Kadın olmak, Anne olmak, Çalışan olmak

Bu yazısı taaa 19 Kasımda yazmışım. Elim deyip te bir türlü yayınlayamadım, fikirlerimi doğru düzgün toparlayabilmek adına. Kısmet bu ya, çok iddalı bir yazı yazacaktım bunun yerine, neden anneler bebeklerini kendileri büyütmelidir diye. Ben de bir yıl çalışmam diyordum ben bakarım ama bu yazıyı takip eden zamanlarda bir kabul aldım ve Mayısta işe döneceğim. Hiç yoktan en azından ilk altı ay bakma planım gerçekleşmiş olacak. Aynen yazıda da yazdığım gibi, herkesin doğrusu farklı olduğu gibi zaman ve mekana göre bir insanın bile doğrusu değişebiliyormuş maalesef. Buyrun iki ay önceki düşüncelerime :)

------------------------------------

Sitesini çok severek takip ettiğim crebro geçenlerde "kariyeri ailesi olan kadınlar" diye bir yazı yazmıştı. Onun kahvesini içerken düşündüklerini ben de ara ara düşünür dururdum, yazısını okuyunca bir kere daha içime baktım. Gayet taze bir anne ve çalışması gereken ya da beklenen bir kadın olarak neler düşünüyorum diye.

Annem beni 40 günlükken bırakıp çalışmaya başlamış. Daha doğrusu zorunda kalmış. Hayatta sahip oldukları ne varsa tırnakları ile kazıyarak elde etmek zorunda oldukları için, devlet o zamanlar o kadar ücretli izin verdiği için. Kim bilir içinde ne fırtınalar koparak başladı o işe. İstese de istemese de gitti o işe. Belki kimi zaman gözyaşları içine akarak belki dışarı vurarak. Bildiğim tek şey, hiçbir annenin 40 günlük bebeğini bırakmak istemeyeceği... Çalışması işle bitmezdi annemin, şimdiki gibi gelsin temizlikçi, ütücü gibi şeyler olmadığı, çamaşırların çamaşır makinasına, bulaşıkların bulaşık makinasına atıldığı döneme daha gelmediğimiz için annem haftasonları işten daha çok mesai yapmak zorundaydı.. Annesi hem evde hem işte çalışan çoğumuzun olduğu gibi.

Kendim anne olmak istediğim de oturup düşündüm ne yapacağım, bebeğe anne mi bakmalı, ne kadar zaman bakmalı yoksa bakım anneanne/babaanne/bakıcıya bırakılıp çalışılmalı mı? Herkesi kapsayan tek bir cevabı olmadığı gibi bu soruların, bir kişi için de zaman ve şartlara göre verilebilecek değişik cevapları olabilir.

Benim şimdiki cevabım, oğluma elimden geldiğince uzun süre kendim bakabilmek. İşi gücü her şeyi bir kenara bırakmak. En azından 6 ay belki bir yıl evladıma olabildiğince zaman ayırmak.

Çalıştığınız alan ne olursa olsun siz ne kadar işinizi iyi yapıyorsanız yapın vazgeçilmez değilsiniz. Sizin yaptığınız işi sizinle aynı kalitede yapabilecek o kadar çok insan var ki.. Etrafta bir sürü mühendis, öğretmen, yönetici, bankacıdan herhangi biri sizin ünvanınızı devir alabilir ama o ufaklık var ya, onun sadece sizi gördüğünde gözlerini açarak bakışı var ya, ve onun doğumu ile size verilen ANNE ünvanı var ya, işte bu ünvanı kimseye devredemezsiniz. Belirli bir süre çalışmaya ara vermek, evden çalışmak, yarı-zamanlı çalışmak gibi bir sürü alternatif düşünüyorum. Onu günahıyla sevabıyla, doğru ya da yanlış ben yetiştirmek istediğim için. Benim görevim doğurmakla bitmeyip başladığı için... Ama diğer yandan da biliyorum ki bir süre sonra dönmem gerekiyor iş hayatına, hem kendi adıma hem onun adına.

Bu konu üstünde çok ta uzun yazmayacağım. İçimden geçenleri Meltem zaten çok güzel yazmış. Yazılarını aşağıdaki linklerde bulabilirsiniz. Yorumlara da göz atmakta fayda var. Kadınlar kadınları acımadan nasıl da eziyorlar görmek için.

http://www.crebro.net/2008/11/kariyeri-ailesi-olan-kadinlar/

http://www.crebro.net/2008/11/yorumlara-cevap/