Onun bisikleti var güzel mi güzel :P

Untitled from ilknur durgar on Vimeo.

Havalar düzelsin. Tekrar bisiklete binebilsin diye sayıklıyor. Bugün dedesi dayanamamış sayıklamalara. 10-15 dakika da olsa binebilmiş. Video ilk dışarı denememizden. Biraz acemice kullanıyordu o gün ama artık ayaklarını yerden kaldırıp geziyor sıpa.

Günler günlerin ardından

seni unutmak mecburiyetindeyim diyor Mazhar Alanson... Ben de blogumu unuttum gitti. Unutmak değil ya vakitsizlik diyelim. Günler hızla ama öyle bir hızla akmaya başladı ki artık. Hafta içi Ahmede ayrılabilen vakit 3 bilemedin 4 saat. Haftasonları tam zaman ama boştaki bütün zamanlar Ahmedin. Onun için saniyesini bile çalasım yok ondan. Zaten bilgisayarı açıp başına oturup yazı yazabilmeyi geçtim iki dakika maillerime bile bakmaya müsade etmiyor evin yeni teftiş memuru. Ondan açmaya yeltenmiyorum bile. Televizyon desen aynı. Eskaza ailece ucundan kenarından seyredilecek bir şey bulmaya görelim. Çat diye düğmesine basıp kapatıyor sayın teftiş memuru. İlgi ondan asla başka bir yere odaklanmayacak. Ondan televizyonu da çıkarttık hayatımızdan.

Yine de tek bir fırsat (bkz. İşyerinde kocayı beklerken) da hemen elim bloga gitti. Biraz not tutmalı yine. Yoksa uçup gidiyorlar aklımdan.

Ahmed hergün yeni bir şey öğrendiğinden hepsini yazmak mümkün değil. Aklımda kalan belli başlılarını yazayım.

* Tuvalet eğitimi alıyor. Yaklaşık iki aydır :) Bol kazalı, gece hala bezli olarak devam ediyoruz. Bazen bir iki gün süper gidiyor her şey. Tamam diyorum oldu. Sonra hoop yine başa sarıyoruz. Geceye hala cesaret edemiyorum. Gündüzü halledemedik ki. (Kıymetli uykumu bölmeye cesaret edemiyorum desem daha doğru olacak ya.) Hiç bir kaynağa bakmadım bu sefer annemin geleneksel yöntemiyle gittik. Üstüne kendimden doğaçlama yaptım. Velakin eğittik mi eğitmedik mi bilmiyorum. Tek bildiğim bez masraflarımızda ciddi düşüş, elektrik, su, deterjan masraflarımızda biraz artış var :P (Bir başarısızlık hikayesi olarak tez elden yazılmalı.)

* Çılgın bir bisiklet sürücüsü oldu. Denge bisikleti konusunda kafam çok karışıktı. Alalım mı almayalım mı derken Fransaya son gidişimde Türkiyedeki fiyatından bile ucuza görünce almıştım. Tüm kış evin içinde gezdi onunla. Bahar geldiğinde artık yollara çıkmaya hazırdı :) Bir de pedalsız olduğundan düşme olayı daha çok olur diye kask almıştık. Forsuna fors kattı.

Hiç düşmedi şimdiye kadar gayet kontrollü ve başarılı gidiyor. Etrafta bisikletin ne güzelmiş diyen biri olursa ann ann diye sesler çıkartarak daha da hızla gitmeye çalışıyor. Bir notu düşmeden olmaz. Baba nefret etmişti bisikletten. İlk fırsatta pedallı bir bisiklet alacaktı. Dışarı denemelerimizde bizimkinin kendi başına oraya buraya gidişini ve hepsinden önemlisi gayet hızlı gidişini gördükçe bisikleti sevdi çok şükür. Ailecek kaplumbağa yürüş hızından kurtulduk. Artık biz karı-koca el ele kol kola gezerken Ahmed beyler rüzgara kafa tutuyor :P

* Tam bak şu konuşana moduna girdi. Ailecek hastasıyız. Konuşma çabaları düz mantık yaklaşımları. Bazen bu dönem hiç bitmese diye garip istekler geçiyor içimden. Bizi ara ara güldüren diyalogları var.

Anne: Yaz gelecek yakında.

Ahmed: Nerden ?

------------------------

(Doktorculuk oynarken)

Anne: Doktor Ahmed

Ahmed: naem (efendimin arapçası)

Anne: Ah doktor bey robotum hastalandı ne verelim

Ahmed: kukute (çikolata)

-----------------------------------------

Anne: Ahmed bak ahtopot, bak uyuyor.

Ahmed: Uyaaaann

Anne: Olur mu annecim. Uyusun dinlensin.

Ahmed: Süttt

Anne: Evet annecim sutunu icmis de uyumus

----------------------------------------

Parktaki kadın: Bezliyor musun hala?

Zeynep Abla(bakıcımız): Evet bezliyorum. (Kendince nazar deymesin diye yalan söylemiş.)

Ahmed:(Kumda oynarken muhabbete kulak kesilen şahıs) Bez yok teyze, bez yok, bez sık. Kulot var.

Zeynep abla renkten renge girmiş sayesinde:)

Yedeklendik...

Bir kıyamettir kopuyor(muş). Blogger engelleniyor diye. Ben olayı ancak yeni duydum. Ne olduğunu kimse çözmüş değil ama yine de tedbirli davranayım.

Üzerinize afiyet çalışmaya başladım. Dağıldım. Toplanamıyorum. Hayatı bu aralar sadece nurturiadan takip ediyorum :) O da günde 5 bilemedin 10 dakika :) Yazacak anlatacak şey dolu ama nedense sıra gelmiyor. Ama iyi niyetliyim, bir gün eski günlerime döneceğimin umudunu taşıyorum. Ondan sebep duyar duymaz blogu hemen wordpresse yedekledim. Tüm blog arkadaşlarımın yaptığı gibi. Bendeki tek değişiklik isim oldu. Vakti zamanında aldığım bir adrese yedekledim.

https://akliminucundakiler.wordpress.com/

Ahmedin Altın Bilezikleri

Ahmed kuzusu büyüyor büyüdükçe daha çok ilgi alaka istiyor. Ben nedense onunla ilgili not tutmayı erteliyorum hep. Oysa hergün malzeme o kadar çok ki. Erteleme huyum çok kötü. Sonra yazarım diyorum. Sonra aklımdan çıkıyor.

Hergün bir meslek değiştiriyor benimki. Bir gün sütçü, bize bol bol süt satıyor. Sütün kilosu 2 lira ilgilenenlere duyurulur. Cuma günleri gelen sütçü amcamız (Ahmetçesi Şüt amca) var. Onu göre göre süt ticaretine girdi bizimki. Benim ikea eleğim sütçü amcanın ölçeği yerine. Tepsilere de sütleri dökmek için kullanıyor. Yaptığı işe saygısı büyük, müşterisinin önüne asla kravatsız çıkmıyor.

Bir gün manav, son derece organik sebze meyveler satıyor. Antrenin halısından özenle kendi elleriyle topluyor. Bu mevsimde olur mu demeyin karpuz ve kavun bile satıyor. Bunlarında geneleri 2 lira :) Arada şaşırırsa en sevdiği sayı altıyı da söyleyebilir. Ha ödemeleri peşin alıyor. Pos makinesi yok daha. Alıcıdan aldığı paraları itinayla yemek odası takımının büfesinde saklıyor.

Diğer gün kuaför oluyor. Babasının saçına şekil vermeye çalışıyor. Baba biraz cahil usta kuaförün ona oluşturmaya çalıştığı saç sitilini anlamakta zorlanıyor. (Video aynı zamanda klasik bir 2 yaş çocuğunun güzide sinir anlarını da göstermektedir. Eğitici yani :P)

bir başkasında çizme aşkıyla yanıp tutuşan bir ressam oluyor. Yataktan kalkıyor daha gözünü açmadan çiz çiz diye boya arıyor, her gördüğü kaleme atlayıp neresi olduğuna bakmadan eserlerini yaratıyor. Çalışmaları şimdilik kısıtlı. Ağaç çiziyor bol bol videoda da görüldüğü üzere :)

Bazı günler ailemizin tamircisi oluveriyor. Bütün masaların altına girip canla başla masaları monteliyor. Sayesinde sapasağlam bütün masalarımız. Arada çekiç istenmeyen yerlere gelebiliyor tabi. El de maşallah osmanlı tokadı şeklinde, aniden kafanıza bir çekiç darbesi almak mümkün. Bazen bir bakmışım pense etimi kıstırmış. Aman meslek meslektir deyip çok elleşmiyorum. Bedavaya usta nereden bulacağım başka.

Lohusalık üzerine

Özgüranne güzel kadın lohusalık konusunda beni mimlemiş. Biraz düşünüp geçmişi deşmek gerekti. Ciddi ciddi kafa yordum hatırlamak için. Günler ne çabuk akıp geçiyor.

1- Lohusalık denen hadise sizce tam olarak nedir?

Doğum yapan kadının doğumdan sonra bedensel ve ruhsal dengeye oturması için gereken süre diye düşüniyorum. Ben lohusalığıma ne zaman başladım çok net hatırlıyorum. Doğumdan çıktım ve odama götürdüler ve bebeğimi daha getirmemişlerdi. İlk iş karnımı açıp baktığımı gördüğüm manzara sonrası dünyamın başıma yıkıldığı an başlamıştı. Hemen ardından bebeğim gelip de onu görmem ve hıçkırıklara boğularak dakikalarca ağlamam ise ikinci evresini başlatmıştı.

2- Lohusalık içinde hormon dengesizliğini de barındıran bir şeyse neden 40 gün sürer gibi bir algı var toplumda sizce? Regl olamadığın, emzirme ile birlikte hormonların dağınık kaldığı süre boyunca sürmesi makul değil mi?

Bu kırk gün ya da 6 hafta algısı sadece toplumda değil tıbbın da kabul ettiği bir şey sanıyorum ama neden 40 gündür hiçbir fikrim yok. Benim şahsi tecrübemse lohusalık psikolojisinin 40ı 50si olmaz şeklinde :)

3- Sizin lohusalığınız (Hormonal dengesizlikler ve depresif olma halini kastediyorum hep lohusa derken) ne kadar sürdü?

Güzel soru :) Hormonal kısmını pek bilemeyeeğim ama benim psikolojik lohusalığım biraz geç başladı geç bitti. İlk ayın sonunda başlayıp bir iki üç ay sürdü.

4- Nasıl geçti, hep aynı şiddette miydi? Normale yavaş yavaş mı, birden mi döndünüz? Herp depresif, sinirli olacak şekilde mi etkiledi sizi, manik, aşırı enerjik anlarınız da oldu mu?

Benimki enteresan bir lohusalık dönemiydi. İlk bir ay annem ve babam bizimleydi. İkisi de geceli gündüzlü bize baktılar. Hem bana hem kocama hem de yenidoğana. Bazen görüyorum sezeryan oldum ertesi günü kalktım misafirlerimi ağırladım diyen arkadaşlar oluyor. Ben normal doğum yaptım ve neredeyse bir ay yattım. Hiçbir işe elimi sürmediğim gibi ben dinleneyim diye bebeğin emzirilmesi hariç her işini annem yaptı. Yanımdaki bebeğin ağlamasını benden önce duyup babam koştu. Ben kocamla, kardeşimle çıkıp yürüyüşler yaptım. O zaman bu yürüyüşler temiz hava o kadar iyi geliyordu ki benden önce doğum yapan bir komşumun adetleri gereği 40 gün evden adım atmadan nasıl yaşadığını ciddi ciddi merak etmiştim. Bu durumda bana sadece hormonal dengesizliklerle başa çıkmak kaldı. İlk ayın sonunda onlar hem yorulup hem de evlerini özleyince işte o zaman lohusalığın çirkin yüzü ile tanıştım. Evin işi, yemek, bebek bakımı ve dinlenmek. Bunların dördünü maalesef bir arada götürmek imkansız. Hele de yenidoğanla. O sürekli memede durmak ister. Yarı gün kucağında bebek oturup durursun. Onun uyuduğu (ki benimki gündüz uyumayı sevmezdi o ara 45 dakika uyusun diye bir saat onu uyutmaya çalıştığımı hatırlarım) zaman da gözünü kapatıp dinleneceksin ki iyi olasın ama ne mümkün. E yemek ne olacak. Kocam yemek yapmayı sever ama yemek listesi çok kısıtlı olduğundan yardımı da sınırlı kalmıştı. Bu gidişat sebebiyle benim sütüm azaldı ve üçüncü ayda çok az kilo aldığı için Ahmed ben depresyona girmiştim. Kendimi yemeğe verip kilo alıp kendimden nefret etme noktasına gelmiştim. Benim için lohusalık dönemi o dönemdir işte. Bahar aylarının gelmesiyle biraz park bahçeye çıkmaya başlayınca hem de o altı aylık dönemi tamalayıp ek gıdalara geçince bana bağımlığı bir nebze de olsa azaldı ve ben kendimi azar azar toparladım.

5- O dönem yanınızda, sizi gerçekten anlayan, destek olan eş, dost, arkadaşınız var mıydı? Yalnız mı geçirdiniz?

Eş dost çok limitli yanımda olabilmişti. Yakın olduğum iki üç arkadaşımda benimle beraber ufak bebek büyütmeye çalıştığından destekleri daha ziyade telefonlarda sürdü. Bu dönem de arada çatışsak da (bebek çok örtülür yok az örtülür meselesi yüzünden az kırmadım kalbini) annemden başkasını diyemem. Canını dişine taktı beni ve Ahmedi iyi bakabilmek için. Zaten onun kitabında hiçbir işi kötü yapmak yazmadığından en iyisini yaptı. O gitti evine baktık olmuyor biz gittik yanına. Kaçamadı bizden :) Annemden sonra ikinci sıraya babamı koyarım. O da konuşmaları ile çok destek oldu bana. Her müsait vakti dinlenerek geçirmemi öğütledi durdu hep. Ben onlarda kalırken sabah sesi duyduğu gibi Ahmedi alıp oyalayıp benim biraz daha uyumama yardımcı oldu. Üçüncülük sırası kocamda. Gündüzleri çalışsa da her gece Ahmedle o ilgilendi. Daha evvel yazmışlığım vardır. Yatak odamız soğuk diye ben Ahmedle salonda yatıyordum. O yatak odasına kalabilecekken benimle karşılıklı koltuklarda uyudu bütün kış. Her rica ettiğimde dışarı çıktık. Bazen süt sağıp bıraktım ve çarşıya çıktım, o sırada o baktı Ahmede.

6- Eşinizle nasıl geçirdiniz bu süreci?

Eşimle çoğunlukla iyi ama arada ufak tefek kırgınlıklarla geçirdik bu dönemi. O elinden geleni yapsa da bende nedense (kedidir kedi) beni anlamıyor ühüüü psikolojisi hakimdi o ara. Ara ara ben onu zorladım o zorlamalara bazen dayandı bazen isyan etti. Duygusal olarak dalgalanmaları olan insanlarla başa çıkmak zor hele bir de bu insan bir kadınsa :) Böylece bir lohusalık macerasını tamamladık. Artık önümüzdeki lohusalıkları bekliyoruz :)

Ben de bu mimi Tunanın Hülyasına, Yelize ve İlknura pasladım gitti.