30. haftanın içinden

İkiz hamileliği anlatılmaz yaşanır kıvamda gidiyor bende. Tek hamilelik ile neredeyse alakası yok desem yeridir. Kızlarla beraber 30. haftanın içindeyiz ama ikisinin kilosunu toplayınca ortalama 37 haftalık bir gebenin taşıdığı ağırlığı taşıyorum. Son trimesterin ikizlerde çok ağır geçtiğini okuyup duruyordum ama idrak etmem ancak başıma gelince oldu :)

 

Son kontrolümüz de iyi geçti, maşallah ikisinin de bir sıkıntısı yok, başaşağı pozisyonunu almışlar. Kiloları birbirlerine çok yakın (ki ikizlerde kilo farkının açılmaması önemli durumlardan biri) organları şimdilik maşallah sağlıklı sıkıntısız görünüyor.

 

Neler yaşıyorum bu aralar;

 

* Geçmeyen her şeyden huylanan bir mide yanması; dayanılmaz derecede hem de. Bazı geceler uykumdan mide yanması yüzünden uyanıyorum. Gaviscon denen ilaç en iyi arkadaşım haline geldi ama onun da etkisi iki saate geçiyor. Bazen yakacağını bile bile sevdiğim şeylere gömülüyorum.

 

* Uykusuzluk; rutin olarak her gece 2 saatte bir uyanıyorum. Bu uyanmaların birinde uykum iyice açılmış oluyor. Gecenin bir saati oturup duruyorum tek başıma. Seyredecek dizi de bulamadım kendime.

 

* Halsizlik; Düzenli şekilde demir ilaçlarımı almama rağmen her ay bir puan düşmüş oluyor demirim. 13.5 gibi başlamıştım, 9.8e inmiş durumda. Sonuç olarak doktorum duruma müdahale etmeye karar verdi, iğneye başladık. O da yan etki yaptı, elimi kolumu kaldıramıyorum. Sıcaklarla birleşince tadından yenmiyor.

 

* Tabi halsizlik yanında hafif derecede nefes darlığı da var. Yürüyüş yapmaya çalışıyorum ama genelde 10 dk içinde tıkanmış oluyorum, zaten doktorum da 20 dkya müsaade etmişti.

 

Bunların yanında hiç mi iyi şey yok derseniz, yukarıdaki belirtiler sebebiyle 30. haftadaki doğum iznimi bekleyemeden 27. haftada izne ayrılmak zorunda kaldım. İzne ayrılınca var olan bel ve karın ağrısı şikayetlerim çok çok azaldı.

 

Küçük kuzu Ahmedimle takılıyoruz. Öyle büyümüş ki, beni hiç zorlamıyor, zorlamak ne kelime yardımcı oluyor bir sürü konuda. (hakkını yemeyeyim evin her iki erkeği de ellerinden geleni yapıyorlar.) Yere düşen her şey oğlumdan soruluyor. Okullar açılana kadar o kadar iyi geldi ki bize bu başbaşa geçirilen günler. Sabahları istediğimiz saatte uyanıp, istediğimiz kahvaltıyı yapıyoruz, ödevlerimizi tamamlıyoruz, havuza iniyoruz, oyun oynuyoruz, bazen yürüyüş yapıyoruz. Sanırım yıllardır böyle başbaşa kalmamıştık onunla. Kızlar doğmadan çok iyi oldu ikimiz için de. Hayatın koşturmacasında oğlumla aslında hiç doğru düzgün vakit geçiremiyormuşuz.

 

Kardeşlerini şimdiden hırpalayarak seviyor, geçen gün seveceğim ayağına karnımı iki yandan öyle bastırdı ki, bebeler karnımdan çıkacaklardı :) Ama onlar da durumun farkındalar sanırım en çok tepkiyi Ahmede veriyorlar.

 

Diğer yandan bebeklere hazırlıklar tam gaz devam ediyor, eş dost arkadaş halimize acıyıp bebek eşyalarını bizimle paylaştığından hem de Ahmedden kalan bir çok şey olunca çok satın alınacak kalem yok ama kılık kıyafet, oto koltuğu, park yatağı derken hepsinin yıkanması, ütülenmesi, silinmesi gibi işler devam ediyor.

 

Sevgili fotoğrafçımın gelmesi ile birlikte resimlere de kaldığımız yerden devam edebiliriz :) 30. haftadan kızlar ve ben :)

 

 

 

 

6 yaş + 10 ayda neler oluyor?

Hamilelik için ufak ufak notlar alayım derken büyük bebemi de atlamayayım. Onunla ilgili bu aralar en enteresan şeyler neler derken iki tane not edilecek olaymız var. 

1. bu oğlanın dişlerinden çektiğimi başka şeyden çekmedim sanıyorum. Önce 5 aylıkken aşırı tükürük salgılamaya başladı. Annem hah kesin dişleri çıkıyor ondan demişti. Bir o dişleri bir 5 ay daha beklemiştik. 10 ayını doldurmak üzereyken artık doktora götürme noktasına geldiğimizde dişler görünmeye başlamıştı. Dişlerle sınavımız orada bitmemiş. Bu sefer de düşmek bilmiyorlar efendim. 7 yaşını doldurmak üzere ve ön alt iki kalıcı dişi de tamamen çıktı velakin süt dişleri düşmüyor.

Doktora götürdük 15 güne düşerler dedi. Üstünden iki ay geçti düşmediler. En sonunda önce biri sonra da çıkacağından ümidi kestiğimiz için diğeri çekilmek zorunda kaldı. Cengaver oğlum ağlayıp sızlamadı ikisinde de. Fakat bu sefer de doktor eşimi diğer dişler geldikçe çenesinde yer sıkıntısı ortaya çıkacağını daha detaylı incelenmesini söylemiş. İlk fırsatta tekrar muayene edilip duruma bakılması gerekecek.

2. ise sünnet mevzuları. Biz Ahmedi 7 aylıkken sünnet ettirirken düğün dernek işlerinden yırttığımızı düşünmüştük ama öğle değilmiş kazın ayağı. Düğün dernek istemedi kuzucum ama her gördüğü sünnet çocuğundan sonra ne zaman "sultan" olacağını sordu durdu. Bitmedi o muhabbet. Hatta bir ara tekrar sünnet olmak istediğini bile bildirdi. İyi bir şey sanıyor herhalde :) Sonuç ben onun çenesine, bu şeylere zinhar karşı olan kocam benim çeneme dayanamadı. Aldık bir "sultan" kıyafeti. Götürdük gezdirdik Fethi Paşa korusunda. Yıllarımın hayali ailece stüdyoda resim çekildik. Bitti bu iş de :)

26. hafta

Zaman hızla akıp gidiyor, ben bu hamileliğimde bir iyi bir kötü yuvarlanıp gidiyorum. Karnım inanılmaz bir hızla büyüyor, kilom da benzer şekilde :) Bir yere kadar böyle olmasını bekliyordum zaten ama fiziksel rahatsızlıklar bu hamilelikte beni bir nevi mızmız bir insan haline getirdi. İşe gelip gitmek olabildiğince zorlaştı. İkizlerde yasal doğum izni 8+2 doğumdan önce 8 doğumdan sonra olmak kaydıyla 18 hafta. Tabi baştan bu avantajmış gibi görünse de çokça hamileliğe faydası olan bir durum. İkiz hamilelerin 37. haftaya kadar çalışmaları ihtimal dahilinde değil çünkü. Çoğu 30. haftada doğum iznine ayrıldığından doğum sonrasına çok bir hafta atılamıyor ama olsun. Bendeki duruma gelince sanırım 30. haftaya kadar bile dayanamayacağım. Bebeklerin ağırlıkları işimin sürekli oturarak olması beni çok yormaya başladı. Öğlene doğru bir kasık ve bel ağrısı başlıyor ki o gece yatıp dinlenene kadar da bir daha geçmiyor.  Arada kalkıp yürümek, ayakları bir tabureye koymak gibi şeylerin hiçbiri işe yaramıyor. Haftaya doktor kontrolünde bu durumu konuşup erkenden havlu atacağım gibi duruyor. 

Bunun haricinde neler oldu son bir ayda. Bir kısmı Ramazan koşturmacasıyla geçti. Sanki oruç tutmuşum gibi yorgun çıktım Ramazan ayından. Bayram için aile ziyareti yapmak mümkün olacak mı diye düşünüp dururken doktordan 2 saatte bir mola vermek kaydıyla izin çıktı. Dönüşümüz benim için çok zorlayıcı olunca bundan sonra uzun araba yolculuklarına çıkamayacağımı da idrak etmiş oldum.  

Bayrama gidişim yine de iyi oldu. Hem anne-baba hem de karnı burnunda olmasa da :) hamile kardeşi görmek iyi geldi. Çok enteresan günler bizi bekler, iki ay arayla hem iki kız annesi hem de bir oğlan teyzesi olacağım. Kardeş ile Ahmed beylerin arasındaki ilişkiyi gördükçe teyze olmak nasıl bir duygu diye çok merak ediyorum. 7 yıl sonra aramıza yeni bir oğlan çocuğu katılıyor. Bir süre belki çok göremem küçük kuzuyu ama hissediyorum oğlumdan sonra ikinci oğlum olacak o benim.

Bu sefer fotoğraf yok maalesef çünkü küçük fotoğrafçım Gelibolu semalarında anneanne-dede ile tatil yapmakla meşguller :)

yolun yarısı

Teorik olarak yolu yarıladık, 20. haftayı bitirmek üzereyim. İkiz hamilelik oluşundan mı yoksa aradan 7 yıl geçtiğinden mi bilmiyorum ama daha zorlu geçiyor bu hamilelik. Her şeyden önce her türlü belirtiyi yaşıyorum. Ahmed de hiç başıma gelmeyen baş ağrıları, burun kanamaları ile geçti geçtiğimiz ay. İştahım neredeyse hiç yok, olması da mümkün değil çünkü ne yesem midem yanıyor, diğer yandan demir hapı yüzünden sindirim sistemim durmuş durumda. 

Karnım çok hızlı bir şekilde büyüyor ki buna hazırlıklıydım sanırım. Ara ara beni şoka soksa da oturmak, kalkmak, eğilmek daha bu haftadan zorlaşmaya başlasa da en az takıldığım bu sanırım :)

Kızların detaylı ultrasonunu atlattık bu hafta. Çok şükür ikisi de sağlıklılar ve iyi görünüyorlar. Yine de ikizlerde 2'li,3'lü gibi tarama testleri yapılamadığından harmony denilen başka bir test önerildi. Oturup düşündük ve yaptırmamaya karar verdik. En nihayetinde yapacağı yine bir ihtimal vermek. O ihtimali öğrenmek istemiyorum, hele ki detaylı ultrasonlarında hiçbir sıkıntı görünmemişken. 

20. haftadan kızlarımla selamlar :) Bu arada fotoğrafçıma da ayrıca teşekkürler. Kendisi pek işinin ehli, her pozu 4 defa çekiyor, anne bunu yap şu olmadı diye uyarıyor :) Çok ama çok heyecanla kardeşlerini bekliyor, inşallah umduğunu bulur :)

 

14. hafta bebelerimin aklımı alma şenlikleri haftası hoşgeldi

Tarih tekerrürden ibarettir derler, Ahmed'e hamileyken 12. hafta bitti çok şükür oh rahatladım deyip 13+5de acilde bulmuştuk kendimizi. Kızlar sağolsunlar abilerinin izinden gittiler, bu sefer de 14+2de hanımlar aklımı alarak yine acile koşturmama sebep oldular.  Gittik keyifleri yerinde çıktı. Çok büyük bir sıkıntı yok çok şükür. Zaten kaygı düzeyim yüksek böyle kötü sürprizler yapınca tam oluyor.

Ne olduysa ondan sonra oldu, ertesi gün artık hastaneden mi yoksa başka yerden mi kaptım bilmiyorum ama grip oldum çok şükür o da üç günde hafifledi ama hamilelikte hasta olmak çok zormuş o üç gün bile yetti canıma.

O bitti derken şiddetli başağrıları başladı son üç gündür. Dayanılmayacak gibi olduğunda doktorun tavsiyesi ile parasetamol içerikli ağrı kesici kullanıyorum ama bütün gün bilgisayara bakması gereken bir insanın bir saat bakınca başı ağrırsa gün biraz zor geçiyor. Şimdilik bizden haberler bu kadar. Eskiden de çok severdim resim koymayı, tekrar başlayalım bununla; 16. haftada kızlarla hamilelik keyfi :P

Kızlar bizi geçtiler!

Cumartesi günü 11-14 hafta detaylı ultrasonuna girdim. 13+4 olmuştuk bebecikler o gün. Bebekleri bir aydır görmediğimden epey endişeli gidip onları fıkır fıkır görünce içime bir su serpildi. Maşallah ikisi de çok iyiler, haftalarına göre gelişimleri iyi gidiyor. İkisi de 8er cm uzunluğunda (CRL) olarak. Şimdilik bir sıkıntıları yok. 

Asıl derdimiz ikizlerde ikili test yapılamadığından daha doğrusu doğru sonucu veremediğinden bebeklerin ense kalınlıkları, burun kemikleri, damarlarının gelişimlerinin incelenmesiydi. Çok şükür onlar iyiydi. Fakat doktora giderken ağzıma bir parça çikolata attım ki bebekler azıcık hareketlensin diye onlar yerinde durmadılar. O yüzden muayenenin zorlaştığını söyledi doktorumuz. O yüzden bir daha yemeden gitmeye karar verdim :)

Bir diğer mesele ise cinsiyetleriydi.  Ben Ahmed de olduğu gibi bu sefer de gönlümden hiçbir cinsiyet geçirmiyordum. Ama Ahmed içime hep erkek olarak doğmuştu. Bu sefer de bir kız bir erkek bebek doğuyordu içime. Fakat bebeler bize sürpriz yaptılar ikisi de kız çıktılar. Etrafta bir oğlun var bunlar da kız olsun diye dua edenlerin çokluğu sayesinde oldu sanırım ama iki erkek de olsa en az şimdiki kadar mutlu olurdum. Daha doğrusu cinsiyetlerini öğrenmem ekstra bir şey değiştirmedi benim için. 

Olan Ahmed beylere oldu. O da hep bir kız bir erkek olur diye söylüyordu ama o sabah doktora giderken iki erkek olsun dedi. Her zamanki muhabbeti yaptık, sağlıklı, sıhhatli olsunlar en önemlisi o diye. Doktorun ikisi de kız demesiyle "baba kızlar bizi geçti" diye yenilgi cümlesi çıktı ağzından :) Emin olmak için doktora sordu "nasıl bildiniz?" doktor da "içime öyle doğdu" deyince erkek olmaları gibi bir umut varmış gibi heveslendi tekrar. Sonra anlattım, doktorun neye bakıp kız ya da erkek olduğunu bildiğini. "doğsunlar ilk altlarını alırken bakacağım gerçekten kızlar mı diye" diyor şimdi :)

Tabi bizi aldı bir dert iki bebeğin aynı cinsiyette olduğunu öğrenince, "nasıl ayıracağız ikisini birbirinden", "ne isim koyacağız?" "belki de kız değillerdir". Sağlıkla doğsunlar hepsine çözüm bulacağız Ahmedcim :)

Baba kardeşlerim bugün ne kadar oldular?

Bu aralar bizim evin bütün muhabbeti kardeşler. Ben ilk 12 haftanın bitmesini bekleyelim dememe rağmen babası dayanamadı. Ahmede söyledik iki hafta önce. Öyle mutlu oldu ki, ilk şoku atlatamadı bir süre üstünden. Ondan sonra ben hep bir kardeş için dua ettim, Allah iki tane verdi diye sevinçten çıldırdı. Sürekli karnımı seviyor, öpüyor. Onlarla konuşuyor. İsimler uyduruyor.

İşte o günden beri bitmiyor kardeş muhabbeti. Her gün babasına soruyor, bugün ne kadar oldular? Baba da kafasına göre eliyle bir ölçü yapıyor, bu kadarlar diye. "Hmm onları ağzıma sokabilirim demek ki" diye yorumlar geliyor :) 

Kardeşleri nerede yatıracağımız dert oldu. En nihayetinde ev 3+1 ve 3 kişiye ancak yetiyormuş, e 5 kişi olunca 5+1 eve çıkmak lazımmış.Bebeklerle beraber o da anne sütü içebilir miymiş? Onlara yürümeyi, konuşmayı nasıl öğretecekmişiz? Onları da çok mu sevecekmişim? Her şeyden iki tane almamız gerekirmiş, yoksa kavga ederlermiş. Çok ağlarlarsa ona bir kulak tıkacı almamız gerekecekmiş. Kardeşler akıllı, uslu mu olacaklarmış? Kız mı erkek miymişler?

Bunlar devam ederken bu doktor muayenesinde 9+4te kardeşleriyle tanıştı. Doktorumuz bebekleri tek tek göstererek onları seslendirerek abilerine tanıştırdı. Onlar da ufacık olmalarına rağmen el kol hareketleri ile merhaba demiş oldular. Hareketli görünce çok daha mutlu oldu Ahmed. 

Bir diğer mevzumuz da bebeklerin eş-dost ile paylaşılmasıydı. Ahmede sıkı sıkı tembih ettik. 12 hafta bitsin, bebekler bir büyüsün işte o zaman söyleyeceğiz diye ama öyle olmadı tabi. Size bir haberim var diye diye sanırım İstanbulun yarısına olayı duyurdu :) Neredeyse bütün hamileliğini saklayabilenlere gıpta ile bakıyorum. Ben beceremedim.

Ha bu arada hala duymayan kaldıysa Ahmedin size bir haberi var. Kardeşleri olacak, hem de iki taneee :P

İki yıl sonra yeniden

Yeniden yazıyorum ama neden :)  Epey ihmal etmiştim. Yıllardır çok şey olmadı mı oldu mesela önce teyzesini gelin ettik, Ahmed de ben de çok zor kabullendik bu durumu. Neredeyse iki yıl boyunca nişanıydı, düğünüydü derken en gündem maddemiz buydu. 

Sonra Ahmedim kreşten mezun oldu, ilkokula başladı. Okula başladı ilk bir buçuk ay hastalıklar yüzünden gidemedi. Önce zatüre başlangıcı sonra beta virüsü kaptı. Yıllar sonra tekrar ona bakan bir teyzesi oldu. İlk teyzesi bizi ilk ayın sonunda bıraktı gitti, diğer teyzesi ile herşey yolunda görünüyor şimdilik.  Okulu hiç "sevmiyormuş" ama gayret gösteriyor, emek harcıyor ki benim için önemli olan da bu.

Haberler var birazcık benden, bizden. Ailemize katılmak üzere olan iki minik var tam 7 haftadır içimde. Bir bedende 3 kalp atıyoruz biz bir süredir. Daha çok yeni, çok heveslere, hayallere kapılmamak lazım. Ahmed daha bilmiyor durumu. Ona söylemek için vaktin biraz daha geçmesini bekleyeceğim. İki gün önce doktora gittiğimizde gördük onları. İki olduklarını öğrendiğimden beri çok ama çok karışığım. Heyecan, mutluluk bir yanda. Kaygı, korku, panik öbür yanda. 

Karşılaşabileceğimiz bir sürü sıkıntı olabilirmiş bu dönemde.  İkizlerden birini ya da ikisini birden ilk dönemde kaybetmeden başladı uyarılar, erken doğumdan, prematüreden, sürekli yatmalı bir hamilelik geçirmeye kadar gitti. Doktorum açık açık ikiz hamilelik riskli hamileliktir ve bizim istemediğimiz bir şeydir dedi. Yaşayıp günlerin bize ne getireceğini göreceğiz. Umudumu, iyi niyetimi kaybetmeyeceğim ben. Her şey çok güzel olacak.

Ama yavaş yavaş tarihe not düşmek lazım. Ahmed de 7 haftada başlayıp sadece 4-5 hafta süren mide bulantıları bu bebelerde 5. haftada başladı ve maalesef tüm yaşam kalitemi etkiliyor :( İki haftadır ne yattığımı ne kalktığımı biliyorum. Çok hırpaladı beni bu bulantılar. İkizlerde erken başlar daha uzun süre devam edermiş. Bebeler doğar doğmaz ilk şaplaklarını bu bulantılar sebebi ile yiyecekler :)

İkinci not da Ahmed'e yıllardır bana yaptığı duygu sömürülerinden yaka silker hale gelmiştim. Benim niye kardeşim yok, kardeşim olsa, sınıfta bir tek benim kardeşim yok, kardeşim olsa şimdi ne güzel oyun oynardım onunla diye uzun bir serzeniş listesi var elimde. Ben de ona sürekli Allah'a dua et sana iyi bir kardeş vermesi için deyip duruyordum. Hain çocuk, 100 kardeşim olsun, 13 kardeşim olsun diye dualar ediyordu :) Ahmedim gözün aydın sen daha bilmesen de Allah dualarını kabul etti. 100 ve 13 değilse de birden çok kardeşin olacak inşallah :)

Gazze'de bayram

Gazze'ye yıllar sonra geliyorsanız, hele bu gelişiniz bayram ve kayınvalidelerin yeni eve taşınması ile birleşiyorsa Gazze'de bayram demek kocam okursa kızacak ama zebil gibi misafir demek :) Ben böyle kalabalık sülale ne gördüm, ne duydum. Bir günde bir evde 50 misafir ağırlanır mı ağırladık. İlk misafirlerimiz arife gecesi gelen kocanın teyzelerinden biriydi. (İlk gece gelen amcaları saymıyorum çünkü sızıp kaldığımdan göremedim kendilerini) Dedi ki teyzemler geliyor. Ben de yaşını başını almış iki insan bekliyorum. Yok öyle değilmiş.

Gazze'de adettenmiş (belki başka arap ülkelerinde de) herkes bir arazi alır evini yaparmış, sonra olan her erkek çocuk için bir kat çıkarlarmış. Teyzeler de böyle bir yapıda yaşıyorlar. Kendileri 6 çocukları, gelinleri, gelinlerin görece küçük çocukları derken o gece toplam 12-14 yetişkin, minimum 5-6 da çocuk misafirimiz oldu. Buna evin nüfusu (6 yetişkin, 5 çocuk), havanın sıcaklığı, bir de günün neredeyse 12 saati kesik elektirikler yüzünden çalışmayan vantilatörler eklenince çekirdek aile, çekirdek sülale ekolünden gelen ben neye uğradığımı şaşırdım. Şaşkınlığım bir kaç güne geçti hatta bir evde aynı anda 20-25 kişi olma fikrine alıştım bile.

Ertesi gün bayram oldu. Erkekler  bayram namazına gittiler. Yine Gazze'de (bilmiyorum ama belki başka arap ülkelerinde) bayram namazı camilerde değil büyük geniş alanlarda kılınırmış hava müsait oldukça. Gazze'de bunun yeri de kayınvalidelerin evin çaprazındaki stadyum (ki son olaylarda orası da yerle bir edilmiş.) Tüm yorgunlukların üzerine sabah uykumdan mikrofondan konuşan bir adamın sesiyle uyanabildim ancak. İsmail Haniye'ymiş. O da bayram namazı için oradaymış.

Gazze'de bayramlaşma şu şekilde, ilk gün ailenin erkekleri toplanıyorlar, kadınlar evlerde. Erkekler tüm sülalenin kadınlarını ziyaret edip bayramlaşıyorlar.  Böylece falancaya gittik bulamadık derdi yok :) O günün gecesi ve devamındaki bayram günlerinde ise ailece ya da sadece erkek/kadın grupları halinde bayramlaşma devam ediyor. Bayram ikramları salonda aşağıdaki resimde olduğu gibi ortaya konuyor ve misafirlere ikram ediliyor. İkramlar genelde, çikolata, bizim kuru baklava dediğimiz buraların baklavası ve ismi mamoul olan benim hurmalı kurabiye isimlendirdiğim tatlı, kuruyemiş ve arap kahvesi. Bizim evde evin starı bendim. Genellikle akraba evliliği yapılan bir sülalede değil başka soyadından, başka bir milletten bir gelin. Hatta on yıllık evliliğe rağmen Arapça öğrenememiş gelin!!! İngilizce bilenler çoktu da çevirmenler vasıtasıyla bol bol muhabbet ettik yine de. Her konuşmanın sonu bir dahaki gelişinde Arapça öğren gel şeklinde bittiği için bir daha Gazze'ye ne zaman gidebilirim meçhul :P

Gazze'nin bayram adetlerinden bir diğeri de erkekler eşlerine, kızlarına, kızkardeşlerine bayram hediyesi veriyorlar. Bu genellikle kendi zevklerine göre alsınlar diye para oluyor.  Aslında ben bu işin dışında kalmama rağmen kayınpederim bana da bayram hediyesi verince hem çok sevindim, hem de duygulandım. Bunu gören, Türkiye adetlerine uymuş kocam da babamdan aşağı mı kalacağım gazıyla o da kesenin ağzını açtı. Havadan gelen para kadar güzeli var mı? Sonra evin kadınları olarak bu harçlıkları elbise, gömlek, ve ben kayınpederimden hatıra kalsın diye bir fincan takımı olarak değerlendirdik hemen :)

Refah Sınır Kapısında

 Yolculuğun uçak kısmı yorucu geçti ama görece kolaydı. Sıkıntısız Kahire Havalimanına indik.  Kahire'den Refah Sınır kapısına tam 5 saatlik bir araba yolculuğu yapmamız gerekiyordu. Trafik kuralının k'sinin anılmadığı bir ülkede bu yolculuğu yaptığımızı anlayınca yolculuğun en tehlikeli kısmı ilan ettim ben.  Sabah 7 gibi Kahire'ye indiğimiz için öğlen 12 civarı Refah sınır kapısında olacağımızı, oradan da aksilik çıkmazsa 5 gibi evimize varacağımızı hesapladık.  Evdeki hesap çarşıya uymadı o ayrı. Böyle bir yolculukta genelde özel araçlar kiralıyormuş insanlar. Güvenilir olmaları önemliymiş. Çünkü Mısır'da ciddi bir iş sıkıntısı var ve insanlar fazla talepkar olabiliyorlar. Çok şükür bizim Mısırlı bir arkadaşımız yardımcı oldu, aracımızı kiraladı. Araç bir de klimalı çıkınca yolun uzunluğu, Ahmed'imin yorgunluğu haricinde bir sıkıntımız olmadı. Ahmedim ondan bahsetmezsem olmaz. O kadar metanetli davrandı ki bütün bu yolculuk boyunca. Bir kere bile ağlamadı, yapabileceği en az huysuzluğu yaptı. Bütün uyku ve yeme düzenini bozmamıza rağmen. Heyecanı her şeyi yendi sanıyorum. Herkes birilerine kavuşacaktı da Ahmed dört tane kuzenine kavuşacaktı. Hepsini defalarca kameralar sayesinde gördüğü gerçek oyun arkadaşlarına :)

 

 

 

Sınır kapısına  saat bir civarı geldik. O manzarayı kolay kolay unutamam sanırım. İnanılmaz bir insan kalabalığı, bir taraftan valizlerinizi elinizden kapmaya çalışanlarla kavga edip, diğer taraftan o sıcakta delirmeden sabretmek gerekiyor. Ben kendimce çok eminim. Elimizde Türk Büyükelçiliği aracılığı ile Mısır İçişleri Bakanlığından alınma yazı var. Hemen geçeceğiz. Yok öyle olmadı. Belgelerimiz geçersizmiş. Son olaylar yüzünden bütün sınır kapıları İstihbarat Bakanlığına devredilmiş. Nuh dediler, peygamber demediler. Bir de nasılsa sınır kapısında doğru düzgün telefon çekmez. Koca elinde telefon bir oraya bir buraya koşup çeken yer bulmaya çalışır. Ben yanımda sıkılmış ve yorulmuş bir çocukla dil bilmediğim insanların arasında koca valizler, içinde hediye diye getirdiğim çikolatalar bu sıcakta erir mi derdindeyim!!!

 

 

 

Saat 17:30 olduğunda benim umudum tükenmek üzereydi. Saat 18:00'de kapı kapanacak, ertesi gün arife yani sınır kapısı Ramazan bayramı da dahil kapalı. Ne zaman açılacağı ise belli değil. O saate kadar kocaya sürekli moral vermeye çalıştım. Hayırlısı ise kapıdan geçebilelim diye bildiğim bütün duaları ettim ama artık son yarım saate girdiğimde ne yapalım diye soran kocama beni uçağa bindir Türkiye'ye geri gönder, sen istediğin kadar bu kapı önünde bekle diye isyan ettim. Bu arada etrafta gelin sizi tünellerden geçirelim diyen mi istersin, benim yabancı olduğumu anlayınca sataşmaya kalkan mı? Sinirler tırmandı. Koca bu arada hala ve hala telefonlarda. Sınır kapısının önündeki askerlere rüşvet bile teklif etmiş bir ara. Kabul etmemişler.

 

 

En son kocayla bu gece sınır kapısına yakın bir yerde mi kalalım, Kahire'ye geri mi dönelim diye düşünürken, kayınpeder ne olursa olsun kapıdan ayrılmamamızı söyleyince kalakaldık yine. Saat 17:50. Kapıdaki askerlerden biri kocaya seslenmiş. O vakte kadar nasıl kimsenin aklına gelmemişse Filistin gümrüğünün başı (ünvanları tam bunlar olmayabilir) bizimkilerin akrabasının yakın arkadaşıymış. Araya o girmiş ve bizi içeri almaya karar vermişler. Biz pasaport işlemleri için binaya girdiğimizde içeride hiç kimse kalmamış, Filistin tarafına giden bütün otobüsler de gitmişti. Binada çok geç kaldığımız, işlerimizin zor olduğu laflarıyla hatırı sayılır "çorba parası" verdikten, havaalanlarında olmayan "çıkış vergisini" ödedikten sonra ayrıldık. Ayrılmamızla benim eğlenmeye başlamam bir oldu. Filistin tarafına geçmemiz için yukarıda bahsettiğim gümrükteki sahış makam aracı ile bizi almaya gelmişti. (Makam aracı dediğime bakmayın Hyundai Accent) amma bu aracın valizlerimizi almayacağını düşünmüşler ki almazdı. Bu yüzden bir de sınır kapısının ambulansını getirmişler :) Ve valizlerim bir ambulans ile Gazze'ye giriş yaptı :) Resmini çekemediğim için hem çok pişman hem de üzgünüm ama çıkıntılık yapamadım.

 

 

İlk yola çıkarken sağ salim evime dönmekten başka hiçbir isteğim yoktu. Çok ama çok beklentisiz ve önyargılı çıkmışım yola. Sınırın Filistin tarafına geçince daha hayretler içinde kaldım. Mısır tarafı ne kadar kirli, bakımsız ve kabaysa, Filistin tarafı o kadar temiz, yepyeni ve saygılı çalışanların olduğu bir yer çıktı. Rüşvetin R'si bile anılmadı. Ben ne böyle güzel bir bina bekliyordum, ne de bu kadar güler yüzlü personel. Gayet rahatlıkla, işlemlerimizi halledip ayrıldık oradan. Atladık bir taksiye, yine bir saatlik bir yolculuktan sonra vardık kayınpederlerin eve. Tam 18 saatlik bir yolculuk sonrası Gazze'ye varmıştık. Bu kısmını biraz kısa keseyim, çünkü iki kardeşin yıllar sonra kavuşmasını tasvir edecek kelime yok. Hele bir adamın 4 küçük yeğenini ilk defa görmesinin, bir halanın yeğeni ile kucaklaşması o anlar zor anlatılacak anlardı. Hadi onlar birbirine kavuştu, hasret falan derken bana ne oluyorsa ben de koyuverdim kendimi. Bol ağlamalı bir karşılaşma oldu. Komik olan Ahmed'in bu olanlara anlam verememesi, hatta biraz da korkması.

 

"Anne halam neden ağlıyor?"

"Seni gördüğü için çok mutlu oldu ondan canım."

"mutlu olunca ağlanmaz ki gülünür !!!"

"E sen de haklısın :)"

 

Gazze'ye yolculuk

Eh artık her aralıklı yazdığım yazıda adet edindim, bu sefer de vakitsizliğim ile başlıyayım. Vakit yok, bende heves yok derken bir yıla yakın zamanı hadi yarın, yok yok ertesi gün diye diye geçirdim. Belki bu yazıdan sonra yine epey bir süre yazmam ama bunu yazmam lazım, unutmamak için elimden geleni yapıyorum ama insan zihni hele de ömrün ortasına gelmişse çabuk unutuyor. 

 

En son Nisan'da yazmışım bir şeyler. O zamandan beri leyleği havada görmüşçesine sürekli bir yollarda durumu vardı bende. Kah tek başıma, kah iş arkadaşlarımla, kah kocamla. Son 10 aya 5 yolculuk sığdırmışım amma içlerinde en özeli, yaz tatilimiz, aile ziyaretimiz olan Gazze seyahati.  

 

Olayın belki biraz da geçmişini anlatmak gerek. Koca tam 14 yıldır ablasını yüz yüze göremiyor. O giremiyor, ablası çıkamıyor Gazze'den. Hep gönlündeydi Gazze'ye gitmek. Bu yıl kayınvalidemler de Gazze'ye taşınınca bir gitme sebebi daha çıktı. Tabi gitme işi bir tek bizim isteğimizle olsa bu kadar uzamazdı ama eski Mısır hükümeti maalesef ziyaret maksatlı bile olsa girişlere izin vermiyordu. Yeni hükümetin Filistinlilere daha yakın duruşu bizi cesaretlendirdi. Mısır'daki Türk büyükelçiliği ile irtibata geçip izinlerimizi aldık. Aldık almasına da tam biz yolculuk hazırlıklarına başlayacakken Mısır'ın bir başka sınır kapısında olan olaylar yüzünden bizim giriş yapacağımız Refah sınır kapısı da kapatıldı. Bu arada elçilikten de kapı ile ilgili sıkıntılar olduğu ve kendimizi riske atmamamız konusunda mail aldık. Arkasından kapının bizim içinde olduğumuz gün de dahil olmak üzere sadece üç gün açık olacağı, Ramazan bayramı arifesinde kapatılacağı ve ondan sonra ne zaman açılacağının belli olmadığı da basın açıklamalarına çıktı.

 

Baştan beri gönlüm hep gitmek istese de can kıymetli, inanılmaz korkuyordum açıkçası. Hatta gitmemek için kocamı ikna etmeye bile çok çalıştım. İkna etmek bir yana kırılmasına sebep oldum. Korkum kendime birse Ahmed'e on kattı. Sonuç olarak yola çıkmamızdan hepi topu bir-iki hafta önce olan olayları bir işaret saydım, ama kocam işin peşini bırakmadı, bırakamadı. Yıllardır görmediği ablası, ülkesi vardı işin ucunda ve en sonunda kendinin gidip deneyeceğini, beni zorlamayacağını kararın benim olduğunu söyledi söylemesine ama işte bırakamadım. Üç hafta boyunca aklım onda olup, aldığım nefesten bile keyif almamaktansa Gazze'de başımıza ne gelirse gelsin dedim ve kocanın peşinde Gazze yollarına düştük. Her şey ama her şey son dakikada hazır oldu. Sadece 14 saat önce uçak biletimizi aldık. Yolculuktan 10 saat önce valizimizi hazırladık sadece iki saatte. Tüm gece üçümüzde hiç uyumadan havalimanında sabahladık. Ve yolculuğun ilk ayağı Mısır'a vardık.

Çocukluğumdan kalanlar

Çocukluğuma dair hatırladığım bir çok anı var. Mutluluk adına hatırladığım iki kocaman anı var. Ne zaman içim darlansa düşündüğüm, düşündükçe içimi ısıtan anılar. Birincisi, anne ya da babamla paylaştığım özel anlar. Sadece biri ile bir iş için çarşıya çıkmışsak o çıkışın sonu (o zamanlar daha iflas etmediği için çarşının göbeğinde bana o zaman haşmetli gelen binasındaki) Zogo pastanesinde biterdi. Annem ya da babam beni o pastaneye götürür. Ne yemek istediğimi sorardı. Evde envai çeşit hamur işi yapılmasına rağmen supangle yapılmazmıydı yoksa ben o pastanede yemekten mi zevk alırdım bilmem ama illaki supangle isterdim. Karşılıklı oturur yer ve sohbet ederdik. Sohbet dediğime bakmayın. Genelde anne/babamın bana öğüt verdiği konuşmlar olurdu. Ne olursa olsundu. Ben bilirdim ki çarşıya çıkılmışsa pastaneye gidilecek ve supangle yenilecek. Bunu sanırım daha çok babamla yapardık. O zamanlar da bayılırdım ama şimdi hatırladığımda ne kadar özel anlar olduğunun farkına varıyorum. Yaşadığım şeyin yegane adı mutluluktu. İkincisi ise ailece çıktığımız tatillerdi. Yorucu, yollarda ama inanılmaz keyifli. Daha bunu Ahmedimle gerçekleştiremedik ama ilki için bu aralar epey şey yaptık.

Ahmedin bir çok anını paylaştım burada ama blogu bile tutma sebebim sanırım bu günlerin gelmesiydi. Anne-oğul paylaşımlar yapabildiğim günlere nasıl geldiğimizi görmek. Altını aldım, emzirdim, peşinden koştum ama artık yanyana yürüyebiliyoruz. Arada mızıklansa da beraber bir şeyler paylaşıyoruz ve açıkçası öğreten adamdan sıyrıldığım doyasıya eğlendiğimiz bu anne-oğul anlarına ben bayılıyorum. Havaların düzelmesiyle onun büyümesiyle birlikte oğlumla iki oldu bu anne-oğul gününü yapabiliyoruz. Baba yok. Aslında genel hatlarını atlarsak anne de yok. Gez toz eğlen Ahmed ne isterse sınırlar ölçüsünde yap ama ne olursa olsun bir pastaneye uğra. Ahmede ne istediğini sor ve herseferinde istisnasız dondurma yanıtını al :) Sonra karşılıklı otur ye. Bu aralar en çok bu anlardan zevk alıyorum. Umuyorum Ahmedin de hafızasında küçücük bir kırıntı da olsa bunlar yer alsın. Yarın öbür gün büyüdüğünde, hayat üstüne geldiğinde kaçıp bu günlere sığınabilsin.

Anne dediğinin idealisti makbul

Ben eskiden eskiden çok idealist bir anaydım :) Efendim erkek çocuk da olsa silahı kılıcı olamaz. Savaşmayı dövüşmeyi vurmayı öğrenmesin. Kavgadan kime fayda var derdim de derdim. Annelik bildiğin dediklerini yutma sanatıymış. Zavallı evladım, kreşe başladı başlayalı anne o bana vurdu bu benim saçımı çekti diye şikayetle geliyordu eve. Hele ilk haftalar her gün yüzünün ayrı yerinde ayrı çiziklerle. Baktık olacak gibi değil, bu konuyu kreş görüşmemizde açtım. Ben ona vur demem diyemem dedim orada da. Pedagog ise vurmasın tabi ama kendini korumasını öğrensin. Arkadaşı vurmaya kalktığında durdurabilsin dedi. Bu sefer öyle tavsiye ettik kuzuya. Geçen haftalarda bir ay anneanne dede saadeti yaşadığı için ara vermişti kreşe. Dönüşünde yine söyledik. Durdurabilirsin arkadaşını. Güzelim, o gün sevinçle geldi okuldan. Anne kimse saçımı çekemedi diye :)

Ben ne kadar vurduya kırdıya karşıysam da baba genlerinden gelenlerle buna karşıydı. Herşeyi öğrenmesi kanaatinde. Bizde silahla oynardık, adam mı öldürüyoruz şimdi yaklaşımındaydı. Eh hak vermek zorunda kaldım. Bir çocuğu şiddete itenin mutsuzluk olduğuna, böyle oyunların onu saldırgan yapmayacağına ikna oldum ya da ikna olmak durumunda kaldım.

Bir de daha Ahmed doğmadan görüp bir korsan kitabı almıştım. Bizimki daha onunla paylaşmaya karar vermeden buldu getirdi bir gün kitabı. O gün bugündür. Hayatımız korsan. Oğlan kaptan korsan, ben anne korsan, baba genelde Peter Pan :) Kaşla göz arasında Peter Pani de anlatmış babası. Bir iş seyahati sonrası babaya sipariş verildi. Gelirken korsan kıyafeti getir baba. Baba da ayrılık durumuna dayanamamış. Nur topu gibi bir korsanımız oldu evde. Şimdilerde evde böyle dolaşıp anne korsanla, kaptan korsan Peter Pani yakalayıp denize atıyoruz. Bazen de askerler korsanları yakalıyorlar. İşin ucu kaçtı anlayacağınız..

Fransa Aktivitesi - Thoiry Safari Park

Bu aslında çok önceden paylaşmak istediğim ama karambole giden yazılardan biri. Paris yazılarına devam eder miyim bilmiyorum ama bu diğerlerinden daha değişik ve belki de az bilinen bir şey olduğu için yazmak istiyorum. Parise 3 günlüğüne gidiyorsan yapılabilecek bir aktivite değil her şeyden önce ama daha uzun bir tatilin bir gününü kesinlikle buraya ayırmalısınız.

Biliyorum, birçok arkadaşım hayvanat bahçesi konseptine karşı. Hayvanların doğal ortamlarından alınarak, küçük ortamlarda dengeleri bozulmuş olarak insanlara teşhir edilmesini doğru bulmuyorlar. Katılmamak elde değil bu görüşe fakat benim kusurum da bu. Ben bir Hayvanat Bahçesi hastasıyım. Gittiğim her yerde vakit müsaitse, imkan varsa muhakkak görmeye çalışırım.

Kardeş de bana benziyor, daha gelmeden ne olur bir günü bir hayvanat bahçesi gezmeye ayıralım dedi. Araştırmaya başladım fakat Parisin orta yerindeki bahçe yeniden yapılandırılmak üzere kapatılmış ve 2014e kadar açılmayacakmış diye okuyunca çok üzüldüm. bu sefer civar illeri araştırmaya başladım ve Thoiry ile işte o zaman karşılaştım. Bazı bilgileri eksik verebilirim. Detaylı bilgi için Thoiry Safari Park sayfasına bakabilirsiniz.

Burası için bir tam gün ayırmak gerekiyor. Aracınız varsa kendi başınıza gitmeyi deneyebilirsiniz ama Agence Paris Vision (Rue de Rivoli - Louve Müzesinin hemen yanındaki caddede) düzenlediği turlar var. Biz bu turlarla gittik. Turla giderseniz aracta 1-2-3-4 numaralı koltuklara oturmaya gayret edin mutlaka :) Biraz sonra anlatacağım şeylerden dolayı.

Thoiry bir aile soyismi. Araziler bu aileye aitmiş. Alan içerisinde bu aileye ait ve ziyarete açılmış bir de ev bulunuyor.Park üç bölümden oluşuyor. Safari diye adlandırdıkları konukların araçlar içerisinde hayvanların ise özgürce ortalarda dolaştığı bölüm. Bildiğimiz hayvanat bahçesi olarak düzenlenmiş bir bölüm ve şato. 

Araçta işte sırf bu sebepten en önde oturmak olabildiğince görüş açısı olduğundan önemli. 1.5 saatlik süren bir gezi esnasında etrafta rahatça dolaşan antiloplar, filler, zürafalar, zebralar, ayılar, aslanlar görüyorsunuz. Kimi işi kapmış arabalara gelip onlardan yiyecek almaya bayılıyorlar. Sadece aslanların olduğu bölümde çok ciddi uyarılar ile bütün camların muhakkak kapatılması gerektiği anonsları yapılıyor. Aslanların olduğu alanda ayrıca acil bir durumda müdahale edebilecek bir ekip de var. 

İkinci kısım gerçekten şimdiye kadar gördüğüm en büyük bir hayvanat bahçesi. Burada da Türkiyede hiç görmediğim güzellikler gördüm. Ufak bir alanda keçiler, koyunlar, kuzular insanların yaklaşıp onları sevebileceği şekilde yaşıyorlar. Küçük çocukların bu hayvanlara olabildiğince yaklaşması kaynaşması için düzenlenmiş. 

Bu kısımda en etkilendiğim şu oldu. Bir çok hayvanat bahçesinde olduğu gibi hayvanların beslenmeleri ziyaretçilere açık ve bir nevi gösteriye dönüştürülmüş. Elinizdeki listeden hangi saatte hangi hayvanın besleneceğine dair bilgiyle o alana gidiyorsunuz. Biz bir tek aslanları görebildik ama çok etkilendik. Birincisi ben bu kadar çok aslanı hiç bir arada görmedim. Ayrıca bu kadar bakımlısını hiç görmedim.  Bizim hayvanat bahçelerimizdeki aslanlar bunların yanında kedi yavrusu gibi duruyor. Aslanların yaşam alanının ortasına camdan bir tünel yapmışlar. İnsanlar bu tünelin içinde bu beslenme saatini izliyorlar. İnanılmaz bir izdiham vardı haftaiçi gitmemize rağmen.Bakıcıları etlerin bir kısmını bu tünelin üstüne atıyor ve bir anda devasa bir aslan tavana zıplıyor. O arada şu cam bir kırılsa ne halt ederiz diye geçirmedim değil.

Benzer bir tünel kaplanların olduğu alanda da var ama oradaki beslenme saatini kaçırmıştık.

En son şatoyu ziyaret ettik. Filmlerden fırlamış gibi bir evdi. Sadece belirli bölümleri açık olduğundan çok kısa zamanda gezebildik burasını. 

Tık tık tık !!! Orda kimse var mı?

5 ay olmuş dile kolay. Satır yazamamışım. Vakit yetmiyor diyeceğim ama koskoca cumhurbaşkanının bile twitter hesabı var ve orada yazışıbiliyorsa diyorum benim de vaktim yetmeli.

• Hepi topu tek çocuğum var.
• İşim haftanın beş günü ama mesaim 8-5. Cumartesileri çalışmıyorum.
• Evimiz işe servis ile 30 dakika uzaklıkta. 
• Oğlan işyerinin kreşinde olduğundan onu ekstra getirip götürme derdi yok.
• Sabah erken kalkıp kahvaltı hazırlama telaşem yok. Oğlan kreşte, biz işte yapıyoruz.
• Öğlen yemeği sağlam yediğimizden akşam kahvaltılık tarzı aperatif şeyler yiyiyoruz, yemek hazırlama derdi haftasonundan haftasonuna.
•  Koca Allah razı olsun, her işe yardım eder. Oğlan desen eteğime yapışmaz.
• Hiçbir Türk dizisini seyretmiyorum, uzunlukları yüzünden. (Geçen hafta bir Behzat Çyi izledim baştan sonra.) Seyrettiğim yabancı dizi sayısı hepi topu üç.
• AVMlere nadir giderim. Haftada bir iki markete belki.
• twitter hesabım yok, facebooka ayda yılda bir bakıp çıkıyorum. Sadece nurturia hesabım var kullandığım. Onda da ne doğru düzgün güncelleme yazabiliyorum, ne başkalarına yorum. Okuyup okuyup çıkıyorum. 
• Film en son dün gece aralarda bir sürü uyuyarak seyrettim. Ondan önce seyrettiğim son filmi hatırlamıyorum. 

E peki ben bu vakti nerede tüketiyorum? Neden

• Bloga anı yazmayı bırak, hiö kimsenin blogunu doğru düzgün okuyamıyorum bile.
• Ayaklarımı uzatıp adam akıllı bir filmi baştan sonra seyredemiyorum. Sinema!! Pardon o ne ki?
• Son 5 aydır tek bir kitabı okumayı bile bitiremedim.
• Her şey bir tarafa, e hayat böyle mi akıp gidecek. 

Keşke yapmadıklarım, yapamadıklarım bunlarla sınırlı kalsa. Daha neler neler var da bunlar bugünlerde en tavan yapmışları. Hele de son şık!!! Ben nerde hata yapıyorum ? Haftasonundan haftasonuna temizlik ve ütü. Arkadaşlarla bir kaç saat görüşme. 3 yaşında bir böcük, insanın bu kadar vaktini alır mı? Bu gidişe bir dur demem lazım.  Bebekler rutini sever diye diye kendimizi de bir rutine bağlamışız ama mayası rutinle tutulmamış bünyelere alerji yapıyor bu rutin hayat akışı. Aman yanlış anlaşılmasın hayatımdan şikayetim yok. Derdim kendimle. Bir şekilde ben zamanı yiyiyorum ama nerede olduğunu bulamıyorum. Yoksa yukarıdaki maddelere bakıp isyan ediyormuşum gibi anlaşılmasın. Hepsinden gayet memnunum da işte biraz daha fazlasını istiyorum :) 

Meslek erbabı

Daha önce de bahsetmiştim galiba. Ahmedin bu ara gözlem ve taklit olayı tavan yaptı. Bizim işe gidiyoruz dememizden mi bilmiyorum ne zaman ne yapıyorsun diye sorsak iş diye cevap veriyor. Etrafta insanları gözlemleyip her işi yapanın yerine koyuyor kendini. İlk evimize süt getiren amca ile başladı. Ahmed sürekli süt satar oldu. Sonra karpuz satarken birden derece yükseltti doktor oldu :) (Son doktor muayenesindeki doktor hanımın sıcak ilgisi ve alakasıdır sebep) Doktor Ahmed diye çağırılmaktan çok keyif alıyordu. Geçen günlerin birinde pideciye gittik. Fırını epey bir inceledi. Eve gelince büyük bir tahta spatulayı kaptı fırıncı küreği yaptı kendine, bize bol bol pide lahmacun yedirdi derken dün akşam salona gittiğimde aşağıdaki manzarayla karşılaştım. Karı koca birbirimize bakakaldık. Kendi kendine akıl etmiş bunu.

Untitled from ilknur durgar on Vimeo.

Haftasonu gezginleri

Bahar geldi mi gelecek mi diye beklemekten yorulduk ailecek. Kışın tek alternatifi neferet etsem de alışveriş merkezleriydi derken sonunda dayanamadık. Yağmursuz rüzgarsız bulduğumuz ilk haftasonunu Ahmedi eğlendirmeye adadık. Denk geldi babası havacılıkla ilgili bir fuara davetliydi. Uçak delisi bir oğlanı götürmeden olmaz diyip takıldık peşine. Kısmetimize fuar havalimanın içinde bir aprondaydı. (Hayır deve yoktu :P). Uçakların kalkış pisti neredeyse dibimizdeydi. Oğlan çoştu çoştu. Gözünün önünde havalanan uçakları görünce zapt etmek biraz zor oldu ama.

"Amed uçak binn"

"Olmaz annecim şimdi binemeyiz"

"Anne accık binnnn"

(Uçak pistine doğru hamle yapma çabaları son gaz sürerken durumun azla çokla ilgisi olmadığını nasıl anlatırsın)

"Annem bir gün uçağa bineceğiz. Ama önce bilet almamız lazım. Valizlerimizi toplamamız lazım. Şimdi binmeye çalışırsak pilot bize kızabilir" (Dilimi eşek arıları sokaydı da kızabilir demeseydim)

"Amed uçak bin. Piyot kıjabiyi" (Aşağı yukarı onbin defa tekrarladı bunu gün içinde)

"Yok annecim biletimiz alırsak neden kızsın. Şimdi binmeye çalışırsak diye dedim"

(Ahmedi kesti mi bu söylediklerim hayır elbette. Taktı kafaya piyot kıjabiyi)

Sonrası daha iyiydi. İçeride bir sürü uçak parçası gördü. Uçakların acil inişinde kullanılan kaydırağa benzer aletten kaymak istemesi, uçak motorunun pervanelerine elini sokması haricinde. THY sağolsun. Küçüğüme koca bir çanta hediye verdiler. Hediye delisi oğlan hepsini sahiplendi. Kaleme bile el sürdürmedi. Hepsi Ahmedin hediyesiymiş. İçinden minik bir uçak ve uçak resmi olan çerçeve çıktı. O gün bütün günü o uçağı uçurarak gece de resim çerçevesine sarılarak yattı. Öncesinde de TAIden bir şapka kaptı :) Şapkayı da tüm gün kafadan çıkarmadı.

Fuar çıkışı oraya mı gitsek buraya mı gitsek derken babanın aklına hastası olduğu eminönü geldi. Ahmedin ilk gidişi değil ama her gittiğinde daha bir farkında oluyor. Daha keyifli oluyor. Karaköyde arabayı bırakıp yürüdük. Beyzade arabada uyumayı retettiği için pusetinde sızdı kaldı. Ben köprüdeki balıkçıları göremedi diye yandım ama boşunaymış. Dönüş yolunda hepsini tek tek teftiş etti kendileri.

Mısır bizim oğlanın takriben 9 aylıktan beri favori yiyeceği. (Öyle bir videosu var. Babasının elinde koçanı kapıp boş koçanın suyunu emmişti o haliyle) Bir yerde mısırcı görmeye görsün. Allem eder kallem eder yiyeceği yemeği yemez, mısır yesin diye. Dayanamam alırım her seferinde. Bu sefer gıdacı teyze uyardı GDOlu mısır mı yediriyorsunuz çocuğa diye. Öyle ama nasıl başa çıkmalı bilmiyorum. GDOsuz mısır var mı acaba?

Mısır çarşısı ayrı bir alem geçti. Tatlı seven çocuğun mısır çarşısındaki hali darı ambarına düşen tavuktan az hallice tabi. Tatlıları Ahmedten ayırmak havuz problemine döndü.

Dönüş yolu en keyiflisiydi. Balık tutanların yanında geçti. Bütün kovaları tek tek teftiş etti. Bir bey tam o sırada üç balık yakalamış. Birini Ahmede verdi kovaya atsın diye. Ben hemen korkacak diye atladım ama bir şey olmaz diye geri püskürttüler beni. Ve beni şaşkına çevirir şekilde balığı hiç korkmadan kovaya attı kuzu. Oradakilerin dediğine göre balık kokusunu içine çekmiş bir kere. Sağlam balıkçı olacakmış oğlan. Ne diyeyim kısmet.

Bahar gelsin İstanbulun tarihi yerlerine çıkartmalarımız devam etsin.

Onun bisikleti var güzel mi güzel :P

Untitled from ilknur durgar on Vimeo.

Havalar düzelsin. Tekrar bisiklete binebilsin diye sayıklıyor. Bugün dedesi dayanamamış sayıklamalara. 10-15 dakika da olsa binebilmiş. Video ilk dışarı denememizden. Biraz acemice kullanıyordu o gün ama artık ayaklarını yerden kaldırıp geziyor sıpa.

Günler günlerin ardından

seni unutmak mecburiyetindeyim diyor Mazhar Alanson... Ben de blogumu unuttum gitti. Unutmak değil ya vakitsizlik diyelim. Günler hızla ama öyle bir hızla akmaya başladı ki artık. Hafta içi Ahmede ayrılabilen vakit 3 bilemedin 4 saat. Haftasonları tam zaman ama boştaki bütün zamanlar Ahmedin. Onun için saniyesini bile çalasım yok ondan. Zaten bilgisayarı açıp başına oturup yazı yazabilmeyi geçtim iki dakika maillerime bile bakmaya müsade etmiyor evin yeni teftiş memuru. Ondan açmaya yeltenmiyorum bile. Televizyon desen aynı. Eskaza ailece ucundan kenarından seyredilecek bir şey bulmaya görelim. Çat diye düğmesine basıp kapatıyor sayın teftiş memuru. İlgi ondan asla başka bir yere odaklanmayacak. Ondan televizyonu da çıkarttık hayatımızdan.

Yine de tek bir fırsat (bkz. İşyerinde kocayı beklerken) da hemen elim bloga gitti. Biraz not tutmalı yine. Yoksa uçup gidiyorlar aklımdan.

Ahmed hergün yeni bir şey öğrendiğinden hepsini yazmak mümkün değil. Aklımda kalan belli başlılarını yazayım.

* Tuvalet eğitimi alıyor. Yaklaşık iki aydır :) Bol kazalı, gece hala bezli olarak devam ediyoruz. Bazen bir iki gün süper gidiyor her şey. Tamam diyorum oldu. Sonra hoop yine başa sarıyoruz. Geceye hala cesaret edemiyorum. Gündüzü halledemedik ki. (Kıymetli uykumu bölmeye cesaret edemiyorum desem daha doğru olacak ya.) Hiç bir kaynağa bakmadım bu sefer annemin geleneksel yöntemiyle gittik. Üstüne kendimden doğaçlama yaptım. Velakin eğittik mi eğitmedik mi bilmiyorum. Tek bildiğim bez masraflarımızda ciddi düşüş, elektrik, su, deterjan masraflarımızda biraz artış var :P (Bir başarısızlık hikayesi olarak tez elden yazılmalı.)

* Çılgın bir bisiklet sürücüsü oldu. Denge bisikleti konusunda kafam çok karışıktı. Alalım mı almayalım mı derken Fransaya son gidişimde Türkiyedeki fiyatından bile ucuza görünce almıştım. Tüm kış evin içinde gezdi onunla. Bahar geldiğinde artık yollara çıkmaya hazırdı :) Bir de pedalsız olduğundan düşme olayı daha çok olur diye kask almıştık. Forsuna fors kattı.

Hiç düşmedi şimdiye kadar gayet kontrollü ve başarılı gidiyor. Etrafta bisikletin ne güzelmiş diyen biri olursa ann ann diye sesler çıkartarak daha da hızla gitmeye çalışıyor. Bir notu düşmeden olmaz. Baba nefret etmişti bisikletten. İlk fırsatta pedallı bir bisiklet alacaktı. Dışarı denemelerimizde bizimkinin kendi başına oraya buraya gidişini ve hepsinden önemlisi gayet hızlı gidişini gördükçe bisikleti sevdi çok şükür. Ailecek kaplumbağa yürüş hızından kurtulduk. Artık biz karı-koca el ele kol kola gezerken Ahmed beyler rüzgara kafa tutuyor :P

* Tam bak şu konuşana moduna girdi. Ailecek hastasıyız. Konuşma çabaları düz mantık yaklaşımları. Bazen bu dönem hiç bitmese diye garip istekler geçiyor içimden. Bizi ara ara güldüren diyalogları var.

Anne: Yaz gelecek yakında.

Ahmed: Nerden ?

------------------------

(Doktorculuk oynarken)

Anne: Doktor Ahmed

Ahmed: naem (efendimin arapçası)

Anne: Ah doktor bey robotum hastalandı ne verelim

Ahmed: kukute (çikolata)

-----------------------------------------

Anne: Ahmed bak ahtopot, bak uyuyor.

Ahmed: Uyaaaann

Anne: Olur mu annecim. Uyusun dinlensin.

Ahmed: Süttt

Anne: Evet annecim sutunu icmis de uyumus

----------------------------------------

Parktaki kadın: Bezliyor musun hala?

Zeynep Abla(bakıcımız): Evet bezliyorum. (Kendince nazar deymesin diye yalan söylemiş.)

Ahmed:(Kumda oynarken muhabbete kulak kesilen şahıs) Bez yok teyze, bez yok, bez sık. Kulot var.

Zeynep abla renkten renge girmiş sayesinde:)

Yedeklendik...

Bir kıyamettir kopuyor(muş). Blogger engelleniyor diye. Ben olayı ancak yeni duydum. Ne olduğunu kimse çözmüş değil ama yine de tedbirli davranayım.

Üzerinize afiyet çalışmaya başladım. Dağıldım. Toplanamıyorum. Hayatı bu aralar sadece nurturiadan takip ediyorum :) O da günde 5 bilemedin 10 dakika :) Yazacak anlatacak şey dolu ama nedense sıra gelmiyor. Ama iyi niyetliyim, bir gün eski günlerime döneceğimin umudunu taşıyorum. Ondan sebep duyar duymaz blogu hemen wordpresse yedekledim. Tüm blog arkadaşlarımın yaptığı gibi. Bendeki tek değişiklik isim oldu. Vakti zamanında aldığım bir adrese yedekledim.

https://akliminucundakiler.wordpress.com/