Elim değmiyor ne zamandır yazmaya. Bu sefer sebep yoğunluk değil, az da olsa yazacak zamanım var ama yazacak bir şey bulamıyorum. Defalarca yazdım buradan tez de tez diye. Yoğun geçen bir iki aylık süreç sonunda tezim bitti. 19 Haziran saat 12:30 civarlarında resmen doktoramı benim adıma süper geçtiğini düşündüm bir savunma sonrası tamamladım. Artık doktor ünvanını almaya hak kazanmış biri olarak çok mutlu olmam havalara uçmam lazım değil mi? Hatta kutlamalar yapmamız falan gerek değil mi? O gün yaptığımız "doktor bu ne?" ve "artık çocuğu doktora götürmemize gerek kalmadı evde iki doktor olacak" şeklinde yapılan iğrenç espirilerden öte gidemedi bizim kutlamalar. Yorgunum hem bedenen hem ruhen. Benim bir yerlerden içim buruk ezik.
Neredeyse bir-birbuçuk aydır Ahmete anneannesi bakıyor. Krallar gibi bakıyor. Benden temiz bakıyor, özenli bakıyor, süper bakıyor ama o bakıyor. Yaklaşık bir iki hafta boyunca okula geldim, eve gittim Ahmeti emzirdim okula geri geldim. Gece ikilerde eve dönebildim. Hiçbir şeyini görmedim, göremedim. Şimdi de değişen bir şey yok. Ben yine okulda. Akşam 18:00 evde oluyorum, Ahmedimi alıp dışarı çıkıp parka takılıyoruz. Dönüp geliyoruz muhallebisini yapıyorum, emziriyorum ve Ahmedim uyuyor. Günde onu görüp görebildiğim iki saat. Artık poposunun üzerinde yer değiştiriyormuş. Adı emeklemek değil bunun. Poposunun üstünde zıplaya zıplaya anneannesine yaklaşıyor almak istediği şeye ulaşıyor. Dün yüzüstü yatırayım emekleme pozisyonu alsın dedim. Kıyameti kopardı. Yüzüstü yatmaya tahammülü yok. İlla o poposunun üstünde oturacak.
Ahmedimi göremiyorum. Ahmedim büyüyor ama ben göremiyorum. Bugün sekizinci ayını da bitirdi. Oysa aylarca nasıl da bağlandım ona. Onsuz dünya dönmez sandım. Dönüyor. Bıraktığım yerden eski hayatıma geri döndüm. Aramızda kalan tek bağ günde üç defa yaptığımız emzirme seansları. O vakitler bize ait ama onlar da o kadar kısaldı ki.
İçimde bir şey değecek mi kaçırdığın onca şeye diye soruyor? Dünya böyle işte. Herşey bir arada olsun istiyorsunuz olmuyor. Bugün bir hocam "İlknur ne zor iş başardın, doktora sırasında evlendin, hamileliğin geçti, doğurdun bir de belirli bir aya kadar büyüttün dedi." Zoru başardım mı? Başarmanın kriteri ne? Ben durduğum yerden evde bebekleri ile zaman geçiren annelere imreniyorum. Kuzucuğumla evde bütün gün takılalım oyunlar oynayalım istiyorum.
Biliyorum çok depresif bir yazı oldu. Günlerdir yazmıyorum bu tarz yazacağımı bildiğimden. Okuyanların da içini kararttım büyük ihtimalle ama bende durumlar böyle. Nolur Allahtan belanımı istiyorsun, senin için önemli bir adım geçti gitti bitti diye yargılamayın. İnşallah en kısa zamanda kuzucuğumla geçirdiğim güzel zamanları anlatan yazılarda yazmak onun gülen gözlerini gülen yüzünü fotoğraflamak ve paylaşmak kısmet olur.
Bu arada hala kıyafet mimim duruyor. Aklımda yazacağım ama kıyafetlerini bi döküp te markalarına bakamadım :)
5 yorum:
Madde madde yaziciiim efendim.
1- Lütfen arada yaz. Çünküm gerçekten merak ediyoruz. Bugün artık nerdesiniz huu diye yazıcaktım. Tez filan bişi demedik hadi. Arada iyiyiz filan yaz geç en azından. Valla merak edios napiyonuz.
2- Bugün Eloşumla yatakta oyun oynarken aynı şeyleri geçirdim içimden. Bırak da git, git gideebilirrrsen. Okuduk ettik bize reva mıdır bu. Evde oturan annelere imreniyorum şimdiden daha işe başlamadım. Psikopat mıyım neyim anlamadım. Annem annelerin çalışması konusunda diyo ki, (bak onun adına yaziim) Ahmet büyüyecek, sonra benimmm annemin doktorası var, benim annem herrrr şeyi biliir tamamm mııı acaba gibi cümleler kuracak. Seninle gurur duyacak.
Ben duyuyorum. Küçükken bakıma, ilgiye, sevgiye ihtiyaçları var. Ne kadar şanslısın ki (maşallah) annen var. Bulunmaz nimet. Ne güzel. Tamamen için rahat. Hem doktoranı da almışsın, ne güzel. Zamanla daha iyi anlayacaksın bence başardıklarını.
3- Bence dengeyi bulacaksınız, uyum sağlayacaksınız. Depresif mepresif yaz. Nolcak, hayatın gerçekleri bunlar.
4- Mantık yürütme: Gündüz napıyor ki çocuk. Zamanının bir kısmı uyku, bir kısmı yemek yemek. Sen yedirmesen de olur. Uykuda zaten kendi kendine. E kaldı oyun vaktı. Onu da annanesiyle oynasın. Sen akşamları oyun vakti yarat kendine. Kendime söylediklerimi yazdım.
Öperim, aklım sizde.
İlknurcum çok tebrik ederim. bence süper bir iş başardın, kendine haksızlık etme. Özgür'e katılıyorum, Ahmetçik büyüdüğünde çok gurur duyacak annesiyle. Bu işi beceren insanları gördükçe çok mutlu oluyorum ben doktoraya yeni başlayan bir insan olarak. Darısı başıma:))
bunları facebooktan konuşmuştuk ama birkez daha yazayım.bir insan için kariyerde aile kadar önemli olmalı.bir noktada tıkanıyorsun dünyan küçülüyor.o yüzden ben içinde kariyerinde olduğu büyük bir dünyada yaşasın kadınlar istiyorum.öptüm tekrar teprikler :)
İlknur, çok çok tebrik ediyorum.
mailde de söylediğim üzere, sağlıklı bir çocuk yetiştirip sağlıklı bir topluma veremedikten sonra, sıkıntılı bir durum.
Sağlıklı toplum için de bizlerin çalışması, akademik hayata katkı yapması elzem.
Ve ne güzel ki, ananesinin ellerinde Ahmet.
Sevgili meslektaşıma caiamıza katkılarından dolayı teşekkür ediyorum, alana yeni katkılarını heyecanla bekliyorum...
kızlar çok teşekkür ederim. Ara ara kafam kısa devre yapıyor işte. Aslında boynuma ip takan yok git çalış diye. Ben istiyorum hem kendim için hem de ailem için. Ahmet beyler inşallah büyüdüğünde hem çalışan hem de onunla istediği gibi ilgilenebilen bir annesi olduğu için gurur duyar. Gönlümün bir yarısı işte bir yarısı evde. İkisinden de geçemiyorum sonra böyle oluyorum işte :)
Özgürcüm inşallah bundan sonra daha sık yazacağım. Malum streslerin çoğu geçti gitti.
Yeşim çok teşekkür ederim. Darısı senin, sarıçizmelinin ve bütün akademik annelerin başına.
İlknurcum sanırım yaşadığım geçici bir şey. Ben gidip çalışmasam ne olacak Ahmet beyler iki yıl sonra kreşti oyun grubuydu derken zaten evden çıkacak. Benimse kariyerime o kadar ara verme şansım yok. Söylediğin çok güzel bir şey kadınlar için daha büyük dünyalar. Sağlıklı aileler ve sağlıklı çocuklar yetiştirmek için.
Sarıçizmeli çok teşekkür ederim. Annemin olması gerçekten büyük nimet. Allah ondan razı olsun.
Yorum Gönder