Bana kaderimin bir oyunu mu aldı sevdiğimi verdi zulumu

Hazır olun işte bendenizden bir depresif yazı daha. Amma velakin bu sefer çok eğlenerek yazıyorum bu yazıyı :) Deliliğe vurdum işi. Ben akıllı olup kırk deliyle uğraşacağıma deli olayım da akıllılar benlen uğraşsın diyerek.

Nedir garp çephesinden son haberler.

* Kocamın bayram için gelip gelemeyeceği gelirse ne zaman geleceği hala belli değil. Bayramda gelemezse daha ileri bir tarihte annemi o getirecek. Buraya geldiğinde uygun iş bulabilecek mi?

* Bana söyledikleri ama Ahmed hastalandığı için Cuma günü arayamadığım iki ev de kiralanmış ve şuanda ellerinde başka da ev yok.

* Oturma izninden hala haber yok. İştekilere arayın sorun bir kere daha bir buçuk ay oldu ses seda yok dedim. Çok yoğun olduklarına ve lütfen biraz daha sabırlı olmam gerektiğine dair bir cevap aldım.

* Neredeyse iki aydır çalıştığım işyerim hala bana yemekhane kartı çıkartmadığı için yemekleri herkesten daha pahalıya alıyorum. Ne zaman çıkacak Allah kerim.

* Bugün işte öğrendim ki Ekimde iş seyahati varmış. Üç gün. Ben gelmesem dedim. Yok illa gelmen lazım. Projedekilerle tanışacaksın hatta üstüne bi de sunum yapabilirsin dediler. E bu oğlan emiyor hala beni diyemedim. Zaten kardeşim döneceği için annem katiyen yalnız kalamaz.

* Son konuşmalarda annemle kardeşim geliyorlardı beraber eğer kocacım bayramda gelirse. Bir baktık o işte yattı. Kardeşimin işleri karıştı ve onun yerine babam gelecek. Geliş tarihleri biraz ileriye atılabilir. Madde bire bağlı olarak.

* Bakıcımıza ay sonunda bırakacağız dedik. O da öyle bildirmiş. Şimdi ay sonunda herhangi bir gün biri kontrole gelecekmiş. Bebek nasıl diye ama hangi gün geleceği meçhul. Ziyareti öne de çekemiyormuşlar. Ahmedi ay sonuna kadar getirebilir misin diyor.

* Her gece saat yedi yedi buçukta uyuyan oğlum dün gece ağlayarak on ikiye kadar uyumadı. Ateşi yok çok şükür ama kabarık diş te yok. Neden huysuzlanıyor anlamadım. Diş mi geliyor başka bir şey mi?

* Kurban bayramında Türkiye'ye gelmek istiyorum. Annemin dönüş biletini de buna göre alacağım. İş yerinde bir yoğunluktur gidiyor. Bir türlü soramadım cesaret edip. İzin verecekler mi vermeyecekler mi?

Bir çırpıda aklıma gelenler bunlar. Ben belirsizliklerden nefret ederim ama iki yıldır bunlarla yaşıyorum. Hamile miyim? Doğum nasıl olacak? Bu çocuk ne zaman doğacak? Doktora ne zaman bitecek? Vize ne zaman çıkacak? Ahmedin dişleri ne zaman çıkacak? derken rahat ederim sanmıştım. Yok ben nefret ettikçe belirsiz durumlardan gelip beni buluyorlar. Sadece sadece bir hafta sonrasını görmek istiyorum. Yapacak bir şey yok, madem kaçamıyorum arabeske bağladım işi. Başlıktaki şarkıyla başladım. Ardından Batsın bu dünya ile devam edeceğim sonrasında sanırım Neden saçların beyazlamış arkadaş gelecek :) İşin komik tarafı bu kadar karmaşanın içinde bana bir mutluluk geldi. Herkese gülücükler saçıyorum. Kulakları çınlasın üniversitede bir oda arkadaşım vardı. Platonik durumlardan dertlenir gider içer sonra da böyle koca bir gülümseme ile odaya gelirdi. Bir sürü de veciz söz ederdi tabi o çakır keyiflikle. "Ah ah içene değil içirtene bakacaksın." "Bu kafayla su bile içsen çarpar adamı" şeklinde. Ben de yazana değil yazdırtana bak diyorum ve suyu açıp denemelere başlıyorum:P

Yok yok bir iki güne kalmaz Ahmed beylerin şahane bir videosuyla dönüş yapacağım :) Olaki videoyu koymamış olursam bu demektir ki kocam geldi geziyoss tozuyoss adios olaylarına girdik. Eşe dosta "Allah sizi inandırsın bir bayram Paristeyiz ay şöyle de bir şey olmuştu canımm" şeklinde hava atacağımız günler için anı biriktiriyoruzdur :P

Herkesin Ramazan bayramı kutlu olsun ayrıca. Ramazan bayramına Şeker bayramı denmesinden nefret ediyorum. Nasıl çıkmış hiçbir bilgim yok. Çocukların şeker toplamasından falan geliyorsa onu kurban bayramında da yapıyorlar. Yılbaşında alternatif olsun diye Mekkenin fethini kutlayanlar ne kadar abes kaçıyorsa önünde Ramazan ayı olması sebebiyle kutlanan bir bayrama da Şeker bayramı demek o kadar abes geliyor bana. Bir rahatsızlığın varsa bayramın adından kutlama gitsin koy tepkini, ben işe gidiyorum kardeşim desene ama külli tatilci bir millet olduğumuzdan kaçırmayız hiçbir tatil fırsatını.

Nereden geldim ki ben buraya yıllardır içimde uktedir çünkü şimdi elime fırsat geçti yazayım bari. Öyle biri vardı çocukluğumda, hiç unutmam. Ramazan yetmez Kurban bayramında da hayvanların kurban edilmesini canilik (ki bahsettiği şu televizyonlara çıkan rezillikler de değildi) olarak bulurdu (kendi vejeteryan falan değil et yemeği gayet severdi) ve bunu bize üşenmeden her bayram ona kurban götürdüğümüzde yapardı. Anneme kaç defa demişimdir onlara gene vermeyelim diye ama komşu diye zorla gönderirdi o da. Büyüğümüz diye sesimizi çıkartamazdık ama içten içe bitse de gitsek ve bir dahaki bayrama kadar görüşmesek diye beklerdik. Bu caniliği desteklemeyen şahış bayramda ne yapacağının planını herkesten önce yapardı. Ta oralardan geldim buraya işte. Yüzüne söyleyemedim. Arkasından yazıyorum :) Ha şimdi ki aklım olsa söylermişim hepsini yüzüne.

Yine de bayramınız şeker gibi geçsin hatta benim için de iki baklava dilimi götürün. Bir daha ne zaman yerim annemin canım ev baklavalarını kısmet bakalım?

Empati

Ne zamandır yazmak istediğim ama araya çılgın ev sahibim ve Ahmet beylerin hastalığı girdiği için yazamadığım bir şey var. Kafamı delicesine kurcalayan. Yalnızlığın bana bir faydası olduysa o da bol bol düşünmeye fırsat bulmuş olmam. Yalnız kaldığımdan beri ise damdan düşeni ancak damdan düşer anlar misali kafamda hep yalnız anneler var. Daha önce hiç bu kadar düşünmemiştim. Aynen hamile kalmadan hamileleri, doğurmadan önce de yeni doğum yapmış kadınları görmediğim gibi yalnız anneleri de hiç görememişim. Şimdi ise aklımdan çıkmıyorlar. Ben yine de ne yaparsam yapayım kendimi tam olarak onların yerine koyamam ama elden geldiğince anlamaya çalışıyorum. Ben belki de yalnız anneler için de en şanslısıyım. Buraya gelmeye zorlanmadım, düşündüm taşındım ve doğru olduğuna karar verdiğim şeyin peşinden geldim. Kocam yanımda olmasa da umudum var bir araya gelebilmek için. Haftasonu gelme ihtimali var ve beni şimdiden uyku tutmuyor onu görebilme ihtimalinin heyecanından. Bana onun gibi eli çabuk, iş bitiren, canı burnunda bir kadın olmadığım için çok kızsa da benim için düzenini evini bozup gelecek olan bir annem var. Hem bana hem de torununa yardım etmek için. Gelince nasıl da güzel olacak diye şimdiden hayaller kurduğum.


Dediğim gibi benim kocaman bir umudum var. İyi şeylere dair. Peki bu umudu bile elinden alınmış, yalnız olmak zorunda olan anneler ne yapıyorlar? Kocalarından boşanmış, kocaları vefat etmiş kadınlar. Kimi öyle boşanmalar yaşıyor ki yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında da peşlerini bırakmayan acılarla ayrılıyorlar kocalarından. Ya hiçbir canlı ya da cansız varlığın haketmediği şiddete maruz kalanlar, ya karşısındakini aldattığını sanarken aslında kendi deli gibi aldanan kocalarını farkedenler, ya bütün bunların üstüne ailelerinden zerre kadar destek göremeyenler, ya canı gibi sevdikleri kocalarını bir şekilde serseri bir kurşuna, bir kansıza, bir canavarın dikkatsiz bir anına teslim edenler. Bu kadınlar ne yapıyor yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında? Gece yastığa başlarını koyduklarında akıllarından neler geçiyor? İyi güzel anılar? Kötü karanlık sonlar? Ve bu annelerin çocukları. Onlar neler yapıyor dünyaya hangi gözlerle bakıyorlar? Düşünmeye çalışıyorum. Büyük ihtimalle bu kadınların çoğu evlilik hayatlarında evlerini de tercih etseler başlarına böyle bir şey geldikten sonra bir gelir sahibi olmak için çalışmak durumundalar. Küçükse çocuklarını çok ta ince eleyip sık dokuma şanslarının olmadığı insanlara bırakmak belki de kazandıklarının büyük çoğunu bunun için harcamak zorundalar. Kendilerine ne kadar zaman ayırır? çocuklarına ne verirler? Küçük çocuk bakımı belki daha kolay, çok soru sormuyorlar ama büyüklere ne cevap veriyor bu anneler, yeni hayatları ile ilgili? Yaşadıkları yetmezmiş gibi toplumun bir kısmında da dışlanıyor kimi zaman itilip kakılıyor bu kadınlar bu yalnızlıkları yüzünden, bir kısmı daha da iğrencine maruz kalıp kolay lokma olarak görülüyor. Yeni hayatı kurmaya çalışmak bir veya daha fazla çocuğa bakmak, onlarını geçimini sağlamak derken bir de toplumun yargılarıyla uğraşmak zorunda kalıyorlar. Ve bir çoğumuz da bu kadınlar yokmuş gibi davranıyoruz aynen benim şu geçen ayın başına kadar davrandığım gibi. Hayat bazı kadınlar için çok ama çok zor. İnsanlar nasıl depresyona giriyorlar anlayabiliyorum artık. O kadar kırılgan o kadar naif oluyor ki insan herşey yolunda gitsin istiyor. Sorunlar üst üste gelince de beyin kendini zorlamaya başlıyor ve bir noktadan sonra bu yükü çekemez hale geliyor. Ben bunu düşünüyorum günlerdir. Trende giderken yolda yürürken hiç aklımdan çıkmıyorlar. Gözleri yılgın kadınlar ve mahsun çocuklar.....

Son haberler

O geceki ıslak bez ile soğutma uğraşlarım sonucu ateşini 37.7 de tutabildim ve ikimizde az biraz uyku çektikten sonra sabah daha iyiydi. Bir ara tekrar 38.5 i görsem de kendiliğinden düştü ve bir daha çıkmadı. Şimdi sadece burun akıntısı kaldı o da temizlenirse tamamen kurtulmuş olacağız hastalıktan. Cuma günü doktor dolu olduğu için götüremedim. Cumartesi ise o iyi olduğu için vazgeçtim gitmekten. Kendisiylen üç gün doya doya tatil yapmış olduk böylece. Bana da ona da çok iyi geldi. Yemesi çok şükür çok azalmadı ama emerken biraz sıkıntı yaşadık. Burun tıkanıklığı emmesine engel olsa da sık sık emzirdim. Anne sütünün gücüne olan inancımdan. Bütün bu süreçte beni en çok zorlayan ise serum fizyolojik meselesi oldu. Elimi eliyle itip durduğu ve kafasını sürekli sağa sola çevirdiği için bir türlü ne serum fizyoloji sıkabildim ne de ardından temizleyebildim.

Biz inşallah atlattık hastalığımızı şimdi bütün dualarımız küçük kuzu Asım Alpin de bir an önce iyileşmesi ve tekrar güleç yüzünü görebilmemiz için.

Ekleme

Az önce kocacıkla konuştum. O da babası ile konuşmuş. Bu parasetamol ve iburofen açık durduğu sürece etkilerini kaybederlermiş. Hele dışarıda hiç şansı yokmuş. E bizim Calpol Ahmedle yaşıt. Doktor doğar doğmaz lazım olur diye yazmıştı. Ibufen desen doktorun sünnet hediyesi. Nereden baksan dört aylık. Yani ateşi düşmüyorsa sebebi bu olabilirmiş.

Bu konular biraz çetrefilli. On doktor varsa bir de sonradan okuyup okuyup kendini benim gibi doktor-yarısı ilan etmişleri de katarsan onbir de görüş var. Bunlar tamamen kayınpederin görüşleri. Biz onun fikirlerinin peşinden gidiyoruz ama tek konuda anlaşmazlığımız var o da antibiyotik. O da antibiyotiklere çok soğuk bakmayanlardan. Her şeye verin demiyor ama doktor verdi ise kullanın diyor. Belki de Türkiyedeki doktorların herşeye antibiyotik yazdığını bilmeden söylüyor ama durum buyken bu. Bu da bizden bilgi olsun.

Annenin ateşle imtihanı

Kızların uyku imtihanından sonra benim de ateşle imtihanım başladı. Ahmet 10.5 aylık olmasına rağmen hiç ateşlenmemişti şimdiye kadar. 24 günlükken bir hastalanmıştı ama onda da ateş olmamıştı. Ben de gururlanıp duruyordum bünyesi güçlü diye. En çok kollamaya çalıştığın zamanda tak diye karşına çıkıyor işte. Havalar çok garipleşti burada. Bir bakıyorsun acayip sıcak sonra bir yağmur ve soğuk hava. Kalın giydirsen olmuyor, ince giydirsen hiç olmuyor.

Sanırım bu blog bebelerinin nazar olayına ciddi ciddi inanacağım. Aldım bisküvilerimi Sarıçizmelinin tavsiyesiyle okuyup üfleyip sepeceğim Eyfelin tepesinden de oraya ne zaman yolum düşer Allah bilir.

Evet sonunda şu ateşle biz de tanıştık. Dün burun akıntısı başlamıştı. Bugün bakıcısına teslim ederken üstüne basa basa bugün Ahmedi dışarı çıkartmayın dedim. Burnu akıyor toparlasın kendini. Anlamış göründü tamam dedi. Fakat akşam almaya gittiğimde onları yine dışarda buldum. İletişememişiz. Ağladı falan ama ateşi olmadı dedi. Eve geldik. Bizimki çok keyifsiz. Yedirdim biraz birşeyler ama çok ta yemeğe meraklı değil. Yatırmaya yakın biraz sıcak buldum onu ve biraz da inliyordu. Ağrısı vardır deyip az Calpol verdim. Rahat uyusun diye ama saat yediden ona kadar hep uyanıp durdu. Son almaya gidişimde her zamankinden daha sıcak buldum. Ölçtüm ki 38.6. Beni bir panik sardı. Oysa ateş düşürücü vermiştim. Bu sefer Ibufen verdim. Yine ölçüsünden biraz az verdim ki ağır gelmesin. Normalde yarım saat kırkbeş dakika içinde etki etmesi gerekirken bir saat sonra ölçtüğümde 38.3tü. Fakat enteresan bir durum var ki sol koltuk altından ölçüyorum 38.3 sağdan ölçüyorum 37.3. Hangisine inanayım şaşırdım. Ortalamasını alsam korkulacak bir durum yok ama burun akıp duruyor diğer taraftan. Serum fizyolojik yapmaya çalıştım fakat ne mümkün eliyle itip duruyor ağlıyor. Bir türlü temizleyemedim burnunu. Şimdilik beklemedeyim. Açtım blogları okuyorum. Yelize de kocaman bir teşekkür ediyorum ki iyi ki blogunu kapamamış ta ateşle ilgili yazısını yorumlarını okudum. Biraz içime su serpildi.

Babasını aradım o da çocuk doktoru olan kendi babasını. Kayınpederim 6 saatte bir 5 ml versin Ibufeni demiş. Başına koltuk altlarına bez koysun. Su soğuk olmasın. Normal çeşmeden alsın ve gögsüne sakın koymasın demiş. Ateşi 39 un üstüne çıkmadığı için bir taraftan panik yapmamaya çalışıyorum. Diğer taraftan annelik paranoyam ya bu derece eksik ölçüyorsa diyor. Sabırla beklemye çalışıyorum.

Çok hafif ara ara olan bir öksürüğü var. Şiddetli değil diye onu da çok kafaya takmamaya çalışıyorum. Yani diyeyim ki yarım saatte bir ya da saatte bir bir öhö sesi geliyor. Onu da burnundan boğazına kaçanlara yoruyorum.

Yarına kadar ateşi 38in altına indiremezsem işten izin aldım doktora götüreceğim. Bakalım buranın doktorları nasıl çıkacak. Panik yok deyip eve mi gönderecek yoksa antibiyotiği dayayacak mı? İçimden bir ses ilk şık olacak gibi geliyor ama.. Sabaha kadar anneye uyku yok şimdi. Aslında çok daha farklı şeyler yazmaya niyetim vardı. Artık daha sonra yazayım.

Yarın Yasser arayacak bakıcımızı bir de o anlatmaya çalışacak ikinci bir emre kadar dışarı çıkışların yasak olduğunu. Umuyorum bu sefer anlaşma sağlanacak.

********************

Bu yazıyı yazıp ta yayınlayamadan Ahmed yine uyandı ve ateşini tekrar ölçtüm 38.9. Artık hareket zamanı deyip suyu aldım. Bacaklarına, koltuk altlarına ve başına koydum. Her koyuşumda dirençle karşılaşsam da yılmadım. Soğuk geliyor diye istemiyor. Şarkı türkü bir de teyzesinin hediyesi köpeğimiz var onunla havlaya havlaya yarım saat bunu yapınca 36.8 i gördüm. İçim rahatladı derken, giydirdim altını değiştirdim. Emzirdim. Yine ölçtüm bu sefer 37.7. Borsayı geçti oğlanın ateşi. Şimdi yine beklemeye başladım. Bakalım ne olacak yarım saat sonraki sonuç. Yoksa yine bir posta bez koyacağım. Böylece sabahı edeceğiz ve inşallah ateşimiz düşecek yarına sapasağlam bir Ahmed bey ile karşılaşacağım.