Ahmedin Altın Bilezikleri

Ahmed kuzusu büyüyor büyüdükçe daha çok ilgi alaka istiyor. Ben nedense onunla ilgili not tutmayı erteliyorum hep. Oysa hergün malzeme o kadar çok ki. Erteleme huyum çok kötü. Sonra yazarım diyorum. Sonra aklımdan çıkıyor.

Hergün bir meslek değiştiriyor benimki. Bir gün sütçü, bize bol bol süt satıyor. Sütün kilosu 2 lira ilgilenenlere duyurulur. Cuma günleri gelen sütçü amcamız (Ahmetçesi Şüt amca) var. Onu göre göre süt ticaretine girdi bizimki. Benim ikea eleğim sütçü amcanın ölçeği yerine. Tepsilere de sütleri dökmek için kullanıyor. Yaptığı işe saygısı büyük, müşterisinin önüne asla kravatsız çıkmıyor.

Bir gün manav, son derece organik sebze meyveler satıyor. Antrenin halısından özenle kendi elleriyle topluyor. Bu mevsimde olur mu demeyin karpuz ve kavun bile satıyor. Bunlarında geneleri 2 lira :) Arada şaşırırsa en sevdiği sayı altıyı da söyleyebilir. Ha ödemeleri peşin alıyor. Pos makinesi yok daha. Alıcıdan aldığı paraları itinayla yemek odası takımının büfesinde saklıyor.

Diğer gün kuaför oluyor. Babasının saçına şekil vermeye çalışıyor. Baba biraz cahil usta kuaförün ona oluşturmaya çalıştığı saç sitilini anlamakta zorlanıyor. (Video aynı zamanda klasik bir 2 yaş çocuğunun güzide sinir anlarını da göstermektedir. Eğitici yani :P)

bir başkasında çizme aşkıyla yanıp tutuşan bir ressam oluyor. Yataktan kalkıyor daha gözünü açmadan çiz çiz diye boya arıyor, her gördüğü kaleme atlayıp neresi olduğuna bakmadan eserlerini yaratıyor. Çalışmaları şimdilik kısıtlı. Ağaç çiziyor bol bol videoda da görüldüğü üzere :)

Bazı günler ailemizin tamircisi oluveriyor. Bütün masaların altına girip canla başla masaları monteliyor. Sayesinde sapasağlam bütün masalarımız. Arada çekiç istenmeyen yerlere gelebiliyor tabi. El de maşallah osmanlı tokadı şeklinde, aniden kafanıza bir çekiç darbesi almak mümkün. Bazen bir bakmışım pense etimi kıstırmış. Aman meslek meslektir deyip çok elleşmiyorum. Bedavaya usta nereden bulacağım başka.

Lohusalık üzerine

Özgüranne güzel kadın lohusalık konusunda beni mimlemiş. Biraz düşünüp geçmişi deşmek gerekti. Ciddi ciddi kafa yordum hatırlamak için. Günler ne çabuk akıp geçiyor.

1- Lohusalık denen hadise sizce tam olarak nedir?

Doğum yapan kadının doğumdan sonra bedensel ve ruhsal dengeye oturması için gereken süre diye düşüniyorum. Ben lohusalığıma ne zaman başladım çok net hatırlıyorum. Doğumdan çıktım ve odama götürdüler ve bebeğimi daha getirmemişlerdi. İlk iş karnımı açıp baktığımı gördüğüm manzara sonrası dünyamın başıma yıkıldığı an başlamıştı. Hemen ardından bebeğim gelip de onu görmem ve hıçkırıklara boğularak dakikalarca ağlamam ise ikinci evresini başlatmıştı.

2- Lohusalık içinde hormon dengesizliğini de barındıran bir şeyse neden 40 gün sürer gibi bir algı var toplumda sizce? Regl olamadığın, emzirme ile birlikte hormonların dağınık kaldığı süre boyunca sürmesi makul değil mi?

Bu kırk gün ya da 6 hafta algısı sadece toplumda değil tıbbın da kabul ettiği bir şey sanıyorum ama neden 40 gündür hiçbir fikrim yok. Benim şahsi tecrübemse lohusalık psikolojisinin 40ı 50si olmaz şeklinde :)

3- Sizin lohusalığınız (Hormonal dengesizlikler ve depresif olma halini kastediyorum hep lohusa derken) ne kadar sürdü?

Güzel soru :) Hormonal kısmını pek bilemeyeeğim ama benim psikolojik lohusalığım biraz geç başladı geç bitti. İlk ayın sonunda başlayıp bir iki üç ay sürdü.

4- Nasıl geçti, hep aynı şiddette miydi? Normale yavaş yavaş mı, birden mi döndünüz? Herp depresif, sinirli olacak şekilde mi etkiledi sizi, manik, aşırı enerjik anlarınız da oldu mu?

Benimki enteresan bir lohusalık dönemiydi. İlk bir ay annem ve babam bizimleydi. İkisi de geceli gündüzlü bize baktılar. Hem bana hem kocama hem de yenidoğana. Bazen görüyorum sezeryan oldum ertesi günü kalktım misafirlerimi ağırladım diyen arkadaşlar oluyor. Ben normal doğum yaptım ve neredeyse bir ay yattım. Hiçbir işe elimi sürmediğim gibi ben dinleneyim diye bebeğin emzirilmesi hariç her işini annem yaptı. Yanımdaki bebeğin ağlamasını benden önce duyup babam koştu. Ben kocamla, kardeşimle çıkıp yürüyüşler yaptım. O zaman bu yürüyüşler temiz hava o kadar iyi geliyordu ki benden önce doğum yapan bir komşumun adetleri gereği 40 gün evden adım atmadan nasıl yaşadığını ciddi ciddi merak etmiştim. Bu durumda bana sadece hormonal dengesizliklerle başa çıkmak kaldı. İlk ayın sonunda onlar hem yorulup hem de evlerini özleyince işte o zaman lohusalığın çirkin yüzü ile tanıştım. Evin işi, yemek, bebek bakımı ve dinlenmek. Bunların dördünü maalesef bir arada götürmek imkansız. Hele de yenidoğanla. O sürekli memede durmak ister. Yarı gün kucağında bebek oturup durursun. Onun uyuduğu (ki benimki gündüz uyumayı sevmezdi o ara 45 dakika uyusun diye bir saat onu uyutmaya çalıştığımı hatırlarım) zaman da gözünü kapatıp dinleneceksin ki iyi olasın ama ne mümkün. E yemek ne olacak. Kocam yemek yapmayı sever ama yemek listesi çok kısıtlı olduğundan yardımı da sınırlı kalmıştı. Bu gidişat sebebiyle benim sütüm azaldı ve üçüncü ayda çok az kilo aldığı için Ahmed ben depresyona girmiştim. Kendimi yemeğe verip kilo alıp kendimden nefret etme noktasına gelmiştim. Benim için lohusalık dönemi o dönemdir işte. Bahar aylarının gelmesiyle biraz park bahçeye çıkmaya başlayınca hem de o altı aylık dönemi tamalayıp ek gıdalara geçince bana bağımlığı bir nebze de olsa azaldı ve ben kendimi azar azar toparladım.

5- O dönem yanınızda, sizi gerçekten anlayan, destek olan eş, dost, arkadaşınız var mıydı? Yalnız mı geçirdiniz?

Eş dost çok limitli yanımda olabilmişti. Yakın olduğum iki üç arkadaşımda benimle beraber ufak bebek büyütmeye çalıştığından destekleri daha ziyade telefonlarda sürdü. Bu dönem de arada çatışsak da (bebek çok örtülür yok az örtülür meselesi yüzünden az kırmadım kalbini) annemden başkasını diyemem. Canını dişine taktı beni ve Ahmedi iyi bakabilmek için. Zaten onun kitabında hiçbir işi kötü yapmak yazmadığından en iyisini yaptı. O gitti evine baktık olmuyor biz gittik yanına. Kaçamadı bizden :) Annemden sonra ikinci sıraya babamı koyarım. O da konuşmaları ile çok destek oldu bana. Her müsait vakti dinlenerek geçirmemi öğütledi durdu hep. Ben onlarda kalırken sabah sesi duyduğu gibi Ahmedi alıp oyalayıp benim biraz daha uyumama yardımcı oldu. Üçüncülük sırası kocamda. Gündüzleri çalışsa da her gece Ahmedle o ilgilendi. Daha evvel yazmışlığım vardır. Yatak odamız soğuk diye ben Ahmedle salonda yatıyordum. O yatak odasına kalabilecekken benimle karşılıklı koltuklarda uyudu bütün kış. Her rica ettiğimde dışarı çıktık. Bazen süt sağıp bıraktım ve çarşıya çıktım, o sırada o baktı Ahmede.

6- Eşinizle nasıl geçirdiniz bu süreci?

Eşimle çoğunlukla iyi ama arada ufak tefek kırgınlıklarla geçirdik bu dönemi. O elinden geleni yapsa da bende nedense (kedidir kedi) beni anlamıyor ühüüü psikolojisi hakimdi o ara. Ara ara ben onu zorladım o zorlamalara bazen dayandı bazen isyan etti. Duygusal olarak dalgalanmaları olan insanlarla başa çıkmak zor hele bir de bu insan bir kadınsa :) Böylece bir lohusalık macerasını tamamladık. Artık önümüzdeki lohusalıkları bekliyoruz :)

Ben de bu mimi Tunanın Hülyasına, Yelize ve İlknura pasladım gitti.

Yeni dönem: Konuşmayı söken Ahmed

Ah ah neler yazasım var. Bir türlü kafamı toplayacak kadar kalamıyorum bilgisayar başında. Oysa son aylar öyle keyifli ki. Anlat anlat bitmez türünden. Hepsini beynime kocaman harflerle kazıyayım istiyorum ama uçup gidiyorlar. Ahmed artık 26 aylık kocaman bir oğlan. Boylandı iyice. Arka arkaya birkaç kez o hastalandı biz hastalandık derken, bu ay biraz daha sütliman herşey. Bu ay gelişimi inanılmaz hızlı. Yakalamıyorum desem yeridir.

Artık dili çözülmek üzere kuzumun. Kelime hazinesi acayip arttı. Ben Türkçe, baba Arapça konuştuğu için iki dilde birden kelimeler çıkıyor artık ağzından. Bu iki dili aynı anda öğretme işi başlı başına bir konu. Baştan biraz düşündük aslında. Ne yapmalı diye. Sonunda eğer şimdi babasından öğrenmezse ileride öğrenmesinin zor olacağına kanaat getirdik. Açıkçası çocukların çoklu dil öğrenimine açık oldukları fikrini benimseyenlerdenim. Bunun bir çok başarılı örneğini de yakın çevremizdeki bizim durumumuzda olan arkadaşlarımızdan gördük. Yine de anadil olmasa öğretmeyi düşünmezdim. Yani hadi ingilizce konuşalım kulak dolgunluğu olsun diye uğraşmazdık. Benim için İngilizce öğrenmesi elzem değil ama Arapça anadil olmasa da babadil olduğu için önemli. Bunun bir dezavantajı var tabi. Hele de diller birbirine çok farklı ise, konuşmayı geciktiriyor (ya da ben Ahmedin geç konuşmasını yani hala doğru düzgün konuşmamasını buna bağlıyorum). Ben Türkçe hikayeler okurken baba Arapça hikayeler okuyor. Alfabeler çok farklı. O yazıları sağdan sola okuyor ben soldan sağa, bizde kitabın başı arapçada sonu gibi. Sayfalar başka yönlerden çevriliyor. Benim ayı dediğime babası başka bir şey diyor. İkimizin farklı lisanlardan konuştuğumuzu anlamış elbet, herşeyi sorarken eğer ikimizde yanındayken bir bana bir babasına sorup ikimizden de duymak istiyor.

Kafası karışıyor mu bilmiyorum ama Ahmedim hem Türkçe hem Arapça konuşmaları anlıyor. İşine gelen dilde cevap veriyor. Hayır kelimesini öğretemedik örneğin. Arapça karşılığı olan "le" (bu kelime 2 yaş depresyonunda olan evladım için pek kıymetli. Teyze le, anne le, baba le, nenni le, mama le, dada le diye bildiği bütün kelimelerin sonuna azimle ekliyor sağolsun.) tercihi ya da yeter demiyor "bes" diyor onun yerine. "Al"ı Türkçe, "ver"i Arapça söylüyor. "Kalk" Türkçe "otur" Arapça mesela. "Gel" Türkçe "git ya da yürü" Arapça :) Eğleniyoruz biz. En kolayı saymak sanırım. İki dilde de en kolay öğrendiği şey sayılar oldu. Kafasına göre sayıyor o ayrı. "bir altı kokuşşş on" şeklinde. Bazen dokuzdan sonra kaç gelir diye sorunca altı diyor. İkiden sonra hep altı. Susam sokağı izleyip de hatırlayan var mı? En sevdiğim sayı altıdır altı şarkısını. Bizimkinin en sevdiği sayı altı.

Bu işin bir avantajı da var tabi. Sayesinde dil öğrenme özürlü annesinde yeniden bir umut doğdu arapça öğrenebileceğine dair. Bakalım ya nasip diyorum babasını çok heveslendirmemek adına. Kendimi geçtim, Ahmed sayesinde bakıcı teyzesinin bile azımsanmayacak bir sözcük dağarcığı var artık.

Bunun haricinde enteresan bir lisanı var. O dilde konuşup konuşup duruyor ama anlayan yok. Teyzesi test etmiş, aynı soruya aynı anlamadığımız cevapları veriyormuş. Yani kendince manalı bir şeyler söylüyor ama hangi dil olduğunu sökemediğimizden fransız kalmaya devam ediyoruz biz duruma.

Titiz annenin kokar evladı olurmuş sözünü çok kullanır annem. Bu da bu savın tersi. Kokar ananın temiz çocuğu. AVMlerde bile temizlik yapıyor hızını alamayıp.

Eski tavlacılardan kim kaldı? Bir oğlum bir de anası :P

Ali babanın çiftliği Ali babadan hikaye (ehkaye) dinlerken

Oğlum diye demiyorum bir hamarat bir hamarat.
Oklava bulamadık kurşun kalemle açtı yufkaları.

Veee saçlar yine gitti. İlk defa babası değil gerçek bir berber kesti saçları.

Bu aralar yeni keyif bu. Mutfak eşyalarıma musallat oldğundan bu yana arıyorum düzgün bir set. Her girdiğim dükkanda pembe mutfak aletleri görmekten hevesim kırılmıştı ki bunu bulduk. Artık akşamları yemek sonrası o kahveleri pişiriyor. Tek kusuru şeker hastası. Hayali şekerlerden herkese beşer onar koyuyor :) Biz ailece içiyoruz.

Paris Aktivitesi - Center Georges Pompidou

Ne zamandır yazamaz oldum yine. Sebebi malum Ahmed beyler tüm dikkatleri her an üzerlerinde isterler. Sanıyorum benim gibi çocuk kurbanı çok blog var. Bebeler hareketlendi annelerin vakti azaldı :) Bari epey zaman önce yazdığım ama bir türlü koyamadığım bir yazıyı paylaşayım. Tam sayılmaz ama bilgi arayana kafi şey var gibi.

-----------------------------------

Center Georges Pompidou aslında bir kültür merkeziymiş. Ben sadece modern sanat müzesi kısmını gezdim. Tam bilet fiyatlarını hatırlamamakla beraber, tüm geçici sergi ve müzeye giriş ve çatıya çıkma 12 euroydu. Ayın ilk pazarı ücretsiz olan müzeler kapsamında değil bu müze.

1977 yılında kullanıma açılan bu binanın tasarımı Renzo Piano ve Rıchard Rogers isimli iki mimara ait. Açılan yarışmada birinci olmalarının bir sebebi bina tasarımıysa diğer sebebi de kullanmaları gereken alanın yarısını kültür merkezi olarak kullanmaları ve diğer alanı boş olarak bırakmaları. Binayı yaparken bir çok boruyu içeriden değil de dışarıdan geçirerek binanın iç hacminden yememeleri. Alanın boş kalan diğer yarısında ise merkezin önünde insanların oturması, dinlenmesi, sokak sanatçılarının performanslarını görmelerine olanak sağlayacak bir kısım oluşturmaları.

Bir şeyi takdir etmeden geçemeyeceğim. Fransada devlet başkanlarının topluma kalıcı bir eser bırakması önemli bir gelenekmiş. Kültür merkezi de o dönemin devlet başkanının ismi o yüzden.

Tabi modern sanat müzesini barındıracak olan binanın da modern yapılanması beklenir ama tasarım halk tarafından pek yadırganmış, beğenilmemiş ve çokça eleştirilmiş. Parisin tarihi dokusuyla hiçbir şekilde örtüşmediği söylenmiş. Doğru mu doğru.

Mavi borular hava, yeşil borular su, sarı borular elektirik ve kırmızı borular da asansör sistemi içinmiş. Mekanın içinden tasarruf sağlamak adına yürüyen merdivenler bile binanın dışında. Düşünce olarak süper ama görüntü kötü bence.

Müze Avrupanın en büyük modern sanat müzesi. Binanın 4. ve 5. katlarında bulunuyor. 4. katta girer girmez bu afişlerle karşılaştım. Yazılanları okuyunca biraz şaşırdım, biraz üzüldüm. Kadının toplumdaki konumu üç aşşağı beş yukarı dünyanın her yerinde maalesef aynı. İster Avrupada ol, ister sanatçı ol yine de kendine yer edinebilmek için karşı cinsinden daha çok çabalamak zorundasın.

"Kadınlar modern sanat müzesine girebilmek için illa çıplak mı olmalılar?"

"Modern sanat bölümlerindeki sanatçıların %3ten daha azı kadın fakat (eserlerdeki) nü çalışmaların %83 kadın."

Bu afiş de Oscar kazananlarına bir eleştiri. Oscar heykelciğinin beyaz ve erkek olması gerektiğini yazmışlar. Sebep; çok açık. Şimdiye kadar en iyi yönetmen ödülünü alabilmiş bir kadın yok(muş). Senaryo ödülleri %92.8 gibi bir oranla hep erkeklere gitmiş ve şimdiye kadar (bu çalışma hazırlandığında diyeyim- son yıllarda siyahi sanatçıların daha çok ödül aldığını gözlemledim ben) beyaz tenli olmayan ödül alan sanatçıların oranı sadece %5.5.

Müze iki kat dört bölümden oluşuyordu. Modern Sanat Müzesinde kadınlar, modern tasarımcılardan biri için ayrılmış bir bölüm, 1950ler öncesi modern sanat ve iki de geçici serginin olduğu bir bölüm. 1950 öncesi bölümde Picasso ve Matissein bir çok eseri var.

Modern tasarım örnekleri

Müzenin en üst katından aşağıya bakış

Ben bugün bunu gördüm

Dün uzaklardan gelen misafirler tüm gün Eyüpte gezdirilmiş. Ahmed beyler de bundan nasibini almış. Günün yorgunluğu ile akşam sekizde sızmış. Annenin takdirini kazanmış. Hazır tatilken laf lafı da açmışken biraz geç yatılmış. (Geç dediysem hepi topu bir ama biz de yorulmuştuk.) Veee sabah olmuş....

Sabah gözlerini yarı açabildiği için durumun vahimliğini farketmeyen canım kocamın "İlknur kalk bir, Ahmed bir şeyler yapmış galiba" cümlesi ile gözlerimi araladım. Aralamamla gözlerimin yuvalarından çıkması üstüne bir de yerinden fırlamam bir oldu. Uykusunu tastamam alan Ahmed beyler sanıyorum sabah 7 gibi uyanmış. Biraz yatakta debelendikten ve anne-baba horul horul uyurken fırsat bu fırsat deyip yatak odasında keşfe çıkmış. Her zaman kendisinden özenle sakladığım makyaj çantamı bulmuş. Aslında bundan sonrasını anlatmama lüzum var mı bilmiyorum. Hikaye klasik. Eşşek yüküyle para dökülmüş makyaj malzemeleri anneden özellikle bayram sebebiyle bol bol görüldüğü şekliyle uygulanmış. Yerlerini pek tutturamamış yalnız. Rujlar alına sürülmüş. Daha doğrusu boca edilmiş. Araya biraz da siyah göz kalemi karıştırılmış. Diğer renkli göz kalemleri ağız bölgesine uygulanmış. Artanlar yatak çarşafının aşağı kısmına uygulanmış. (Eğer gözüm dönmemiş olaydı resmini de çekerdim de, neyse başka maceralara artık)

Bu ne kötü makyaj, olmamış Ahmed bey diyerek 3 puan verdim kendisine. Yok aslında böyle de olmadı. Çığlığı bastım. Elimde ıslak mendili kaptığım gibi yüzünü temizledim, bir de sağlam azarladım. Bunların tamamını sanırım bir iki-üç dakika içinde yaptığımdan zavallı çocuğum hiç bir şey anlamadı. Boş boş bana ve yaptıklarıma bakakaldı. Annesi aynılarını yapıp sokağa çıkabiliyor ama kendi yapınca neden beğeni toplamadığını sorgulamıştır muhakkak. Ben bunları düşünüp beyin süzgecimden geçiremeyecek kadar uykusuz ve sinirli olunca olan ona oldu.

Azarlamam o kadar işe yaramış ki bu olaydan aşağı yukarı bir iki saat sonra, ben kahvaltıyı hazırlarken, babası da biraz çalışırken, ben babasının yanında babası benim yanımda sanarken, teyyyy amerikalardan getirilmiş, bugüne kadar özenle saklanmış vücut kremi de çamaşır makinasının ön yıkama gözüne boca edilmiş. Bu sefer babası benim ilk olaya verdiğim tepkiden korktuğundan aldı eline kaşığı itina ile doldurdu kremleri yerine :) ardından da Ahmed yaramazlaşmaya başladı farkında mısın dedi. Farkındayım ama yaramazlığının değil büyüdüğünün farkındayım. Ne mutlu bize büyüyor diye özlü sözler ederek sabahki kötü annelik eksi puanlarını hem oğlan hem de babasının gözünde artıya çevirmeye uğraştım bir de :P