurtulunacak.

2) Bir daha hamilelik öncesi verilebilecek bütün kilolar dağıtılacak. Doğum sonrası emzirirken veririm nasıl olsa diye salınmayacak. Emziriyorum ayağına on kaplan gücünde abur cubur yenmeyecek. Doğum sonrası kilonun bile üstüne çıkma başarısı gösterilmeyecek.

3) İşe başlanacak aya dikkat edilecek. Bir daha Ağustos ayında Fransaya hatta bütün Avrupaya ayak atılmayacak. Herkes tatilde madem ben neden buradayım diye kendi kendini yemekten kurtulanacak.

4) İş için illa yer değiştirilecek ise “iyi düşün iyisi olsun” felsefesi bir yana bırakılıp gerçekçi takılınacak. Koca da aynı yerde iş bulmadan beyinin eteğinin dibinden ayrılınmayacak. Uzun mesafe aşk ilişkisi için yeterince genç olunmadığı idrak edilecek. Uzun mesafeli ilişkimizin başlaması hatırına bu da kocama gitsin :P

Gün döküldü yastığa gölge bitti
Viran oldu düşler yine
Bir kapı bir pencere bir gökyüzü
Damdan düşmüş evin içine

Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün

Ayışığı gel dedi gel peşimden
İnat olsun ele güne
Düştüm onun peşine rüzgar oldum
Sürdüm düşlerimi göğe

Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Vay vay sevdin onu vay vay sevdin onu
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün
Sevmesen ölürdün sevdin onu öldün
Sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün

5) Kanaatkar olmak öğrenilecek eğer becerebilirsem.

“Ay bu ev bize küçük 100 metre kare ev mi olur Ahmette büyüyor büyük eve çıkalım” diye koca darlandırılmayacak. Gün gelir bakar bakar da 50 metre kare evi büyük bulurmuş insan.

“8 aylık hamileyim diye kimseyi iftara çağıramadık hiç kimse de bizi çağırmadı, biz her sene Sultanahmete giderdik ona da gidemedik of pof, hiç bu kadar kötü bir ramazan geçirmemiştim. Bayramda annemlere de gidemedik zatennnn” diye ağlanmayacak ve kocanın başının eti yenmeyecek. Gün gelir iftar yapacak insan bile olmazmış yanında, beterin beteri olurmuş kafaya kazınacak. Bundan sonra yanlız olduğunu bildiğin herkes eve yemeğe, çaya kahveye davet edilecek. Özellikle de memlekete yabancı ise...

Koca giyisi dolabına “Ay hiç kıyafetim kalmadı ” diye ağlanmayacak. İnsan çok isterse iki ayakkabı üç tshirt iki kotla da yaşayabilirmiş anlamaya çalışılacak.

Görüyorum görüyorum. Allahım çok mesudum

Bu çocuk neden ağlıyor?

Hatta ağlamak sökmeyince küsüyor?

dondurma canavarı annesinin dondurmasından bir yudum daha alabilmek için....

Ben ya artık bu çocuğun yanında dondurma yemeyeceğim ya da ona da bir külah dondurma almak şart olacak

Evettt kendisi çok göstermek istemese de gördüm. 5 aydır yolunu özlemle beklediğimiz, benim ısrarla ben işe başlayınca çıkaracak biliyorum dediğim diş sonunda göründü. Babası da çok şükür bizim çocuğun da dişleri varmış diye seviniyor. (O toptan ümidini kesmiş eğer biraz daha çıkmazsa doktora götürelim artık diyordu.) Ailece pek mesuduz. Yaşıtları 5. 6. dişlerini çıkartırken bizim bu tek dişe bu kadar sevinmemiz komik kaçsa da. Oğlanın dişini ilk keşfeden babası olduğu için ona ne hediye alacağını tartışıp duruyoruz.

Sağ alt diş ile başladık. Ateşi olmadı ya da biz buranın cehennem sıcaklarından ateşini anlamadık. (Hiç yazmadım di mi Paris yanıyor hem de ne yanmak 33-35 derece, havası soğuktur diye yanıma sadece bir iki kısa kollu tshirt ve ince tek etek aldığımı bunun yerine 10-15 tane kazak getirdiğimi bunun için şimdi kendime bol bol küfür ettiğimi de yazmadım di mi)

Huysuzlanmasını da yeni hayatına adapte olamamasına yormuştuk. Umuyorum devam dişleri bizi bu kadar bekletmezler de çabuk çabuk geliverirler....

Sonunda ilk keşif turundan kareler....

Peki ya Ahmed ne olacak?

Tarkanın Annesi `ne güzel işleri oralarda yola koymuşsunuz biz burada zorlanıyoruz` diye yazınca yazdığım yazıyı bir kere daha okudum. Ahmedin düzeni kısmında herşey ne kadar tozpembe görünüyor. Bunun sebebi kesinlikle ben olmasam da seviniyorum tabi. Düzene girmesinin tek sebebi kendisi. Ahmed düzenini öyle yüksek sesle istiyor ki vermemek elde değil. Vermezsek kafamızı şişirene kadar ağlıyor. Yemekse yemek onun istediği saatte uykuysa uyku. İkisinin de gecikmesine tahammülü yok. Ama maalesef onun dışındaki işler hemencecik yoluna girdi denemez.

Ben bu işi kabul ettim edeli herkesin ilk sorusu "peki Ahmed ne olacak?"tı. Aslında bu soru benim de en çok kafamı kurcalayan soruydu. Yasserin bu konuda epey destek vermesi içimi rahatlatmıştı. Bir yolunu bulacaktık. Herkes nasıl başa çıkıyorsa biz de öyle yapacaktık. En nihayetinde ne ben çalışan ilk anneydim ne de Ahmed annesi çalışırken başkası tarafından bakılacak ilk çocuk. Durumumuzu zorlaştıran tek konu ise Yasserin hala Fransada bir işinin olmaması ve Türkiyedeki işine geri dönecek olması. Şimdilik babası bizimle olduğu için babası ilgileniyor ama o gidince ne yapacağımız biraz muallaktaydı.

Veee sayılı gün çabuk geçermiş babası bu Çarşamba gidiyor hiç gitmesini istemesek te. Bari Ramazana beraber başlayalım dedim ama orada ki işleri geçiktikçe gecikiyor diye gitmesi gerek. Gönlümün bir yanı onu anlıyor diğer yanı ise bizi bıraktığı için çok mutsuz. Geldiğimden beri neredeyse hergün işe geldim ve oğlum babasıyla kaldığı için bir gün bile gözüm arkada kalmadı. Aynen anneannesi ile kaldığı zamanlarda olduğu gibi kafam çok rahattı. Arayıp nasıl diye sorma gereği bile duymadım çünkü çok iyi bakıldığından emindim.

Şimdi ise onu tanımadığım bir ülkede tanımadığım birine emanet etme durumum var. Bu çok zorlu bir şey. Dilini bildiği kendi ülkesinde bile evladını emanet edecek birini bulmak ne kadar zor çalışan annelerin hepsinin bildiği bir konu. Anneanne babaanne gibi alternatifi olanlar en şanslılar.

Sonuç olarak buraya gelir gelmez bakıcı araştırmaya başladık. Kime nasıl güveniriz derken birçok çocukla beraber bir kreş te olması bana en mantıklısı gibi gelmişti. Fakat durum şu ki Fransada kiminle konuşursak konuşalım aynı cevabı aldık. Fransa da kreş bulmak mı çooook zor. Anneler genelde hamile kaldıklarında gidip başvuruyorlarmış ve bebek doğduğunda tekrar gidip bebeğin doğduğunu bildiriyorlarmış buna rağmen 6-7 ay bekliyorlarmış. Biz de gidip başvuru yaptık ama Ekim 2010 a kadar dolu olduklarını buna rağmen sık sık kontrol etmemizi bir yer boşalırsa belki bir şansımız olacağını söylediler. Özel kreşler ise sadece yarım gün kabul edebiliyorlarmış. Elimize özel bakıcıların olduğu koca bir liste verip gönderdiler bizi sonuç olarak.

Yüzümüzü güldüren ise burada bakıcı işinin devlet güvencesinde olması. Birincisi bakıcılık yapmak isteyen kadın öncelikle bir sertifika ardından da doktordan sağlık raporu alıyormuş. Kapı gibi bir kontrat imzalıyorsunuz. Bebeğin yatacağı kalkacağı saat, televizyon izleyip izlemeyeceği izlerse hangi programları izleyeceği gibi her türlü şeyi tek tek yazıyorsunuz. Bakıcı bebeği kütüphaneye ve yaşına göre aktivitelere götürmekle yükümlü ve hepsi mutlaka ilk yardım kursu almış oluyorlar. Bebekleri evlerinde bakıyorlar ve genelde birden fazla çocuk bakılıyor aynı anda.

Liste kocaman dedim ya saydım bizim bölgede tam 172 kişi var. Ben iki günde kusana kadar google map ta hangisi yakın diye araştırdım. Artık sonlara doğru tüm bölge sokaklarını ezberledim diyebilirim. Şu google map hastane gibi bir şey oldu benim için. Allah ne eksikliğini göstersin ne de eline düşürsün denen cinsten.

Araya trajikomik not: Ben bu işi yaparken kocacağızım dediki "ben cuma namazına gitmek istiyorum yakın bir cami araştırır mısın?". Liste yetmezmiş gibi bir ona 20-30 tane cami aradım hangisi yakındır diye. Sonunda bir tane bulup haber verdiğim de adamcağızım bombayı patlattı. "Hmm peki orada cuma kılınıyormuymuş " diye. Ona o anda demedim ama içimden "be adam ben ne bilirim, google map ne bilir orada kılınıp kılınmadığını" dedim. Sonunda da Ahmed çok huysuzlandı diye gitmekten vazgeçti. Beni benden aldı.

Neyse herşey yine fena görünmüyor değil mi? Ama benim çilem biter mi hayırrrr.... Listede 30dan fazla kadın eve maximum 700 metre uzaklıkta görünüyor. Aldım yanıma Fransızca bilen birini başladık aramaya. Fakatt Ağustos buranın resmi tatil ayıymış. Hiç kimse yok. Herkes tatilde. Millet dükkanını kapatıp tatile gitmiş. (İlk başta patronuma beni niye her işin zor yürüdüğü bu ayda buraya çağırdı diye bol bol küfretsem de sonradan bunun buraya adaptasyon için en uygun olan ay olduğuna karar verdim. Affettim gitti.) Tek tük telefonu açanlar da ya dolular ya da Ekimden sonra müsait olacaklar ya da İngilizce bilmiyorlar derken. Elimizde bir tek kişi kaldı. Listeden Faslı bir kadın yeni sertifikasını almış o yüzden sadece bir çocuk bakabilmesine izin veriyorlarmış. Arap olması bizim açımızdan iyi en azından Yasser ile zor da olsa anlaşabiliyorlar. Evini gittik gördük. Yaşam tarzı az çok benziyor. Tek çocuk bakacak olması Ahmed açısından süper. Yeni olduğu için daha çok özen göstereceği açık. Fakat çok arayanı soranı varmış ondan karar vermesi gerekecekmiş. (Bakıcının çocuk seçtiği ülkelerde varmış vesselam) Çok şükür Ahmedi almak istedi ve yarın ya da öbür gün başlıyoruz. Yemeğini ben hazırlayıp götüreceğim. Fiyatlarını hiç yazmamayayım yanlız. Bu paraya ben Türkiyede bu çocuğu baktırır, evin her işini yaptırır, bir de baklava börek açtırabilirim eve gelecek yardımcıya. Bizde annelerin isteği üzerine yapılan adaptasyon süresi burada mecburi. Yani ilk gün ben de bütün gün onlarla olacağım. İkinci gün bir saat kaybolacağım ortalıktan falan derken bir haftada Ahmedi tam anlamıyla bırakabileceğim. İnşallah bizim için Ahmed için hayırlısı olacak.

Zaten annem gelip Ahmede bakmayı çok istiyor. Yasser dönünce annemin işlemlerini başlatacaklar hemen. Artık o gelene kadar Ahmed ilk bakıcı deneyimini de yaşamış olacak.

Bi daha not: Fotoğraf koyasım var çok ama elim bir türlü değmiyor. Kuzusunun şahane fotolarıyla en kısa zamanda döneceğim...

Bebek dostu mu? Buyur... o da ne ki?

Ahmed beyler kış bebeği olduğundan ve babasının ve benim bitmek bilmez tez meselelerimizin varlığından İstanbulda ve Gebzede bebekle çok fazla dışarı çıkıp bebek dostu mekanları test etme fırsatımız olmamıştı. Ahmed doğmadan önce Gebzede devamlı gittiğimiz bir kaç mekan bebekli hayatımızda da bize olabildiğince kolaylık gösterdiler. Eğer merdiven varsa garsonlardan biri koşarak gelir yardım ederdi falan.

Yolculuklar konusunda da arabamız varken çok sıkıntı yaşamamıştık. Evin önünde biner gideceğimiz yerde iner ve asansörleri kullanırdık. Arabayı sattıktan sonra bir iki kere Ahmedle dışarı çıktığımda da otobüs muavinleri sağolsun seve seve yardımcı oldular derken....... Yolculuk ile beraber bebekli olmanın sıkıntılarını yaşamaya başladık.

İlk macera Türk hava yollarında gerçekleşti. Benim THY ilk binişim. Daha önce farklı firmalar ile uçak deneyimim olmuştu ama THY ve bebek durumu ilk. Öncelikle güzel taraflarını yazayım. 0-2 yaş arası bebeklere sadece bilet ücretinin yüzde 10nunu ödüyorsunuz. Tabi kucağınızda seyahat etme şartıyla. Bu ücrete ücretsiz puset taşıma ve 10 kgluk bir valiz de dahil. ( Tabi benden çok eşyası olan bebeğin 10 kiloluk limitine nasıl sığabileceğimiz ayrı bir yazı konusu olmalı) Çok beğendiğim başka uygulama ise puseti hemen teslim etmeyip uçak kapısında veriyorsunuz. Yani uçağa binene kadar çocuğu nerede zaptederim derdi de yok.

Fakat.... 9 aylık ve mütamediyen herşeyi elleme konusunda gayettt ısrarcı bir bebekle o yol nasıl geçiyor onu ana babasına sormak lazım. Onu zaptetmeye çalışmaktan ikimizde bittik. Ve THY yolları ile sevmediğim kısma gelince. Yemekleri herkes ile beraber getirdiler. Oysa bebekli yolculara bu konuda biraz tolerans sağlanması gerekirdi. Kucağımızda bebek daracık koltuklar açılan tepsiler ve ikimizin önünde de Ahmedin elleme tutma isteğini çılgınca kışkırtan bir sürü tabak çanak. En azından birimizin yemeği önce gelseydi o daracık yerde hem Ahmede hem de onun yerlere atmaya çalıştığı şeylere mukayyet olma şansımız olacaktı. Duyun sesimi havayolu şirketleri...

Uçak işin basit kısmıymış aslında. Eyfeli neden beğenemedim sorunun cevabı aslında yine bu bebekli olma durumundan kaynaklanıyor. Şöyleki biz Parisin bir banliyösünde oturuyormuşuz. Kaybola kaybola Eyfeli iki saatte bulduk. Yanımızda bol bol mızırdanan pusetinden kalkmak için çırpınan bir çocuk ta bonusu. Bu iki saatlik gezimizin tren kısmı çok kötü değildi fakat metroya ulaşmaya çalışınca Parisin ne kadar da bebek düşmanı bir şehir olduğunu gördük. Hatta yürümeyi beceremeyen herkesin düşmanı. Hiçbir yerde asansör yok. Otobüslerin kapıları çok yüksekte. Tekerlekli sandalyeniz ya da diz probleminiz varsa Pariste metroya otobüse binmeyin. Kaç merdiven aşağı kaç merdiven yukarı şeklinde sayamadığım kadar çok yerde 10 küsur kilo Ahmedi 10 küsur kilo arabasını taşımaktan yorgunluktan bitmiştik ikimizde. Eyfeli gördüğümüzde bumuymuş dememize bu sebep oldu işte. Bunca çileye değdi mi? diye kendimizi sorgularken bulduk.

Paris hep hayallerimin şehriydi üniversite yıllarında bir gün gelecek para kazanacak ilk tatilimde buraya gelecektim. ("Sevgilim olmazsa seni götürecem" derdim anneme. "Söz parasını da ben ayarlayacağım." Dalga geçerek "inşallah" çekerdi. Kardeşim de "yaa ben para kazanmıyorum ben gelemeyecek miyim" deyip sızlanırdı. Annem gönlünü yapsın diye "madem benimkini ablan ödeyecekmiş seninkini de ben karşılarım" diye dalga geçerdi. Babam gezmekten nefret eder "gidin gideceğiniz yere ben evimde çok mutluyum" derdi.... Nereden nereye....... Bu işi kabul ettiğimde "bi daha bana burun kıvırma bak verdiğim sözleri geç te olsa tutuyorum götüreceğim seni Parise" dedim. Acı acı güldü bu sefer) Keşke ihmal etmeseymişim o zaman. Çünkü sinir küpü olmuş bir anne, belinin ağrısından yüzü düşmüş bir baba, herşeye saldırma hevesinden bütün meyvelerini yere düşürmüş bir velet ile romantizm hak getire. Tabi merdiven çilesi bitti mi hayırrrr... İndiğimiz istasyon bir tiyatro binasının orasıydı. Eyfeli karşıdan süper gören bir manzarası var. Eee Eyfele nasıl yaklaşır yakından görebiliriz. Ya da dinlenmek için bize çok cazip görünen çimenlere nasıl ulaşırız? Tabiki milyon tane merdiven inerek ve Ahmet beyler ile arabasını indirerek. Geri dönüş yolu nasıl ? Yine milyon tana merdiven ve "Daha da gelmem Eyfel kulesine mulesine" nidaları eşliğinde. Yani çocuksuzlar Parisi görmek istiyoruz diyorlarsa çocuktan önce işlerini halletsinler ya da çocuğu birine satıp gelsinler. Ailece tatili kaldırmıyor burası...

Sonuç kocamla sözleştik. Annemler ya da anneleri gelirse bir gün kocamla başbaşa geleceğiz. Bir de öyle romantizm bulmaya çalışacağız. Umut fakirin ekmeği misali. Hayal ediyoruz işte...