Neyi yazayım ne anlatayım ben şimdi....

Nerden başlasam nasıl anlatsam çook yanlızdım o zaman... Paris Parisssss... türküsünü söylemekteyim. İlk başlarda Yasserin gidişine alışana kadar günler geçmek bilmedi. Eve internette bağlanmamıştı. Durumum yeterince içler acısı değilmiş gibi Aşk ve Gururu seyredip seyredip kendimi iyiden iyiye dertli etmiştim. Ayrılığımızın haftasına çok şükür internet bağlandı. Skypelar açıldı kavuştuk kocamla. Havalarda biraz serinleyince keyfimde pek yerine gelmişti. Zavallı evladımın babasını 14 inch bir bilgisayar ekranı sanmasının haricinde keyifler süperdi ki.. Kader ağlarını örmeye başladı.

İlk hafta bakıcısında gayet idare eden Ahmet bey ikinci hafta ayrılık korkusuyla tanıştı ve beni de tanıştırdı. İnanılmaz bir ağlama krizi yaşadı. Beni de tabiri caizse doğduğuma pişman etti. Eve üzerinize afiyet 37 adet merdivenle çıkılıyor. Ben sabah Ahmedi giydirip mama sandalyesinde bırakıp önden pusetini indiriyorum arkadan onu. Fakat o puseti indirme kısmında Ahmet öyle bir ağlıyor ki karşı mahalleden duyulur. Neler yapmadım ki. Bir aynanın önüne oturttum çok seviyor diye. Yok. Her türlü oyuncağını koydum yok. Asla yapmam dediğim şeyi de yapıp eline cep telefonumu bile tutuşturdum. Ona da yok. Kıyamet kopuyor. Bi de nefret ederim çocuk ağlamasından, sinir kalmıyor bende. Bakıcısıyla çok iyi beni karşıdan geliyor görünce hadi tekrar başlıyor ağlamaya yatana kadar böyle. Tuvalete gitmeme izin yok. Yerdeyse emekleye emekleye kapısına yapışıyor. Bir hafta sonunda artık ben sinirden bitmiştim. Aradım kocamı dedim ben geliyorum Türkiyeye bırakıyorum bu çocuğu anneme olmadı beceremedim. Sütten gene kesiverelim. Yapamayacağım. Neyse ki araya haftasonu girdi. Cumartesi biraz gezdirdim ama evde iş yapılması lazım. Kendime olsa umrumda değil temizlik te bu çocuk heryerleri elliyor. Çok şükür babası internet üzerinden oğlumuza baktı da ben biraz iş yapabildim. Ve strateji değiştirmeye karar verdim. Madem ayrı kalmak istemiyor hiç ayrılmayayım gözünün önünden felsefesi ile artık zorda olsa hem onu hem puseti indiriyorum. Puseti sürüklüyorum desem yeri. Haşatı çıktı ama umrumda değil. Ahmet ağlamıyor ya kafi. Derken oğlan yavaştan düzeldi. Uykuları bir garipleşti yanlız. Kendi kendine uyuma dönemini kapattık. İlla kucakta uyuyacak. Uykusu derinleşse de nasıl anlarsa yatağa koyduğumu hemen oturuveriyor içinde başlıyor ağlamaya. Bir iki günde böyle geçti derken bir gün ağlasa da bıraktım. Çıktım odadan ki nefes alayım sinirlerimi zaptedeyim. Beş dakka etrafta gezeyim derken baktım ses kesildi. Uyumuş bizimki. O huyunu da kaptım. Artık ağlasa da bırakıyorum beş dakka ağlayıp benden medeti kesince uyuyor.

Tek sıkıntımız kaldı annemi nasıl getireceğiz buraya. Pazartesi sabahı belediyeye gittim davet mektubu almak için. İlla oturma izni istiyorlar. Eee bu meretin ne zaman çıkacağı belli değil. Dertlendim. Ofise gelip başladım en uzun schengen vizesi kaç aylık olur ki diye aramaya. Bir baktım ki bizim lacivert pasaportlar haricinde pasaportlarda var. Yeşil kırmızı gri derken... Jeton trink etti düştü. Annemler yıllarca devlete hizmetin karşılığında farklı pasaport almışlardı. Hemen aradım öğrendim ki yeşil ve Fransa 3 aya kadar kalımlarda vize istemiyor bu pasaporta. Şimdiye kadar akıl edemediğim için kendime bol bol salaksın sen İlknur desem de keyfim bir yerine geldi ki anlatmak mümkün değil. Bir de hafta başı ofisimi değiştirdiler ve yeni gıcır gıcır bir bilgisayar verdiler. Kocaman ekran insanın çalışası geliyor. Ne zamandır hissetmediğim kadar mutluyum içim içime sığmıyor.

Derken bana bu kadar mutluluğu fazla bulan ev sahibim çıktı ortaya. Bir gece önceden arayıp kirayi çekle ödemememi para olarak istediğini söyledi. Bankadan o kadar para çekemeyeceğimi söyleyince tamam dedi kapattı. Ben de üstünde durmadım. Ertesi gün geldi. Elektrik suyu illa para olarak ödeyecekmişim. Nasıl kanıtlayacağım ödediğimi diyorum. Cevap yok. İyi öde çekle ve çıkın gidin evden ay sonunda dedi. Sinirlendi elindeki anahtarları masaya vurdu falan. Neden diye sorunca da, efendim evi satacak diye boş göstermişmiş te banka çeki görünce ondan para keseceklermiş te falan filan yani vergi kaçıracak. O gece öyle kapandı ertesi gün elektrik suyu almaya gelecek ama kime çattığını da daha bilmiyor. Gittim iş yerinde sordum soruşturdum bi de bana bu insan müsfettesini bulan adamlara bir mail attım. Herkes ağız birliği yapmış gibi aynı şeyi söylüyor. Sakın para olarak ödeme nasıl kanıtlarsın. Ödediğine dair belge olmalı elinde. Ayrıca seni öyle evden çıkın demekle çıkaramaz. Kontratın olmasa bile kira ödemesen bile okul dönemi evden çıkarması kolay değil. Fransada yasalar kiracıdan yana. Ben de bunun üstüne kendisine bir mail attım herkesin dediğini söyledim. Adam çirkinleşmek için bunu beklermiş. Bir de o kadar ingilizcesi yok zor konuşuyor bana çok düzgün bir mail geldi. Kime yazdırmışsa artık. Çok hayal kırıklığına uğramış davranışlarımdan ötürü. Evi satacaklar emlakçıda anahtar var. Ben yokken eve girmelerini istemiyorum demiştim ayrıca. Vah efendim ev benim değilmiş. Gerizekalıya eve ben yokken gelmesinler dedim. (Çünkü evi temizledim ettim ve ayakkabı ile girmiyoruz. Ama bu aklı evveli her eve geldiğinde uyarmam gerekiyor. Bir önceki gelişinde çıkartması önemli değil bir sonrakinde illa ayakkabı ile girecek...) Ben kirayı ödedikten sonra onun parayı ne yapacağı benim problemim değilmiş. Ister bildirir ister bildirmezmiş. Falan filan bir sürü yazmış bana. Ha bir de uyarmış. Dikkat edeymişim evde hiçbir şey kırılmasınmış verdiğim depozitten kesecekmiş. Sonunda da seninle tanışmak güzeldi diye bitirmiş. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu. İlk anda okkalı bir cevap yazacaktım fakat efendilik bende kalsın. Yarın kapı gibi bu evi bulduğum insanlara göstereyim diye bıraktım. Yazıp ta muhattap olamayacağım kendisiyle. Millet deliye ben akıllıya muhtaç şekilde dolanıyorum şimdilik. Adam başıma bela oldu ama yabancı oluşumu kullanmasına izin vermeye niyetim yok. Medeniyetin beşiğindeyiz ya kim görmezse neyse hakkım söke söke alacağım. O daha kiminle uğraştığını bilmiyor. Şimdi yine yeni bir ev arayışına da girdim. Zaten taşınacaktık ama hızlandı bizim taşınma işimiz.

İşte bizim son günlerdeki vaziyetlerimiz bunlar. Şöyle güzel bir post yazayım dedim ama gene olmadı galiba :P