Je m`appelle Ilknur

Temmuzun ortasında mezun olduğumu varsayarsam şunun şurasında iki ay geçmişti öğrencilik kariyeme son vereli. Göbek bağımı okula mı gömmüşler ne. Yeniden okullu olduk sınıfları doldurduk. Buraya beni çağırırken gel Fransızca bilmesen de olur diye pazarlayan patronumun iş genelinde pek etkisi olmadığından bütün haberleşme Fransızca yapılıyor. Sunumların bile çoğu öyle. Aslında beni saçma sapan bir sürü şey dinlemekten kurtarsa da haberleşmede ve öğlen yemeklerinde biri acıyıp ta benimle İngilizce konuşmadığı sürece bütün olaylara Fransız kalamıyorum.

Hazır işyerinin kursları da var diye yazıldım. Bugün de başladık derslere. Hiç şakaları yok. İmza alıyorlar her ders. Gelmeyene ne yapıyorlar pek fikrim olmasa da. Bu benim ömrü hayatım boyunca Türkçeyi de sayarsak öğrenmeye niyet ettiğim 5. dil. Hangisini çok iyi konuşuyorsun derseniz hiçbirini diyeceğim fakat niyet önemli değil mi? Standarttan başladık. Ben kimim, nereden geldim, bu kaç para, iyi günler, iyi akşamlar diyebiliyorum artık ki Almanca ve Arapça da bundan öte de gidemedim :)

Buraya geldim geleli bol kahkahalı geçirdiğim ilk gün bugündü. Ne zamandır eğlenmemiştim bu kadar gülmekten gözümden yaşlar aktı. Cem Yılmaz kıvamındaki hocamızdan tutun da sınıfın yarısından çoğunu oluşturan Hintli ve Çinliler herkesi kırdı geçirdi desem yeri. 15 kişilik sınıfın 4ü Hintli (ki pek şakacı tipler çıktılar) 6sı Çinli. Dünya nüfusundaki yerlerine orantılarsak çok ta enteresan bir durum değil tabi. Hocamız olan kızcağızın isimlerimizi hatırlamak için çağrışım yapabilmesi için birşeyler söylememizi rica etmesi üzerine Çindeki sülalesini anlatanlar mı istersin, masaya resimler koyup içinden iki tane seçin ve niye seçtiğinizi bana anlatın demesi üzerine 40ına merdiven dayadığını düşündüğüm Hintli bir adamın çıtır bir Fransız kızın tek başına bankta oturur resmini seçip "benim geleceğimi simgeliyor, o benim gelecekteki eşim, yanlız oturmuş beni bekliyor" demesini mi istersin. Adı Miltos olan bir çocuğun Hiltondan aklınızda tutun demesi üzerine Paris Hilton mu diye soran aynı Hintliyi takdir ettim. Abinin evlenme yaşı gelmiş geçiyor acilinden bir kız bulmak lazım.

Benim çağrışımım hepsinden kolay geldi hocama (ismi Santhana olan bir Hintli oğlanın da Carlos Santhanadan çağrıştırılması hariç) . Kulakları çınlasın ilk İngilizce öğretmenim her "ignore" deyişinde yerimden sıçrardım şimdi bana soru soracak diye. İsmimi de her daim şiveli söylediğinden ikisini ayırabilmem biraz zaman almıştı. Resim niyetine de bir çocukla babasının el ele tutuşmuş bir resmi (Burada geçen gün Esranın tavsiye ettiği Alamanya treni fona girer:P) ile bir kütüphane resmi seçtim. İlk resim oğlumla kocamı simgeliyor ikincisi de bu kurs bittiğinde fransızca bir şeyler okuyabilirim belki diye dedim :P Milletin yaptığı onca geyiğin üstüne pek ciddi kaçtı ama elimin altında onlar vardı ya da bilmem benim elim onlara gitti.

Diğerlerinin dakikalarca kıvranmasına rağmen Fransızcada u diye yazılıp ü diye okunan harfi rahatlıkla çıkarıp hocamdan bir de aferim aldım günün bonusu olarak... Çok eğlenceli bir sınıfa düşmüşüm. Haftada iki gün terapi niyetine. Sonunda biraz da Fransızca öğrenirsem yanıma kar kalacak işte...

Bayram Şekeri...

Bu aralar sokaktaki vaziyetimiz budur. Hergün itinayla ben çorabını ayakkabısını giydiriyorum. Bakıcısına gidene kadar o aynı itinayla çıkartıyor. Sonra aynı itinayla sokağa atmaya çalışıyor. Kadın da üstü mont giydirilmiş çocuğu neden çıplak ayakla getirdiğimi merak eder gözlerle bakıyor.

Daha kaç gün önce Kuzey Tana akıl verme şu blog bebelerine demiştim. Geç kalmışım. Benimki almış tiyoyu çoktan. Burada damacana da olmadığından rahatlıkla evirip çevirebiliyor. Hatta üstünden atlamaya bile niyetleniyor.

Bu da bayram şekeri... Ramazanın başında almıştım bayramlıklarını. Kötü bir bayram günü geçirdik. O huysuz ben mutsuzduk. Baktım ev bastı bizi. Hadi dedim yürü parka gidiyoruz. Velakin buranın parkları pek çocuklara göre değil. Mesela şu zımbırtı bile 18 ay üstü için. Salıncak zaten yok. kaydıraklarda üç yaş üstü için. Mecbur bununla eğlendik azıcık..

Bu da babasını Skypeda gören Ahmet bey.... Nedense çekmediğim zamanlarda daha çok malzeme veriyor. Ben kamerayı açar açmaz formdan düşüyor. Ayrıca hem yönetmen hem baş rol oyuncusu olma heveslisi sanatçılara da helal olsun diyorum. Pek zormuş iki işi becermeye çalışmak..

Not: Gelemedi....Olmadı kısmet değilmiş demekten başka çarem yok. Elinde değildi ama ben o kadar hazırlamışım ki kendimi. İnanılmaz bir hayal kırıklığı yaşadım. İyi düşün iyisi olsun felsefesini kötüyü düşün iyi olursa sevinirsin felsefesi ile değiştiriyorum artık.

Bana kaderimin bir oyunu mu aldı sevdiğimi verdi zulumu

Hazır olun işte bendenizden bir depresif yazı daha. Amma velakin bu sefer çok eğlenerek yazıyorum bu yazıyı :) Deliliğe vurdum işi. Ben akıllı olup kırk deliyle uğraşacağıma deli olayım da akıllılar benlen uğraşsın diyerek.

Nedir garp çephesinden son haberler.

* Kocamın bayram için gelip gelemeyeceği gelirse ne zaman geleceği hala belli değil. Bayramda gelemezse daha ileri bir tarihte annemi o getirecek. Buraya geldiğinde uygun iş bulabilecek mi?

* Bana söyledikleri ama Ahmed hastalandığı için Cuma günü arayamadığım iki ev de kiralanmış ve şuanda ellerinde başka da ev yok.

* Oturma izninden hala haber yok. İştekilere arayın sorun bir kere daha bir buçuk ay oldu ses seda yok dedim. Çok yoğun olduklarına ve lütfen biraz daha sabırlı olmam gerektiğine dair bir cevap aldım.

* Neredeyse iki aydır çalıştığım işyerim hala bana yemekhane kartı çıkartmadığı için yemekleri herkesten daha pahalıya alıyorum. Ne zaman çıkacak Allah kerim.

* Bugün işte öğrendim ki Ekimde iş seyahati varmış. Üç gün. Ben gelmesem dedim. Yok illa gelmen lazım. Projedekilerle tanışacaksın hatta üstüne bi de sunum yapabilirsin dediler. E bu oğlan emiyor hala beni diyemedim. Zaten kardeşim döneceği için annem katiyen yalnız kalamaz.

* Son konuşmalarda annemle kardeşim geliyorlardı beraber eğer kocacım bayramda gelirse. Bir baktık o işte yattı. Kardeşimin işleri karıştı ve onun yerine babam gelecek. Geliş tarihleri biraz ileriye atılabilir. Madde bire bağlı olarak.

* Bakıcımıza ay sonunda bırakacağız dedik. O da öyle bildirmiş. Şimdi ay sonunda herhangi bir gün biri kontrole gelecekmiş. Bebek nasıl diye ama hangi gün geleceği meçhul. Ziyareti öne de çekemiyormuşlar. Ahmedi ay sonuna kadar getirebilir misin diyor.

* Her gece saat yedi yedi buçukta uyuyan oğlum dün gece ağlayarak on ikiye kadar uyumadı. Ateşi yok çok şükür ama kabarık diş te yok. Neden huysuzlanıyor anlamadım. Diş mi geliyor başka bir şey mi?

* Kurban bayramında Türkiye'ye gelmek istiyorum. Annemin dönüş biletini de buna göre alacağım. İş yerinde bir yoğunluktur gidiyor. Bir türlü soramadım cesaret edip. İzin verecekler mi vermeyecekler mi?

Bir çırpıda aklıma gelenler bunlar. Ben belirsizliklerden nefret ederim ama iki yıldır bunlarla yaşıyorum. Hamile miyim? Doğum nasıl olacak? Bu çocuk ne zaman doğacak? Doktora ne zaman bitecek? Vize ne zaman çıkacak? Ahmedin dişleri ne zaman çıkacak? derken rahat ederim sanmıştım. Yok ben nefret ettikçe belirsiz durumlardan gelip beni buluyorlar. Sadece sadece bir hafta sonrasını görmek istiyorum. Yapacak bir şey yok, madem kaçamıyorum arabeske bağladım işi. Başlıktaki şarkıyla başladım. Ardından Batsın bu dünya ile devam edeceğim sonrasında sanırım Neden saçların beyazlamış arkadaş gelecek :) İşin komik tarafı bu kadar karmaşanın içinde bana bir mutluluk geldi. Herkese gülücükler saçıyorum. Kulakları çınlasın üniversitede bir oda arkadaşım vardı. Platonik durumlardan dertlenir gider içer sonra da böyle koca bir gülümseme ile odaya gelirdi. Bir sürü de veciz söz ederdi tabi o çakır keyiflikle. "Ah ah içene değil içirtene bakacaksın." "Bu kafayla su bile içsen çarpar adamı" şeklinde. Ben de yazana değil yazdırtana bak diyorum ve suyu açıp denemelere başlıyorum:P

Yok yok bir iki güne kalmaz Ahmed beylerin şahane bir videosuyla dönüş yapacağım :) Olaki videoyu koymamış olursam bu demektir ki kocam geldi geziyoss tozuyoss adios olaylarına girdik. Eşe dosta "Allah sizi inandırsın bir bayram Paristeyiz ay şöyle de bir şey olmuştu canımm" şeklinde hava atacağımız günler için anı biriktiriyoruzdur :P

Herkesin Ramazan bayramı kutlu olsun ayrıca. Ramazan bayramına Şeker bayramı denmesinden nefret ediyorum. Nasıl çıkmış hiçbir bilgim yok. Çocukların şeker toplamasından falan geliyorsa onu kurban bayramında da yapıyorlar. Yılbaşında alternatif olsun diye Mekkenin fethini kutlayanlar ne kadar abes kaçıyorsa önünde Ramazan ayı olması sebebiyle kutlanan bir bayrama da Şeker bayramı demek o kadar abes geliyor bana. Bir rahatsızlığın varsa bayramın adından kutlama gitsin koy tepkini, ben işe gidiyorum kardeşim desene ama külli tatilci bir millet olduğumuzdan kaçırmayız hiçbir tatil fırsatını.

Nereden geldim ki ben buraya yıllardır içimde uktedir çünkü şimdi elime fırsat geçti yazayım bari. Öyle biri vardı çocukluğumda, hiç unutmam. Ramazan yetmez Kurban bayramında da hayvanların kurban edilmesini canilik (ki bahsettiği şu televizyonlara çıkan rezillikler de değildi) olarak bulurdu (kendi vejeteryan falan değil et yemeği gayet severdi) ve bunu bize üşenmeden her bayram ona kurban götürdüğümüzde yapardı. Anneme kaç defa demişimdir onlara gene vermeyelim diye ama komşu diye zorla gönderirdi o da. Büyüğümüz diye sesimizi çıkartamazdık ama içten içe bitse de gitsek ve bir dahaki bayrama kadar görüşmesek diye beklerdik. Bu caniliği desteklemeyen şahış bayramda ne yapacağının planını herkesten önce yapardı. Ta oralardan geldim buraya işte. Yüzüne söyleyemedim. Arkasından yazıyorum :) Ha şimdi ki aklım olsa söylermişim hepsini yüzüne.

Yine de bayramınız şeker gibi geçsin hatta benim için de iki baklava dilimi götürün. Bir daha ne zaman yerim annemin canım ev baklavalarını kısmet bakalım?

Empati

Ne zamandır yazmak istediğim ama araya çılgın ev sahibim ve Ahmet beylerin hastalığı girdiği için yazamadığım bir şey var. Kafamı delicesine kurcalayan. Yalnızlığın bana bir faydası olduysa o da bol bol düşünmeye fırsat bulmuş olmam. Yalnız kaldığımdan beri ise damdan düşeni ancak damdan düşer anlar misali kafamda hep yalnız anneler var. Daha önce hiç bu kadar düşünmemiştim. Aynen hamile kalmadan hamileleri, doğurmadan önce de yeni doğum yapmış kadınları görmediğim gibi yalnız anneleri de hiç görememişim. Şimdi ise aklımdan çıkmıyorlar. Ben yine de ne yaparsam yapayım kendimi tam olarak onların yerine koyamam ama elden geldiğince anlamaya çalışıyorum. Ben belki de yalnız anneler için de en şanslısıyım. Buraya gelmeye zorlanmadım, düşündüm taşındım ve doğru olduğuna karar verdiğim şeyin peşinden geldim. Kocam yanımda olmasa da umudum var bir araya gelebilmek için. Haftasonu gelme ihtimali var ve beni şimdiden uyku tutmuyor onu görebilme ihtimalinin heyecanından. Bana onun gibi eli çabuk, iş bitiren, canı burnunda bir kadın olmadığım için çok kızsa da benim için düzenini evini bozup gelecek olan bir annem var. Hem bana hem de torununa yardım etmek için. Gelince nasıl da güzel olacak diye şimdiden hayaller kurduğum.


Dediğim gibi benim kocaman bir umudum var. İyi şeylere dair. Peki bu umudu bile elinden alınmış, yalnız olmak zorunda olan anneler ne yapıyorlar? Kocalarından boşanmış, kocaları vefat etmiş kadınlar. Kimi öyle boşanmalar yaşıyor ki yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında da peşlerini bırakmayan acılarla ayrılıyorlar kocalarından. Ya hiçbir canlı ya da cansız varlığın haketmediği şiddete maruz kalanlar, ya karşısındakini aldattığını sanarken aslında kendi deli gibi aldanan kocalarını farkedenler, ya bütün bunların üstüne ailelerinden zerre kadar destek göremeyenler, ya canı gibi sevdikleri kocalarını bir şekilde serseri bir kurşuna, bir kansıza, bir canavarın dikkatsiz bir anına teslim edenler. Bu kadınlar ne yapıyor yeni kurmaya çalıştıkları hayatlarında? Gece yastığa başlarını koyduklarında akıllarından neler geçiyor? İyi güzel anılar? Kötü karanlık sonlar? Ve bu annelerin çocukları. Onlar neler yapıyor dünyaya hangi gözlerle bakıyorlar? Düşünmeye çalışıyorum. Büyük ihtimalle bu kadınların çoğu evlilik hayatlarında evlerini de tercih etseler başlarına böyle bir şey geldikten sonra bir gelir sahibi olmak için çalışmak durumundalar. Küçükse çocuklarını çok ta ince eleyip sık dokuma şanslarının olmadığı insanlara bırakmak belki de kazandıklarının büyük çoğunu bunun için harcamak zorundalar. Kendilerine ne kadar zaman ayırır? çocuklarına ne verirler? Küçük çocuk bakımı belki daha kolay, çok soru sormuyorlar ama büyüklere ne cevap veriyor bu anneler, yeni hayatları ile ilgili? Yaşadıkları yetmezmiş gibi toplumun bir kısmında da dışlanıyor kimi zaman itilip kakılıyor bu kadınlar bu yalnızlıkları yüzünden, bir kısmı daha da iğrencine maruz kalıp kolay lokma olarak görülüyor. Yeni hayatı kurmaya çalışmak bir veya daha fazla çocuğa bakmak, onlarını geçimini sağlamak derken bir de toplumun yargılarıyla uğraşmak zorunda kalıyorlar. Ve bir çoğumuz da bu kadınlar yokmuş gibi davranıyoruz aynen benim şu geçen ayın başına kadar davrandığım gibi. Hayat bazı kadınlar için çok ama çok zor. İnsanlar nasıl depresyona giriyorlar anlayabiliyorum artık. O kadar kırılgan o kadar naif oluyor ki insan herşey yolunda gitsin istiyor. Sorunlar üst üste gelince de beyin kendini zorlamaya başlıyor ve bir noktadan sonra bu yükü çekemez hale geliyor. Ben bunu düşünüyorum günlerdir. Trende giderken yolda yürürken hiç aklımdan çıkmıyorlar. Gözleri yılgın kadınlar ve mahsun çocuklar.....

Son haberler

O geceki ıslak bez ile soğutma uğraşlarım sonucu ateşini 37.7 de tutabildim ve ikimizde az biraz uyku çektikten sonra sabah daha iyiydi. Bir ara tekrar 38.5 i görsem de kendiliğinden düştü ve bir daha çıkmadı. Şimdi sadece burun akıntısı kaldı o da temizlenirse tamamen kurtulmuş olacağız hastalıktan. Cuma günü doktor dolu olduğu için götüremedim. Cumartesi ise o iyi olduğu için vazgeçtim gitmekten. Kendisiylen üç gün doya doya tatil yapmış olduk böylece. Bana da ona da çok iyi geldi. Yemesi çok şükür çok azalmadı ama emerken biraz sıkıntı yaşadık. Burun tıkanıklığı emmesine engel olsa da sık sık emzirdim. Anne sütünün gücüne olan inancımdan. Bütün bu süreçte beni en çok zorlayan ise serum fizyolojik meselesi oldu. Elimi eliyle itip durduğu ve kafasını sürekli sağa sola çevirdiği için bir türlü ne serum fizyoloji sıkabildim ne de ardından temizleyebildim.

Biz inşallah atlattık hastalığımızı şimdi bütün dualarımız küçük kuzu Asım Alpin de bir an önce iyileşmesi ve tekrar güleç yüzünü görebilmemiz için.