İşte geldim buradayım...

Anneyazar dön demiş döndüm :) Hemen yazayım son zamanlar neler oldu neler bitti. Louvre un laneti bırakmadı peşimi son kısmın resimleri tamam yazıları duruyor. İlk fırsatta bitirmeliyim o işi.

Bu aralar ben de ne var ne yok...

- Öncelikle ödülüm var. Hem Anneyazardan hem içimdeki yolculuktan. İkisine de çok teşekkür ederim. Ne zamandır ödül yüzü görmemiş blogumu şenlendireyim. Belki baharı daha çabuk getirebiliriz bu güzel çiçekler sayesinde.. (Resmi yükleyemedim bir sorun çıktı :( Eğer problemi halletmeye çalışsam kesin bir üç hafta daha yazmayacaktım.)

- Günlerdir yazasım yok yine. Elim kolum kalkmıyor bu aralar. Ruhum bir geliyor bir gidiyor. Planladığım tarihte Türkiyeye gitme hayallerim suya düştü ondan mutsuzum. Yedi hafta olmuş geleli. Sanırsın ki yedi ay geçti. Kuzucan o kadar büyüdü ki bu yedi haftada inanamıyorum. Emekler bırakmıştım şimdi bırak yürümeyi koşuyor. Herşeyi anlar hale gelmiş. Köpeğini göster deyince gidip bir sürü hayvan arasından bulup çıkaracak gösterecek hale gelmiş. İnanamıyorum gelişimine. Anne nerede deyince bilgisayar ekranını gösteriyor canımın içi. Bazen öpmeye çalışıyor ki kuş olup uçasım yanına gidesim geliyor, yazmayı bırakmam da bunu ilk yaptığı güne denk geliyor.

- Bunun haricinde ne var yok derseniz, trajikomik hayat peşimi bırakmıyor. Buraya bir kar yağdı üzerinize afiyet hayat durdu. Avrupanın merkezinde duy da inanma. Bir karış kar yok yerde otobüsler çalışmıyor. Sabah çalışsa akşam çalışmıyor. Deli olacaktım. Kimi diyor hazırlıksız yakalanmışlar, yıllardır böyle kar yağmıyordu (sanki ekvator ülkesi nesine hazırlıksız yakalanmışlarsa) kimi diyor özellikle tuzlamıyorlar sonra bu tuzlu su nehirlere karışıp kirletiyormuş, kimi diyor otobüslere bahane olsun çalışmamak için ne gerekiyorsa yapıyorlar. Bunun ceremesini de biz çekiyoruz. Neyse aşağı yukarı bir aya yakındır işe 2kmlik bir yolu çoğunlukla yürüyerek gittim ve ısrarla yolları temizlemediler. Yol da acayip bir yokuş evde internet yok diye bir de sırtımda bilgisayarım işe gidene kadar pestilim çıkıyordu. Biz böyle sürüne duralım geçen hafta bir ödül bahanesiyle çalıştığım alana Sarkozy gelecek diye onun geçeceği tüm yolları tertemiz etmişler. Bizim binaların orası yine rezillik o gün bile yürümek zorunda kaldık işe. Sayelerinde hayatımda şenlenmiyor değil. Hergün acaba bugün işe gidebilecek miyim? Gidebilirsem kaç saatimi alacak? İyi gittim de dönebilecek miyim bakalım? soruları ile maceradan maceraya koşuyorum.

- İyi şeyler olmuyor mu olmaz mı? 6 Ocak itibari ile indirimler başladı. Tabiri caiz ise Gap ve H&M i talan ettim. Bedenen ısrarla hala mağaza standartlarına uymadığımdan evladımı ihya ettim. Tabi alışveriş sibobum sevgili kocamın benden kilometrelerce uzakta olması, eve geldiğimde poşetlerin hesabını vermeyecek olmam da ekmeğime yağ sürdü. Bir konuşmamızda ona gösterince mesafenin verdiği sevimlilikten yuh diyemese de bana sakın bir daha bu çocuğa bir şey almıyor deme, fırsat bırakmıyorsun diyebildi sadece... Buraya geleceğimiz kesinleşince, gideceğiz zaten yanımızda ne kadar eşya götüreceğiz diye kaç indirim kaçırtmıştı bana.. Yaşasın intikam..

- Alışveriş çılgınlığımın bir kısmında getirdiğim kitaplar suyunu çekmek üzere olduğundan kitapçılara bakınmaya başladım. Tüm kitapçılarda Fransızcadan başka kitap satılmıyor vesselam. Birinde diğer diller başlığı altında kitapları görünce atladım resmen. Hemen arkasını önünü okuyup üç kitap alıverdim. İlki beyaz seri çıktı. Hayatımda hiç okumamışım beyaz seri kitabı. Aslında daha yazarın adından kıllanmalıydım ama soğuk beynimi uyuşturdu. Su katılmadık aşk romanı. Fakir, gururlu ama kör olmak üzere olan bir kız ile yakışıklı, serseri ama bir o kadar da gerektiğinde sorumluluk sahibi (ne ironi ama) bir oğlanın aşk hikayesini soluksuz okumuşum. Bir iki yerinde gözlerim bile doldu da kitabı göremem diye daha fazla ağlayamadım. Sonra baktım ki ablanın Türkçeye çevrilmiş hiç kitabı yok. Oysa abla maşallah beyaz seri olayını aşmış. Tonlarca kitabı varmış ve bu oğlanın ait olduğu ailenin her bireyine bir kitap yazmış. Aynı aile ile ilgili dokuz kitap dile kolay. Ne büyük kayıp demek istiyorum Türk gençliği adına:) Neyse diğer ikisi daha aklı selim kitaplar çıktılar.

- Haftasonları Paris turlarına devam. Paris gezmekle bitirilecek bir şehir değil ama bazen sırf sokaklarında dolaşmak için bile gittiğim oluyor. Neresine aşık olayım, neresine vurulayım şaşırıyorum. Hayatımda gördüğüm en zarif şehir ve yaşadığım hiçbir aksaklık nedense soğutamıyor beni bu şehirden.

- Ayrıca bugün itibari ile (kırk günlük uğraşın ardından) evime internet bağlatmanın haklı gururunu yaşayarak bundan sonra daha çok yazmaya çalışacağıma söz veriyorum(vermeye çalışayım ya da )

Emzirme Reformu Gerekli

Hep yazmak isteyip atladığım konulardan biridir bu emzirme reformu. Elbette gerekli emzirme reformu. Hiç bir annenin elinden emzirme hakkı, hiçbir bebeğin elinden emme hakkı keyfen alınmamalı. Anne sütünün önemi herkese ama özellikle işyeri sahiplerine ve devletin gerekli kurumlarına anlatılmalı ki, çalışan anneler de bebeklerini özgürce emzirebilsinler.

Yeliz sağolsun (sen de olmasan mim yüzü görmez bu blog :) ) emzirme reformu mimi için sobelemiş beni. İlk okuduğumda ilknuru neden üstüme alınmamışsam hatırlatması icap etti :)

Şimdi sorulara geçeyim.

(1) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*)

Büyük çoğunluk emziriyordur derdim açıkçası eğer sorunun kenarındaki yıldızı görüp yazının sonuna kadar takip etmesem. Çok ama çok üzücü bir oran ile karşılaştım. Bazı annelerin sütü gelmez, sağlık problemleri olur, sütü kesilir bunları anlarım ama 98.7 sayısını anlamam mümkün değil maalesef. Bu ülkedeki anneler emzirmeleri konusunda desteklenmiyorlar demektir bu.

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?

İlk 5.5 ayı sadece anne sütü olmak kaydıyla 14 ay emzirdim. 14 ayın sonunda sütümün de azalmasını bahane edip ayrıca ayrı kalacağımız için kesmek zorunda kaldım. Hala da içimdeki en büyük yaralardan biri maalesef. 2-3 aylık arası kilo alımı düşünce (bakınız bir sonraki mim :) ) o kadar uğraşmış (aslında sorunun psikolojik olduğunu bulmam uzun vaktimi almıştı) öyle bir gayret göstermiştim ki sütümü tekrar arttırabilmek için kesmek çok koymuştu bana. Ayrılacağımız son güne kadar emzirmiş o gün aniden kesivermiştim. Çok şükür Ahmed ne memeye çok düşkün bir çocuktu ne de benim çok sütüm vardı. Ayrıldıktan sonra o süte kolay adapte olmuş, bende de hiçbir rahatsızlık olmadı. Hemen inek sütüne geçtik. Mama sadece bir kere o da cahilliğimden vermiştim. İlk ve son olmuştu.

(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?

Hiç :) Ben Ahmed doğduğunda doktora yapıyordum. Hiçbir sözleşmemiz yoktu. Çünkü teknik olarak doktora öğrencisi olarak geçiyorduk. (Derin bir yazı konusu Türkiyede özel üniversitelerdeki doktora öğrencilerinin hali ) Doktora yaptığım üniversitede aynı zamanda araştırma/ders asistanıydım. Hamileliğim son seneme denk geldiğinden bu yüklerimden okula belirli bir miktar ödeyerek kurtuldum ve hamileliğimin son kısmını ve doğumdan sonraki kısmını evde böylelikle geçirebildim.

(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?

Yoktu ki kullanayım. Ülkemin yasaları eğer öğrenci görünüyorsan 30 yaşında da olsan yasal doğum iznin, süt iznin olmaz diyor ama yukarıda da yazdığım gibi benim emzirme ve izin konusunda bir problemim olmadı. Tek sorun bu sürecin bir kısmında çalışanlar ücret alabiliyorken ben cebimden para ödemek zorunda kaldım.

(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?

Hayır.

(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?

Hiçbir zaman. 2 yaşındaki çocuğuma karnı acıktığında gidip bir restoranda çorba/yemek alıp yedirmek ne kadar doğalsa emzirmek de o kadar hatta daha ötesi doğaldı benim için. Bir iki defa biraz tehlikeli bile olsa giden arabanın içinde dahi emzirdim. Genelde AVMlerde emzirme odaları oluyordu ev oturmalarında ise çoğunlukla sakin bir oda rica ettim. Hem benim hem Ahmed için sakin ortam daha iyi oluyordu. Anne ile bebeğin başbaşa kaldığı, bağların kuvvetlendiği anlardan biriydi benim için emzirme saatleri.

(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?

Desteğe her yeni anne gibi ben de ihtiyaç duydum. Yeni olduğunuz her konuda yardıma ihtiyaç duymazmıyız zaten. Anneliğin sadece içgüdüsel olduğuna inanmıyorum ben. Öğrenilebilir bir şey. Tecrübelerle, kitaplardan okuyarak anneliğinizi geliştirebilirsiniz. Emzirme konusu da istisna değil. Bebeği nasıl tutmam gerektiğini, memeye en az tahrişi yapacak şekilde emzirmeyi sadece kitaplardan öğrenebildim ben. Maalesef ne hastanede bebek hemşirelerinin bir yardımı oldu (hatta o gün unutmuyorum çok fazla doğum olduğu için yardım için çağırdığımda on defa anlatamayız bile dediler bebek dostu hastanenin bebek düşmanı bebek hemşireleri) ne de lohusalık sürecinde yanımda olanlardan bu konuda bilgisi olan vardı.

(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?

3. cümle hariç çoook duydum. Duymayan var mı meraktayım. Doktorlara varana kadar bütün çocuklara mama verdirmeye baş koymuş bir grup insan var. Ahmedi büyütürken annemlere gitmediğimiz sürece hep yalnızdım. O dönemde lohusalık harici çok gelen de olmadığından kendi evim de pek duymadım ama annemlere her gittiğimizde illa Ahmedi görmeye gelenler oluyordu ve sıkça ağlıyor emzir sütün mü yetmiyor yoksa sözünü duydum. Bir dönem sütüm gerçekten azaldı ve bunu annem ve eşim hariç hiç kimse ile paylaşmadım. Biliyordum ki bir kişi de çıkıp sakın emzirmenin peşini bırakma asıl demeyecekti. Faydalarından çok zararı olacağı için gizli operasyonlarla süt arttırma çabalarına girdim.

(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?

Evet biliyorum. Duydum. Blogcu Anne Elifi de düzenli takip ediyorum. Yazının başına da yazdım. Hiçbir annenin elinden emzirme hiçbir bebeğin elinden emme hakkı alınmamalı. Her açıdan kıymetli hangi birini yazayım ki. Bir anne sütü büyük bir mucize. İçeriğinin bebeğe faydası kimbilir kaç bilimsel makaleye konu oldu ki şu an bile kansere bile bir umut olur mu diye çalışmalar var. Diğer yandan düşünün bir canlı getiriyorsunu dünyaya veeee yiyeceği gıda daha başından hazır. Ne yedirsem içirsem derdi yok. Falanca gıda sağlıklı mı hormonlu mu gaz yapar mı kabız yapar mı yeni doğana uygun mu derdi yok. Cokur cokur ver gitsin. Annenin lohusalığı bir nebze kolay bile atlatmasına bile yarıyor olabilir çünkü lohusalığımda en mutlu olduğum anlar Ahmedle emzirme anlarıydı (ki yeni doğanda bu neredeyse günün yarısı demek :) )

Türkiyede hatta birçok ülkede anne-bebek ilişkisi, anne-bebek sağlığı maalesef hala hafife alınıyor. Oysa bugünün bebekleri yarının geleceği. Doktorlar bir yandan 6 ay sadece anne sütü derken devlet en çok 4 ay ücretsiz izin diyor. Tamam diyorsunuz. İş yerinize dönünce süt izninden bahsediyorsunuz atılmakla tehdit ediliyorsunuz. O bitince sütünüz var bebeğinizi gittiği yere kadar emzirmeye niyetlisiniz, sağayım da ertesi gün benim yokluğumda onu içirsinler diyorsunuz bütün gözler size dikiliyor. Yok az süre kaldı çok süre kaldı işten kaytarıyor diye. Kadınlar anne olmasalar bile iş yerlerinde çoğu zaman çifte standarda maruz kalıyorken annelikleri ile beraber iyice ayyuka çıkıyor. Çoğu zaman kötü tepkiyi hemcinsinden alıyorsunuz falan filan. Emzirme Reformu gerekli ve olabildiğince devlet tarafından desteklenmeli ve kanunlar çerçevesinde annelerin haklarını almaları sağlanmalı.

(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için www.emzirmereformu.com adresindeki formu doldurmanız yeterli

Ben tembelin önde gideni olduğumdan, gönülden desteklesem de sitesinden desteklememiştim. Yazımı yayınlamadan önce hemen formu doldurdum ve artık resmen ben de Emzirme reformunu destekliyorum.

Yelizcim bir kere daha teşekkürler. Yazmak isteyip de ihmal ettiğim bir konuda yazmaya fırsat oldu.

Yukarıdaki soruları yanıtladıktan sonra, veri takibi yapabilmek açısından yazınızın linkini bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderiniz.

(*) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı yüzde 1,3. (Kaynak UNICEF Türkiye). Annelerin yüzde 98′i doğumdan sonra emzirmeye başlıyor, fakat ilk iki aydan sonra genel emzirme sorunları veya işe başladıklarında yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle emzirmeyi ve anne sütüyle beslemeyi sonlandırabiliyorlar.

Louvre Müzesi Çilesi - 2

Weddıng Feast at Cana(Kana düğünü) (Veronese) 1562-1563 arasında yapılmış.

Dün koyamadığım, Mona Lisa nın tam karşı duvarını tamamen kaplayan bir resim. Ölçüleri 7 metreye 10 metreymiş. İnsan kalabalığından ve resmin büyüklüğünden düzgün bir resim çekemedim maalesef.

Bu yıl Fransada Türk Mevsimi var(beni de bu sebeple mi işe aldılar acep?) . Temmuzda başlayan ve dokuz ay sürecek etkinliklerin parçası olarak bir sergi çıktı karşıma. Mis mis Türkçe açıklamalar. Zevkle okudum. Yukarıdaki kızcağız neden bu tabelanın altında poz veriyordu anlamadım ama bu bölümde ara ara kulağıma Türkçe konuşmalar da çalındı. Ayrı bir keyiflendim.

Izmir sahilinden bir görünüş yazıyordu da hangi yıl ona bakmayı unutmuşum.

Bu üç daha doğrusu dört heykelin hikayesi ilginç. Versay sarayı yapılırken heykel ihtiyacı duyulmuş. O dönem de Vatikanla araları iyi değilmiş Fransızların. Mecburen başka yerlerden araştırmışlar. İşte bu üç heykelde bu yüzden İzmirden buraya taşınmış. Aslında bir heykel daha olması gerekiyormuş bu kompozisyonda fakat sonuncunun akibeti hiç bilinmiyor.

Bundan sonrası için ne yazacağımı gerçekten bilmiyorum. Eski Mısır gizemli. Herkesi kendine çekiyor ama bu kadar da çekimine kapılıp bir memleketin tarihi eserleri soyup soğana çevrilmez ki. Gitmeden sözlükte okuduğum bir yazar insaf edip piramitleri bırakmışlar derken abartmamış. Sullynin iki katına zor sığdırmışlar Eski Mısır eserlerini. Her eser aynı değil tabi bazıları hediye olarak Fransızlara gönderilmiş ama geri kalanları nasıl tedarik edildiği belli. Bir taraftan üzülsem de diğer taraftan seviniyorum. Mezopotamya toprakları malesef sürekli kana susayan topraklar. Iraktaki özgürleştirme(!) haraketinde ne çok eser talan edildi, yok edildi. Bunlar da kendi ülkelerinde kalsa ziyan olup gidecekti belki. İnsanın kaçırılanlara sevinesi geliyor bari bazıları kurtarılmış diye.

Takı tasarımlarını görünce kendi zamanımız için hüsrana uğradım. Tasarım konusunda çok ta ilerlediğimiz söylenemez. Bunları çıkar yerinden tak kimse milattan önce yapıldığını anlamaz.

Vakit bulduğum ilk anda müze gezinin son ayağı olan Yunan heykellerini de koyacağım sonra bitecek :)

Louvre Müzesi Çilesi - Bölüm 1

Pazar günü inanılmaz keyifsiz uyandım. Oysa bir haftadır bu Louvre müzesi çıkartması için hazırlanıyordum. Sitesini okudum ettim. Kat planlarını çıkarttım. Kendimce görülecekler listesi yaptım. Görülecek eserlerin ehemmiyetiyle ilgili yazılar okudum falan filan derken baktım keyfimin gelmesini beklersem bütün yıl geçecek, zorla da olsa kaldırdım kendimi ve Lourve müzesi kapılarına dayandım.

Evdeki hesap çarşıya uymadı o ayrı. Birincisi her ayın ilk pazar günü bazı müzelere giriş ücretsiz buna Louvre da dahil. Bundan sebeb saat 11.00 de yukarıdaki kuyruğa girmek zorunda kaldım(ki Ocak turizm açısından ölü sayılabilecek bir mevsim, yazın düşünmek bile istemiyorum).

İkincisi ki bunu maalesef müzeye girdikten sonra farkettim ki benim kat planları hesabım tutmadı. Müze dört kat ben kendimce her katı dolaşır bir alttakine geçerim diye hesap yaparken müzenin üç kanattan oluştuğunu gözardı etmişim. Oysa Müzenin içindeki organizsyon bu kanatlara göre oluşturulmuş. Üstteki sağ kanat Richeliu, ki bu kanadı hiç gezemedim.

Sol kanat Denon ki namı ünlü Mona Lisa bu bölümün birinci katında ikamet etmekte.

Bu da orta kanat Sully ki böyle az cepheli olduğuna bakmayın tam bir dikdörtgen şeklinde arkada kocaman bir avlusu var falan. Şahsi kanaatim her bir kanat bir Dolmabahçe sarayı eder. Bu arada ben artık girmeye çok yaklaşmışken arkadaki sıraya dikkat..

Vuslata beş kala. Şimdi burada yok o tavsiye yok bu tavsiye diye yazacağım ama bana sorarsanız bu müzeyi efektif gezmenin hiçbir yolu yok. Kaybolma ihtimali yüksek. Zaten girerim müzeyi bir günde gezerim her eserinde hakkını veririm diyene liyakat madalyası vermek gerek. Müze önündeki kuyruğu görünce yaw millet bir şey biliyor da geliyor demek ki dememe rağmen içeride gördüm ki insanlar koridorları hızlı hızlı geçerek eserlerin çoğuna doğru düzgün bakmadan popüler şeyleri görmenin peşinde.

Yine de tavsiyesiz olur mu olmaz. Az çok keyif alarak bütün müzeyi gezmek için bence bir hafta gerek. Yani haftasonu Parise tura gidiyoruz bir de bu müzeyi görelim diye hayallere kapılıyorsanız ya müzeyi ya Parisi gezmeyi unutun. Tam dört saatte yarısını bile gezemedim ki ben çok tarihi eserden anlayan bir insan değilim biraz bilgilisi, vakit ayırmak isteyeninin halini düşünmek bile istemiyorum. Hele bir de aman gelmişken herşeyin resmini çekeyim derseniz geçmiş olsun. Klasik tavsiye ise pusetle gelmeyin. Asansör elbet var içeride de heryerde yok. Yani bazı bölümleri gezip bazılarını es geçmek zorunda kalmak var. Biraz büyümüş bir çocuğunuz varsa kaçırmayın yine 18 yaş altına müze her daim ücretsiz.

Meşhur Pi Piramidinin altı. Müze girişinden çok alışveriş merkezi gibi. (Müzenin bir de alışveriş merkezi vardı oraya da hiç bulaşmadım. En azından bu seferlik.) Buradan üç kanada bağlantılar var. İçerideki her eserde yazılar tabiki Fransızca ama bu bölümde bazı diller için kulaklıklar satılıyor. Böylece önüne vardığınızda daha detaylı bilgi alabiliyorsunuz. Pek tabi Türkçe yok bu dillerin arasında.

Virgin with a Child, surrounded by six Angels (Cimabue) 1280 de yapılmış.

İlk gezdiğim bölüm İtalyan ve Fransız ressamların resimlerinin olduğu bölümdü. Tabi böyle olunca hele bir dönem Avrupada din haricinde bir konuda resim yapmanın yasak olduğu düşünülürse tüm eserlerde mutlaka bir İsa ve/veya Meryem tasviri vardı. Bazı resimler belki de tarihi bazı olaylara atıfta bulunuyordu ama Hristiyanlık tarihi ile ilgili çok bir şey bilmediğimden çoğunu anlamadım.

Aslında bazı konularda kafam daha da karışmış çıktım. (Yanılıyorsam ve bilgim yanlışsa düzeltebilirsiniz yorumlarda) O dönem ressamlarının çoğu zenginler, krallar tarafından himaye edilen insanlar ve talebe göre resim yapıyorlar. Biri bir konuda resim yapmanızı istiyor siz de yapıyorsunuz ve onun beğeneceği şekilde yapmak zorundasınız kendi yorumunuzu bile katma şansınız yok belki. Kendi istediğiniz konuda resim yapmak yasak. Ortaçağ Avrupası bana her zaman çok gizemli gelse de bunun çok acımasız olduğunu düşünmeden edemiyorum. Biz aslında çok büyük ressamların ket vurulmuş yeteneklerini görüyoruz sadece. Böyle olmasaydı daha güzel eserler görme şansımız olur muydu acaba? Dedim ya kafam karıştı.

Diğer turistlerden feyz alarak aman ben Mona Lisayı dünya gözüyle görmeden kıyamet kopar da kalakalırım öyle diye önce düştüm Mona Lisanın peşine. Zaten bütün müze Mona Lisanın olduğu yeri gösteren oklarla dolu. Kaybetmenin mümkünü yok. Gittim gitmesine ama bir taraftan da üzüldüm. Koskoca bir müze hatta müzelerin müzesi diyebileceğimiz bir yerin aslında bu kadar ziyaretçi çekmesinin aslında en büyük sebebi bu yarım metrelik tablo. Koca müzede önü bundan daha kalabalık hiçbir yer görmedim. Bence insanların çoğu neden orada olduklarını bilmiyorlar. Tek amaç gördüm diyebilmek.

Mona Lisa(Da Vinci) 1503-1506 arasında yapılmış.

Tabi talep bu kadar çok olunca muamele de ona göre. Her esere on santime kadar yaklaşabilirken bu tabloyu iki metreden belki de daha uzaktan görmek zorundasınız. Her eser ortalıkta gayet rahat sergilenirken Mona Lisa camın arkasına hapsedilmiş. E tabi bir de insan kalabalığından önünde durup yaw Da Vinci şunu da niye böyle resmetmiş ki gibi düşünme şansı sıfır. E neden o kadar kalabalık o zaman gerçekten anlamadım. Popüler olmak başa bela ki orada sergilenen Mona Lisanın gerçek olup olmadığının bile bence garantisi yok.

Müzeyi gezerken ara ara başınızı kaldırıp tavanları da incelemek icap ediyor ki. Bazı yerlede durup müzeyi mi seyretsem içindekileri mi bilemedim. Öyle güzellerdi ki..

Mona Lisaya giderken yolumun üzerinde gördüğüm, hoşuma giden ama ne olduğunu bilmediğim bir heykel. Dönüş yolunda bakarım derken kaybolunca bir daha karşılaşamadım onunla.

Bol resim isterim diyenler için bol bol resim çektim ama hepsini bir yazıya sığdırmak mümkün olmayacak. Becerebilirsem yarın bir kısmını daha koyacağım.

Haftasonu Aktivitesi

Geçen haftasonu sonunda oturma izni işlemlerini bitirmek için gelen kocacıkla ne yapalım diye düşündük taşındık. Hava soğuk, kar yağıyor. Hayatının yarısından çoğunu Arabistan çöllerinde geçirmiş kocam ben bir üşüyorsam on üşüyor derken kapalı alan aktivitesi seçtik. Ne yapalım ne edelim nereye gidelim derken benim aklıma Muséum national d'Histoire naturelle geldi. Oldum olası öyle şeylere meraklı ben ile müze düşmanı koca düştük yollara. Az gittik uz gittik, telefona kontör almak için girdiğimiz bir dükkandaki aptal Çinli kızın pazar günü kapalı demesi yüzünden çöktük. Bir taraftan pazar günü müze dediğin kapalı olur diye söylenirken diğer yandan da Fransız bunlar herşey beklenir diye bir başkasına sorduk. Bize bir bina gösterdiler.Açık görünce sevinçten kendimizi nasıl attığımızı bilemedik. Sonradan öğrendik ki bu müze farklı farklı binalardan ve temalardan oluşmaktaymış. Biz aslında görmek istediğimize değil de bir başkasına girmişiz. Tabi bunu üç saat sonra fark ettik.

Neyse bizim girdiğimiz the Galeries de Paléontologie et d'Anatomie Comparée yani Paleontoloji ve (Karşılaştırmalı? Böyle mi çevrilir acep) Anatomi müzesi çıktı. Müze acayip bakımsız sanki 1900lerde kurmuşlar bir daha da ellerini sürmemişler gibi duruyordu. İlk izlenim o yüzden iyi olmadı. İki katlı müzenin alt katında sınıflandırılmış hayvanlar kemikleri ve organları bulunuyordu. Kedigillerin bütün üyelerinin beyinleri bir grup falan şeklinde. Birbirlerine benzerliklerinin gözlemlenmesi için. Velakin sevgili Fransızlar dünyanın en çok turist alan şehirlerinden birinde müzedeki neredeyse hiçbir yere ingilizce açıklama koyma gereği duymadıklarından yarısına mal mal bakıp geçme ihtimaliniz yüksek. Fotoğraflar maalesef müzeye girdiğimiz an şarjının biteceği tutan makinamız yüzünden cep telefonuyla çekildi. Buna şükür.

Orta alan tamamen hayvan iskeletlerine ayrılmıştı. Ben en çok deniz canlılarından etkilendim. O nasıl bir balina iskeletidir öyle. Bu kadar büyük olabilecekleri hiç aklıma gelmezdi.

Bu da günün karikatürü oldu benim için. Bu bölüm için tam olarak “Various big monkeys” (Türkçe meali büyük maymunlar :) ) yazıyordu elimize tutuşturulan iki sayfalık İngilizce broşürde. Önünde durduk aaa bu iyice insan benziyor dememle altında yazan “human” yazısını görmem, yanındaki maymun iskeletlerine bakmam ve arkasından kocaman bir kahkaha basmam bir oldu. İnana saygım sonsuz ama bu Darwinin maymundan evrimleştik hikayesini kendi yazdığı da dahil olmak üzere bir kaç kitaptan okuduktan sonra benim karşısında olduğum bir görüş.

Bunu görünce aklıma ilk gelen şey bir kaç yıl önce duyduğum bir fıkra oldu. Çocuk babasına gider baba insanlar nasıl dünyaya geldi der. Adam anlatır işte maymunlar vardı evrimleşe evrimleşe insan olduk diye. Tatmin olmayan çocuk bu sefer annesine gider aynı soruyu sorar. Anne başlar anlatmaya Adem vardı Havva vardı onların çocuklarından dünyadaki tüm insanlar oldu diye. Kız şaşkın annesine bakıp ama babam böyle böyle anlattı der. Annesi bunun üzerine kızım baban kendi ailesini anlatmış ben kendi ailemi anlattım der :)

İkinci ve üçüncü kat fosillere ayrılmıştı. Ömrü hayatımın ilk dinazor ve mamutunu gördüm çok mesudum. 600 milyon yıllık fosiller görmek gerçekten inanılmazdı. Kocacık içeride de çok üşüdüğü için üçüncü katı tam hakkıyla gezemedik ama yolu düşene kesinlikle tavsiye ederim.

Çıktıktan sonra öğrendik ki bizim aslında gitmeye niyetlendiğimiz yer Grande Galerie de l’Evolution imiş. Girişi bizim girdiğimiz binanın tam tersi istikamette kalıyormuş. Aslında bu alanda çok güzel bir botanik bahçesi ve küçük bir hayvanat bahçesi de var ama kar yağıyor diye güvenlik sebebiyle kapalıydı. Bahar aylarında çok daha eğlenceli olacağını düşündüğüm için tekrar gitmeyi düşünüyorum. Kim bilir belki Ahmedimle beraber gezeriz hayvanat bahçesini.

Önümüzdeki hafta bir problem olmaz keyfim denk olursa niyet ettim Louvre Müzesine gitmeye. Bu sefer biraz çalışmaya karar verdim. Güzelim sanat eserlerinin önünden mal mal geçmemek için.