Buyur buradan yak...

Yalnız ve diline yabancı olduğum bir ülkede vakit geçirmenin bana bir faydası olduysa o da yıllardır kitap okumaya ayıramadığım vakti bulmam. Mutlu muyum bu duruma? Hayır, hiç değilim hem de; ama faydalı mı? Evet. Yine de Türkiyeye dönünce vakitsizlikten kitap okuyamadığım zamanlarda, eskiden kurduğum "Allahım şöyle gönlümce bir kitabı okuyamayacak mıyım ben?" cümlesini "Allahım sana şükürler olsun ki kitap okumaya ayıracak vakit bulamıyorum" olarak değiştireceğim.

Neyse kitapları kesintisiz okumayı becerince bir kitabın iyi mi kötü mü olduğunu daha ayırmaya başladım galiba. Mesela Kayıp Sembolden sonra Dan Brown benim için bitmiştir. Bir daha bir kitabını almadan evvel kırk defa düşürüm. Hatta düşünmem büyük ihtmalle almam. 200 sayfada anlatılacak hikayeyi Masonluk reklamı yapacağım diye 500 sayfaya yaymayı başarmış, okuyanı nasıl bayarım acep diye çok uğraşmış ve başarmışta. Kitabın sonuna doğru Robert Langdonın kapalı bir yerde kaldığı ve öleceğini düşündüğü yerde ne olur ölsün de bitsin bu çile diye dualar ettim ama elbette esas oğlanlar romanlarda asla ölmezler di mi?

Bu aralar yazarların çoğunda buna benzer bir yaklaşım görüyorum. Bir kitap yazayım bir sürü satsın paraya para demeyeyim ama bununla da kalmasın. Öyle bir kurgulayayım ki bir de sinema filmi çekilsin oradan da parayı götüreyim. Kayıp sembolün bende yarattığı etki budur işte. Bir şey çok popülerleşti mi kaçacakmışım ondan. Benzer sebeblerle Grange da Kolonideki performansı ile benden vetoyu yemiştir. Bir sonraki kitabı için hala umut vaadetmektedir ama yine de temkinli davranırım.

Neyse son okuduklarımdan hikayesini fena bulmadığım Ölümcül (Michael Palmer) beni başka yönü ile çekti. Kitaptan kısa kısa alıntılayacak olursam;

"Gittikçe küçülen bir dünyada, hızla yayılan salgın hastalıklara karşı yine aynı hızla geliştirilen ilaçlara ne kadar güvenebiliriz? Birbirleriyle etkileşimleri uzun vadede denenmemiş karma aşılar hakkında bildiklerimiz yeterli mi? Aşıların çok az çocukta yan etki yaratıyor olmaları ilaç sanayine ve doktorlara güvenmemizi haklı kılıyor mu?" (Arka kapak)

"Okuduğum bazı makalelerde, çocuklarımıza yaptırdığımız aşıların sayısı arttıkça diyabet, astım, multipl skleroz gibi bağışıklık sistemiyle ilintili hastalıklarda görülen artışın ne kadar korkutucu boyuta geldiğini görüyorum" (sf 119)

"Ancak tıp biliminde tedavinin temeli her zaman risk/getiri oranına dayandırılır. Aşıların bazı çocuklarda şiddetli yan etkiler yarattığı gerçeğini kimse inkar edemez" (sf 194)

"Bilimsel bir süreçte böyle kestirme bir yolu seçmek şu ana kadar bize bir zarar vermiş midir? Aşılanma oranları tırmanışa geçtiğinden beri astım, alejiler ve doğuştan şeker gibi bağışıklık sistemi hastalıklarında ve otizm öğrenme bozuklukları gibi henüz bağışıklık sistemiyle bağlantısının tam anlamıyla tespit edilemediği diğer bazı hastalıklarda ciddi artışlar gözlenmektedir. Arada bir bağlantı var mıdır? Aşılar bazı hallerde vücudun bağışıklık sisteminin gelişmesine engel olabiliyor mu? Bu aşılar üzerinde uzun süreli, çifte körlemesine testler yapılmadığı sürece bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz belki de." (sf 223)

"Peki ya bu aşılar yüzünden civaya maruz kalan milyarlarca çocuğa ne olacak? Peki ya otizm? Felçler, beynin kalıcı hasar alması ve zamansız ölümler? Astım, öğrenme bozuklukları ve hiperaktiviteye ne olacak?" (sf 372)

Bu kitap bir polisiye macera romanı. Yani içinde yazılanları bilimsel referans alacak halim yok ama yukarıda alıntıladığım şeyler gerçekten var olan sorunlar ve kaygılar. Aşıların bir çok hastalığı önlediği bir gerçek fakat bunlarla igili detaylı ve uzun çalışmalar, bağımsız olarak yapılamıyorsa kaybedilen her çocukta büyük bir kayıp değil midir? Hele de bir çok yerde ilaç sanayinin bilimsel araştırmalara kaynak sağladığı düşünülünce ne kadar bağımsız ve tarafsız araştırmalar yapılıyor merak ediyor insan.

Kışın başında domuz gribi aşısı için çok ama çok düşünmüştüm. Daha doğrusu hepimiz düşündük. Bazılarımız yaptırmaya karar verdi, bazılarımız yaptırmamaya. O zaman bu konuda hakkında yazmak istememiştim. Çünkü benim bilgim çok kısıtlı ve yaptığım şey ile başkalarını etkilemek istemiyordum. Aslında bu kararı vermemde ilk sebep aşıya olan güvensizliğimden ziyade Ahmedin bağışıklık sistemine çok müdahale etmemekti. Edirnede olacaktı. Yani kıyasla küçük bir şehirde kısıtlı bir ortamda vaktini geçirecekti. Çok çocuk görmeyecekti. Bünyesinin kuvvetli değilse de yeterli olduğuna inandım hep. Her gıda grubundan dengeli beslendiği için Allah korusun böyle bir hastalığa yakalansa bile başa çıkabileceğini düşündüm. Ondan yaptırmadık. Çok şükür grip bile olmadı ama baharda fena çarpıldı o ayrı :) Nefret etsem de antibiyotik kullanmak zorunda kaldık.

Aşıyı yaptırıp yaptırmama konusunda genel kaygılar civa yönündeydi fakat şimdi düşünüyorum da sanki civa işin en küçük kısmıymış galiba. İçindeki bileşenlerinin uzun süreli olarak deneklerde test edilip sonuçlarının görülmesi daha önemliymiş diye düşünüyorum.

Diğer yandan da özel olduğu için rotavirüs aşısını ihmal eden bir kaç tanıdığımın bebeğinin rota virüsünü kaptıklarını ve çok azaplı bir hafta on gün geçirdiklerini de duyup iyi ki ihmal etmemişiz diye geçirmiştim içimden. Kafa karıştırıcı bir durum, bilgiler yetersiz. Bir yanda çocukken geçirip onu çok hırpalayacak belki kalıcı hasar bırakabilecek hastalıklar riski diğer yanda belirli bir yaştan sonra ortaya çıkacak ömrü billah onunla kalma ihtimali olan astım diyabet gibi hastalıklar riski. Ne zor bazı şeylere karar vermek aslında.

Şimdi düşünüyorum Ahmed doğar doğmaz Hepatit B aşısı yapılmıştı. Bir günlük bebeğin eti ne budu ne. Ya o aşı onda bir yan etki yapsaydı? Bugün Nurturiada okudum, geçen gün de başka bir forumda okumuştum. Yurtdışında doktorlar verem aşısına karşıymışlar. Zararının yararından çok olduğuna inandıkları için yapılmıyormuş. Bizde standart, istemiyorum deme şansınız yok. Devlet peşinize düşüyor neden yaptırmadınız diye? Bilmiyorum gerçekten çocuklarımızın bağışıklık sistemine bu kadar müdahele etmeye gerek var mı? Ahmedte çokta farkında değildim araştırmamıştım. Şimdi biraz okumaya çalışıyorum ve ikinci bir bebeğim olursa Ahmed gibi onu da hevesle hastaneye aşı için götürebilecek miyim merak ediyorum. Paranoyak annenin stres listesine bir de bu eklendi tam oldu.

Bunlar nasıl çocuk? Bu çocukları kimler yetiştiriyor?

Türkiyede olan arkadaşlar benden daha iyi takip ediyorlardır olayları. İyi ki de bir televizyonum yok ve bu olayların bütün dehşetini yaşamıyorum. Yine de dayanamayıp yazacağım. Herşey üstüste geldi çünkü. Ne güzel toz pembe bir dünya kurmuştum oysa. Bütün çocuklar melek, bütün çocuklar masum. Yok değiller işte. Neden, niçin ve nasıl bu hale geliyorlar aklım almıyor.

Bazı kitapları anne olmadan önce okuyup rafa kaldırmam ve unutmam gerekirmiş. Son zamanlarda üst üste okuduğum kitaplar, Küçük Arı, Sineklerin Tanrısı ve Uçurtma Avcısı. Okumasaydım dediğim, üçü de canımı yakan kitaplar derken bu haberleri okudum internette. Baştan sona çocuklarla dolu bir haber. Öldürülen bir çocuk, katil başka bir çocuk, tecavüz edilen çocuk, tecavüzü eden başka bir çocuk. Kötü bir şaka ya da rüya gibi. İçim acıyor. O masum çocuklar nasıl böyle canileşebiliyorlar.

Hepimizin kendimizce "iyi-hayırlı"evlat yetiştirmek için uğraşıyoruz ama bu iyi kavramı herkese göre değişiyor(muş). Hırsıza göre en iyi hırsızlık yapan çocuk hayırlı evlat belkide. Çocuğunu pazarlayan için küçük yaşına rağmen en iyi para getiren çocuk iyi bilmiyorum ki. Empati yapam mümkün değil. Kiminin içinde anne-babalık yok. İstese de yapamıyor, kimi de yapmak o sorumluluğu almak istemiyor belki. Belki de kimi anne-baba aslında gerçekten çok iyi niyetlerle çocuk yetiştirmek isterken çocuklar onların iradesi dışında böyle oluyor belki de. Bilmiyorum gerçekten.

Ne yazsam ne söylesem boş. Ağız dolusu küfür etsem kime ne fayda. Dünya nereye gidiyor, insanlar insanlıktan çıkmış bu iş nereye kadar gidecek bilmiyorum. Korkuyorum.

Ahmed bugün

Olur da Ahmed ileride buraya yazdıklarımı okuma şansı bulursa bu yazıyı okuyunca hoşlanmayacak garanti edebilirim ama atlamam lazım :) Çocuğum bugün ilk defa hem büyük hem küçük tuvaletini kendi oturağına yapmış. Kahvaltı sonrası babası ile gitmişler, babasının bilgisayarına resimler çiziktirirken sesi çıkmamış. Daha evvelki bir iki denemede oturmayı reddettiği için bir süre rafa kaldırmışlardı. Bu aralar tuvaletini yapıp sonra bezini tutup gösteriyormuş. Tekrar başlamışlar. Artık her sabah kahvaltıdan sonra dedesi ile gideceklermiş. Bakalım başladı(k)lar. Devamı gelecek mi?

Devamdaki resim de babasının hoşuna gitmeyecek ama bunu da atlamam lazım :) Efenim Trakyayı bilir misiniz bilmem. Derler ki kapı gıcırtısına oynarmışlar. Ben bu gruba girmemekle beraber genelimiz pek oynaktır gerçekten. Eh Ahmed beyler de doğduğundan bu yana Edirnenin ekmeğini yedi suyunu içti... İlla illa bir yerden geçti. Bizimkisi tam şopar olmuş. Sürekli bir oynama isteği. Nereden öğrenmiş mechul. İçten geliyor. Ama belirli kurallarımız var. Bir: Öyle şarkısız türküsüz oynamıyoruz. İlla çalacak bir şeyler. İki: İlla istediğimiz şarkı olacak. Dedesi söylerken eskaza o şarkıyı değiştirsin ya da artık kapatalım müziği densin kıyamet kopuyor.

Resim bugün Sarayiçine maaile (bir eksikle) yapılan gezide davul zurna sesi duyulması ile yaşanmış. Babası da ona ayak uydursun diye mi yoksa onun da kanına karıştı ondan mı duramadı bilmem karşılıklı kısır düğünü yapmışlar :) Yaza niyet ettim düğün düğün gezip çocuğumuzun yeteneğini pekiştirmesine yardımcı olacağız.

Eve dönüş yolu. Ayakkabı çorap düşmanın artık şaşırtmayan vukuatı. Bu sefer şaşırtan o çorabı arabada nereye atmayı başarmışsa çorap kayıp. Cam açıktı da oradan mı attı acep?

Gezi bloguma hoşgeldiniz sefa geldiniz :)

Rennes'de geçen üç günün yorgunluğunun sonunda ev sahibi şirket bizi öyle bir yere götürdü ki herşeye değdi. Yol inanılmaz güzeldi. Atlar, inekler, koyunlar yemyeşil çimlerde. Çok güzel çiftlikler gördük. Bak bak içim açıldı. Birden hayvancılık yapasım geldi. Yol boyunca gördüğüm evlere bakıp bakıp Besteyi düşündüm. Bu evlerden birinde mi yaşar acaba diye içimden geçirdim :) Sonradan öğrendim ki biz Britany bölgesindeymişiz. İnanılmaz güzel ve bir o kadar da etkileyici bir yere vardık bir saatlik yolculuğun sonunda. Manş Denizinde piramit şeklindeki bir yarımadanın üzerine kurulmuş bir manastır ve etrafındaki şirin yerleşim. Mont Saint Michel. Sonradan öğrendim ki burası Normandiya ve Britany arasında yıllarca çekişmeye sebep olmuş. Yok sizindi yok bizimdi diye. Şu anda masrafları iki bölge tarafından da karşılanıyormuş ve tam Mont Saint Michelin önünden giden nehir iki bölge arasındaki sınırmış.

Cahillik parayla değil ya ben Mont Saint Michelin adını ilk defa duyuyorum. Kime ben bilmiyorum orasını dediysem gözlerini patlatarak bana baktığından utandım gerçekten. Oysa Fransa'da Ile-de-France(Parisin olduğu bölge) bölgesinden sonra en çok turist alan yeriymiş. Yılda 3.5 milyonun üzerinde turist ziyaret ediyormuş. Hristiyanlar için önemli bir ziyaret mekanı. Bu turistlerin çoğunluğu Temmuz-Ağustos aylarında geliyormuş. Yerleşik halkının nüfusu 32. Bunların 12 si; 5i rahibe, 7si rahip olmak üzere din adamı. Aslında manastır bizim için özel olarak açıldığı için, normal ziyaret saatinin dışında olduğu için biz ferah ferah gezdik ama o kalabalıkta özellikle daracık sokaklarında iki kişi yürümek bile zorken ne kadar keyif verir bilemiyorum. Her tarihi mekanın başına geldiği gibi burası da tam turist mekanı. Her yer hediyelik eşya, otel ve restorant gibi yerlerle dolu.

Bu bölgenin en enteresan özelliği ile başlıyayım. Gel-gitin en hızlı ve gözle görülür şekilde yaşandığı bir yer burası. Sular yükseldiğinde bir ada alçaldığında yarımada haline dönüyor. Mont Saint Michelin resmi internet sitesinde suyun en yüksek seviyeye ulaştığı saatlerin çizelgesi var. Eğer buna dikkat edilmeden etraf gezisine çıkarsanız büyük tehlike ile karşılaşabilirmişsiniz. Ölümle sonuçlanan olaylar olmuş. Su inanılmaz bir hızla yükselmeye başlıyor ki tam gel-git olan günlerde 15 metre yükseliyormuş. Sular çekildiğinde ise 15 kmye kadar geri çekiliyormuş. Bizim gittiğimiz gün dolunay olmadığı için o kadar yükselmedi. Alttaki iki resim birer saat ara ile çekildi.

Daha içeri girer girmez ortaçağa geri dönmüş gibi hissettim. Dönem filmlerinin delisi olan bir insan olarak tek başıma o yollarda daha sakin sessiz gezmeyi çok arzu ederdim.

Piramit şekline benzer bir kaya parçasının üzerine yapıldığından manastırın bir bölümünde duvar sandığınız yer aslında kayanın kendisiymiş. Burasının yapılışının bir hikayesini de anlattı rehber. Efsane olduğunu da belirtti tabi. Bir piskopos gece rüyasında başmelek Michaeli görür ve kendisine bu kayanın tepesine bir kilise yapmasını söyler. Rüyadan hemen emin olamayan piskopos ancak üç defa aynı rüyayı görünce ikna olur ve burada bir kilisenin yapımına başlar.

Tam altında durduğum taştan bir bağlantı noktası var. Bir nevi iki binayı birbirine bağlıyor. O bağlantı taştan ve askerlerin koruması için yapılmış. Resimde görülen bir savaş anında rahiplerin koruması gereken kısım ve ahşaptan yapılma. Rehber hiçbir zaman savunmaya rahipler katılmadı çünkü düşman hiçbir zaman buraya kadar yaklaşamadı dedi.

O dönemin asansörü. Tahta bir mekanizma var yukarıda. Onunla yukarıya gerekli şeyler taşınıyormuş. Asansör nasıl taşınıyor diye sorarsanız insan gücü ile :) En tepede bu mekanizmayı çalıştırmak için çok büyük bir değirmen gibi bir şey vardı. Altı mezarlıkmış. Rahipler sadece yaşarken değil ölüncede burada kalmak isterlermiş. Buradan çıktık. Hemen önümüzdeki yer için cenaze şapeli dedi rehber. Bu şapele bakan bir kapı var orası da hastane. Beni bir gülmedir aldı. Sıraya dizmişler resmen. Hastane, cenaze şapeli ve mezarlık. Hristiyan arkadaşlarıma ayıp olmasın diye kendimi saklamak zorunda kaldım ama hastane kapısı önüne cenaze şapeli yapmak ne kadar moral veriyordur oradaki insanlara diye düşündüm durdum.

Kilise 170 metrelik yükseklikte duruyor. Kayanın en üst noktasında yani. Zamanında rahipler hemen yandaki binada kalıyorlarmış. Günde 7 kez ibadet ettikleri için yakında yaşıyorlarmış. Kilisenin önündeki taşların bir kısmında bazı semboller gösterdi rehber. Herbir taşta farklı sembol vardı. Bunlar taş ustalarının sembolleriymiş. Her ustanın kendine has bir sembolü olmalıymış. Buna göre kestikleri taş başına para alıyorlarmış. Aslında adap bu imzaların saklanmasıymış ama restorasyon sırasında gelen giden turiste göstermek için ters çevrilip yerleştirilmişler.

Manastırın bu rahiplerin kaldığı yerine bitişik olan duvarı bir keresinde birden yıkılmış. O gün tam da easter için rahipler kilisenin içinde olduklarından hiçbirine bir şey olmamış. Fransız devriminde bütün rahipler buradan gönderilmiş ve bir süre hapishane olarak kullanılmış. Bu olaylar olmadan önce rahipler ibadet haricindeki zamanlarını kitapları kopyalıyarak geçirirmişler. Bütün manastırın sadece bu çalışma odasında ısıtma varmış. E tabi titreye titreye yazı yazmak mümkün mü? Ben rahiplerin oradan kış boyunca hiç çıkmadıklarını tahmin ediyorum. Tam aklımda değil ama ya 150bin ya da 15bin (ki bu sayı daha manalı değil mi) kitap yazılmış burada. Şu anda sadece 600 tanesi korunabilmiş. Çeşitli ülkelerin müzelerinde bazı örnekler varmış.

Sanırım burası yemekhane bölümüydü. Hatırlamıyorum tam. Yemekhane de ayrı bir ilginçti. Üç kattan oluşmakta. En alt kat işçilerin, ikinci kat savaşçıların(ki krallar bile buna dahilmiş. Sadece bir tek kral iki defa rahipler katında yemek yiyebilmiş. Adını hatırlayamadım.) , en üst kat ise rahiplerin yemekhanesiymiş. Rahiplerin katında ısıtma bulunmazmış. (Bedensel konfora girdiği için herhalde. Yalnız Nisan ayında yarım saatte içim buz tuttu soğuktan o insanlar nasıl dayanıyorlarmış diye düşünmeden edemedim. ) Rahiplerin et yemesi, yemekte konuşması ve su içmesi yasakmış. Sadece şarap ve bira içiyorlarmış. Su içmemenin sebebi ise suyun o zamanlar mikroptan arındırılamadığı için hastalığa sebep olmasıymış. Britanyalı rehberimiz kendi şaraplarını yapıyorlardı rahipler ama kötü şaraplar çünkü Normandiya şarabıydı diye şaka yaptı:) Hala çekişiyorlar galiba.

Kilise çeşitli yıllarda çok sayıda restorasyon görmüş. Farklı zamanlarda farklı yerlerin restorasyonu yapıldığı için bir tarafında barok bir tarafında gotik mimari görmek mümkün. Rehber bizi oturtuğu için konuştu da konuştu. Bir süre sonra bayıldım ben. Takip edememeye başladım. Dahası rehber hepimizin az çok hristiyanlık tarihi bildiğimizi düşünerek biraz detaylı gitti ben bir kaç "saint"ten sonrasını toparlayamadım :) Kim kimdi kim kime ne yaptı karıştı gitti.
Kilise adından da anlaşılacağı üzere Saint Michele adanmış. Saint Michel ışığı sembolize ettiği için kilisenin camları en yüksek oranda ışık alabilecek şekilde yapılmış.

Bu bahçe sonradan yapılmış. En çok kırk yıllık bir geçmişi var dedi rehberimiz. Özellikle Benedikt rahipleri bu tarz bahçe işlerine sıcak bakmıyorlarmış. Dünyevi bir şey olduğu için. Onlar için bu mekan sakinlik sessizlik mekanıymış. Sütun sayısı 137ymiş. Hristiyanlık inancına göre 1 Tanrının birliğini, 3 üçlemeyi, 7 ise evrenin altı günde yaratılıp ve bir gün dinlenme olarak düşündükleri içinmiş. Üst mermerler orjinal. Restorasyon görmemiş. Sadece bazı yerleri haç ve İsa tasvirleri olan bölümleri Fransız devriminde din ile ilgili herşey talan edildiği için yok.

Mont Saint Michel 1979 yılından bu yana Dünya kültür mirası kapsamında koruma altında. Kimilerine göre dünyanın 8. harikası. Bence o kadar değil de(buraya gelene kadar neler var yine de görülebilecek bir yer. Yolu yakına düşüne mutlaka tavsiye ederim. Sakın Temmuz Agustosta denemeyin yanlız.

Akıllara zarar uzunlukta bir yazı oldu ama böleyim bir kısmını, sonra yazayım desem yine sözümü tutamayacağım. Yazmışken de ne duyup ettiysem koymaya çalıştım. Sıkılan resimlere bakıp geçmiştir zaten :) Amatör resim bu kadar oluyor. Daha güzel resimleri için internete bakınız.

Bir sonraki yazımızda Rennes'ten bahsedeceğim ama biraz farklı açıdan. Yapabilirsem tabi :)

Ne olacak bu grevin sonu...

Efendim vaziyetler kötü. Tam iki haftadır otobüsler grevde. Grevi gayet destekler bir insan olarak nefret ettirdiler yemin ediyorum. Oturduğum yer metro-tren hattına iki kilometre uzaklıkta. İş yerime 15 km. Buraya çalışan 5 hat otobüsün tamamı çalışmamaya karar vermiş birden. Yap grev lafım sözüm yok ama bari bir hat çalıştır onu da aralıklarla çalıştır. Geç gidelim işe ama gidelim. Üçüncü gün artık kendi kendime konuşmaya başlayınca iş yerinden bana yakın oturan var mıdır diye araştırdım çok şükür birini buldum. Neyse bir kere onunla gidip geldim işe. Hafta başında da Fransanın batısında Rennes diye bir şehirde toplantılarımız vardı oraya gittik. Dönünce kesin biter grev dedim. Yok bitmemiş üstüne trenler iş yavaşlatmış onlar da grevde. Hatta hızlı tren TGVde biz Parise dönerken bizden sonraki trenleri iptal etti. İki gündür yine geçen haftaki arkaşımla gidip geliyordum. O da önümüzdeki hafta için izin almış :( Kaldım yine evde. Hep beraber olsak kesin sevinçten havalara uçardım velakin ceza gibi şimdi evde yalnız kalmak.

Ne diyeyim şuradan bir yakamı kurtarayım büyük konuşmak gibi olmasın ama bir daha Fransaya adım atacağımı sanmıyorum. Ne hayaller kuruyordum. Nisan havalar güzel bu ay artık bol bol gezerim diye. Kışın kar yağar otobüs çalışmaz bahar gelir greve girerler. Bir de gezeceğim diye bu ay yolcu kartımı ta Parise kadar gidip gelebilecek şekilde doldurtmuştum tam iki katı para vererek ona mı yanayım bu havalarda eve tıkıldığıma mı bilemiyorum. Ne diyim Allah bildiği gibi yapsın. Fransızlar pek kafaya takmıyorlar bu grev işlerine alışmışlar artık. Bir arkadaşıma sordum. Grev mi hehe ulusal sporumuz o bizim dedi. Siz anlayın ne kadar sıklıkta olduğunu.

Tam aklımdan geçiyordu yav madem işe gidemiyorum izin alıp Türkiyeye gideyim bari evaldımı göreyim diye. Canım volkan patladı hadi bu sefer uçaklar da iptal. Ben kısmeti sopayla kovalan bir bünye olduğumdan şaşırmadım.

Neyse neler yazacaktım neler yazdım. Ben aslında Rennes ve bizi orada götürdükleri Mont Saint Michel denen dünya güzeli bir yeri anlatacaktım. Bunu bitirip onu yeni yazıya saklayayım en iyisi.