Göç yollarında

Çok uzun zamandır paylaşmak istediğim ama bir türlü sonuca ermediği için beklediğim bir haberim var. Artık herşey yoluna girdiğine göre paylaşmalı anne. İşe dönüş tarihi artık kesinleşti. 5 Ağustos son gün. Ondan sonra anne işe başlıyor. Biraz komplike bir işe başlama serüveni var ki anlatsa mı anlatmayıp kendi de unutsa mı bilemiyorum.

Bir flashback yapmalı. Günlerden 24 Ekim. Evde doğumu beklerken bilgisayarına düşen bir iş pozisyonuna laf olsun diye başvurmuş anne adayının başvurusu ile ilgilenmişler ve onunla mülakat yapmak isterler. Telefonla yapılacak mülakat çünkü iş taaa Fransa'da Paris'te. Anne tam 38+1 günlük hamile. Saat 16.00 da mülakat için sözleşiyoruz. Anne Fransızların İngilizce aksanından acayip korkmakta. Sorabilecekleri sorulara hazırlandıktan sonra kendisi ile mülakat yapacak kişinin bir video dersini izliyor ki kulak aşinalığı olsun. Bu arada vakit geçsin diye bekliyor. Sonra ben saat farkını iki diye biliyordum ama dur yine de bir bakayım demesiyle aaa saat farkı birmiş ve 10 dakika sonra arayacaklar. Eli ayağı karışıyor. Koca karnına inat ruhu zıpzıp. Mülakat iyi geçiyor. Karşı taraf ısrarla pozisyonla ne kadar ciddi ilgilendiğimi soruyor. Fransa da yaşamakla ne kadar ilgileniyorum. Mülakat bitiyor. Bazı şeyleri söylemeyi unuttum of of kesin beğenmediler deyip hamile hayatıma devam etmeye çalışıyorum. Annemin yanına gidip ben doğumda iken kapı süslerini nasıl asacaklarının provasını yaptırıyorum. Annem hayırdır doğurmaya niyetin mi var diyor, gülüşüyoruz ama hamilelik hayatının noktalanmak üzere olduğundan haberim yok tabi... O gece hastaneye gidiyoruz. Aaa açılma 4cm olmuş doğum başlamış hastaneye yatıyoruz. Ertesi gün doğuruyorum anneme kalırsa mülakat stresinden doğurmuşum. Ben onları unutuyorum yeni annelik heyecanı ile onlar beni unutmuyor. Tam bir ay sonra arıyorlar işe alındınız demek için. Düşünüp taşınıyoruz on gün kadar karı-koca. Sonunda kabul etmeye karar veriyoruz. Kocacık ta orada iş bakacak kendine. Bir iki yıl yurtdışı tecrübemiz olacak. Ancak Mayıs Haziran gibi gelebilirim diyorum ama işlemler o kadar uzuyor ki ancak Temmuz ortasında bitiyor herşey.

Ve artık bize göç vakti geliyor da çatıyor. 15 günümüz var ama o kadar çok yapılacak işimiz var ki. Vize çıkmadığı için bir türlü evi toplamamıştık. Ev toplanacak vizeler alınacak. Bu arada baba 4 Ağustosta savunmasına girecek. Onlar daha fazla beklemek istemiyorlar ama artık 5 Ağustosu direttik. Ben çalışırken, baba biraz dinlenecek hem de düzeltmelerini yapacak. O arada Ahmede o bakacak ama gerisi mechul daha. Diyorum Allah yardım edecek bir çıkar yol bulunacak.... Annenin gözü arkada kalmadan bir çözümü bulunacak yani inşallah.

Kısacık bir veda bizden, bu aralar günler biraz hızlı geçecek yazmaya vakit olacak mı bilmiyorum. Oraya varınca da ne kadar sürede toplanırız onu da bilmiyorum ama en kısa zamanda Gebze'den Paris'e inen kafası karışık bir annenin başına gelenleri paylaşmaya başlarım :) Sanmıyorum ama blogu ola ki Fransadan okuyan bir tek kişi bile varsa soracak tonlarca sorum var. Yardımlarını bekliyorum...